200px|thumb|Figura Świętej Sary w Saintes-Maries-de-la-Mer 200px|thumb|Ołtarz Świętej Sary w Saintes-Maries-de-la-Mer Święta Sara, znana także jako Kali Sara, Czarna Sara lub Czarna Madonna (I wiek) – legendarna patronka Romów. Centrum jej kultu jest Saintes-Maries-de-la-Mer, miejsce pielgrzymek Romów w Camargue, w południowej Francji. Legenda nazywa ją służącą jednej z Trzech Marii, z którymi miała przybyć do CamergueBart McDowell, Gypsies. Wanderers of the World, s. 38–57..
Legendy Według różnych legend podczas prześladowania pierwszych chrześcijan, prawdopodobnie w 42, Łazarz, jego siostry Maria Magdalena i Marta, Maria Salome (matka apostołów Jana i Jakuba), Maria Jakubowa i Święty Maksymin zostali wysłani w łodzi za morze. Dopłynęli bezpiecznie do południowego brzegu Galii, do miejsca nazwanego później Saintes-Maries-de-la-Mer. W niektórych legendach pochodząca z Górnego Egiptu Sara pojawia się jako czarnoskóra służąca jednej z Marii, zwykle Marii JakubowejMichel Droit, Carmague, s. 19..
Choć tradycja o Trzech Mariach przybywających do Francji pochodzi ze średniowiecza dojrzałego (występuje na przykład w XIII-wiecznej Złotej legendzie), postać Świętej Sary pojawia się po raz pierwszy w książce Vincenta Philiptona The Legend of the Saintes-Maries z 1521. Przedstawiona jest tam jako kobieta dobroczynna, która pomagała ludziom zbierając jałmużnę, co doprowadziło do popularnego przekonania, że była Cyganką. Następnie Sara została przyjęta przez Romów jako ich świętaMyths & Traditions of Gypsies – Romany Mythology.
Według innych relacji Sara nie przypłynęła wraz z Trzema Mariami, lecz powitała je, gdy przypłynęły do Galii. Franz de Ville (1956) pisze:
Pielgrzymki Dniem pielgrzymek ku czci św. Sary jest 24 maja. W trakcie uroczystości odtwarza się jej przybycie do Francji, a jej figura niesiona jest do morza.
Niektórzy autorzy dostrzegają podobieństwo ceremonii poświęconej Sarze z kultem hinduskiej bogini Kali, identyfikując je ze sobąIsabel Fonseca, Bury Me Standing. The Gypsies and Their Journey, s. 106–107.. Ronald Lee (2001) odnotował:
Z kolei Walter Weyrauch (2001) zapisał:
Sara w kulturze masowej Niektórzy autorzyMargaret Starbird, The Woman with the Alabaster Jar. Mary Magdalen and the Holy Grail, Bear & Company, 1993.Fida Hassnain, A Search for the Historical Jesus, Gateway Books, 1994.Marilyn Hopkins, Graham Simmans, Tim Wallace-Murphy, Rex Deus. The True Mystery of Rennes-le-Château and the Dynasty of Jesus, Element Books, 2000., podejmując temat z pseudohistorycznej książki autorstwa Michaela Baigenta, Richarda Leigha i Henry’ego Lincolna Święta krew, Święty Graal, sugerują, że Sara była córką Jezusa Chrystusa i Marii Magdaleny. Koncepcję tę spopularyzował Dan Brown w powieści Kod Leonarda da Vinci.
Sara wspominana jest kilkukrotnie w powieści Paulo Coelho Czarownica z Portobello.
Przypisy
Bibliografia de Ville Franz, Traditions of the Roma in Belgium, Brussels, 1956. Droit Michel, Carmague, Ernest i Adair Heimann (tłum.), George Allen and Unwin, London, 1963. Fonseca Isabel, Bury Me Standing. The Gypsies and Their Journey, Knopf, New York 1996. Kinsley David R. Hindu Goddesses. Visions of the Divine Feminine in the Hindu Religious Tradition''', University of California Press, Berkeley 1988. Lee Ronald, The Rom-Vlach Gypsies and the Kris-Romani, [w:] Walter Weyrauch (red.), Gypsy Law. Romani Legal Traditions and Culture, University of California Press, Berkeley 2001. McDowell Bart, Gypsies. Wanderers of the World, National Geographic Society, Washington 1970. Weyrauch Walter, Oral Legal Traditions of Gypsies, [w:] Walter Weyrauch (red.), Gypsy Law. Romani Legal Traditions and Culture'', University of California Press, Berkeley 2001.
Kategoria:Kultura romska Kategoria:Zmarli w I wieku Kategoria:Święci chrześcijańscy