Aleksander Zniszczoł (ur. 8 marca 1994 w Cieszynie) – polski skoczek narciarski, reprezentant klubu WSS Wisła. Uczestnik mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym i lotach narciarskich. Indywidualny (2012) i drużynowy (2012–2014) medalista mistrzostw świata juniorów, drużynowy medalista Zimowej Uniwersjady 2013 i Zimowego Olimpijskiego Festiwalu Młodzieży Europy 2011. Zwycięzca Letniego Pucharu Kontynentalnego 2011. Medalista mistrzostw Polski.
Przebieg kariery Początki Zawodnikiem KS Wisła Ustronianka został w wieku 9 lat. Jego pierwszym trenerem był Jan Kawulok. Zwyciężył w swojej kategorii wiekowej w Lotos Cup w sezonach 2005/2006 i 2006/2007, trzy kolejne lata również kończył na podium tego cyklu.
W FIS Cupie zadebiutował jako trzynastolatek. W swoim pierwszym występie, 28 lipca 2007 w Bischofshofen, zajął 43. miejsce, a pierwsze punkty cyklu zdobył 17 lutego 2008 w Szczyrku, zajmując 25. pozycję. W lipcu 2010 w Courchevel zadebiutował w konkursach Letniego Pucharu Kontynentalnego. Nie zdobył punktów, zajmując 46. i 36. miejsce. W styczniu 2011 w Titisee-Neustadt po raz pierwszy wystąpił w zimowej edycji Pucharu Kontynentalnego, zajmując 60. i 63. lokatę. Wystartował na Zimowym Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy 2011 w Libercu. Indywidualnie zajął 7. miejsce, a w zawodach drużynowych zdobył złoty medal.
Sezon 2011/2012 2 lipca 2011 zdobył pierwsze punkty Letniego Pucharu Kontynentalnego, zajmując 6. miejsce w Kranju, a 9 lipca w Stams po raz pierwszy stanął na podium cyklu dzięki zajęciu 2. pozycji. W najlepszej trójce w zawodach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2011 znalazł się jeszcze 10 i 11 września w Trondheim, gdzie w pierwszym konkursie zwyciężył, a w drugim zajął 2. lokatę. Wraz z innymi występami pozwoliło to Zniszczołowi na zwycięstwo w całym cyklu. W październiku 2011 dwukrotnie zdobył punkty Letniego Grand Prix: był 25. w Hinzenbach i 17. w Klingenthal.
13 grudnia 2011 zajął 2. miejsce w zawodach Pucharu Kontynentalnego w Ałmaty, a 30 grudnia zadebiutował w Pucharu Świata. Konkurs Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie ukończył na 48. pozycji. 20 stycznia 2012 uplasował się na 9. lokacie w konkursie Pucharu Świata w Zakopanem po skokach na odległość 124,5 m i 123 m, awansując z 18. miejsca po pierwszej serii. Były to jego pierwsze pucharowe punkty. Dzień później zajął 14. miejsce, a 29 stycznia w Bischofshofen po raz kolejny ukończył konkurs Pucharu Kontynentalnego na 2. lokacie. Wystartował następnie na Mistrzostwach Świata Juniorów w Narciarstwie Klasycznym 2012. Zdobył na nich srebrny medal zarówno w konkursie indywidualnym, jak i w rywalizacji drużynowej. W marcu 2012 występował w Pucharze Świata. Indywidualnie punkty zdobył raz, zajmując 18. miejsce w Planicy, a 3 marca po raz pierwszy stanął na podium zawodów drużynowych po zajęciu 3. pozycji w Lahti.
Lata 2012–2015 W sezonie 2012/2013 raz zdobył punkty Pucharu Świata – w styczniu zajął 23. miejsce w Zakopanem – a w Pucharze Kontynentalnym najwyżej sklasyfikowany był na 7. pozycji. Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2013 zajął 9. lokatę indywidualnie, a w drużynie zdobył srebrny medal.
W Letnim Grand Prix 2013 najwyżej sklasyfikowany był na 9. miejscu, które zajął 23 sierpnia w Hakubie. W sezonie zimowym 2013/2014 w dwóch występach w Pucharze Świata zajmował 40. pozycję, a w Pucharze Kontynentalnym najwyżej znalazł się na 5. miejscu. Na Zimowej Uniwersjadzie 2013 indywidualnie zajął 10. lokatę na skoczni normalnej i 8. na dużej, a w drużynie zdobył złoty medal. Na Mistrzostwach Świata Juniorów 2014 był 13. indywidualnie, a w zawodach drużynowych również zdobył złoto.
W sezonie zimowym 2014/2015 występował głównie w Pucharze Świata. 11 razy zdobył punkty cyklu, a najwyżej sklasyfikowany był 15. miejscu, które zajął 30 stycznia 2015 w Willingen. W lutym wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2015, na których zajął 40. lokatę indywidualnie na skoczni dużej. W marcu 2015 ukończył na 2. pozycji konkurs Pucharu Kontynentalnego w Seefeld.
Lata 2015–2019 W sezonie 2015/2016 nie wystąpił w zawodach głównych Pucharu Świata. W Pucharze Kontynentalnym najwyżej klasyfikowany był na 12. miejscu latem i na 17. zimą.
Dwukrotnie stawał na podium w zawodach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2016, w sierpniowych konkursach we Frenštácie zajmując 3. i 1. pozycję. W Pucharze Świata 2016/2017 raz zdobył punkty, zajmując 22. miejsce 11 grudnia 2016 w Lillehammer. W styczniu 2017 zajął 3. lokatę w zawodach Pucharu Kontynentalnego w Sapporo.
W sierpniu 2017 zwyciężył w zawodach Letniego Pucharu Kontynentalnego w Szczyrku. W sezonie zimowym 2017/2018 w Pucharze Kontynentalnym najwyżej znalazł się na 7. miejscu, a w Pucharze Świata – na 38. pozycji.
W ramach Letniego Pucharu Kontynentalnego 2018 w sierpniu zajął 2. lokatę w Wiśle, a we wrześniu zwyciężył w Klingenthal. W zimowej części sezonu w trzech występach w konkursie głównym w Pucharze Świata najwyżej sklasyfikowany był na 42. miejscu. W Pucharze Kontynentalnym 2018/2019 czterokrotnie stawał na podium: w grudniu był 2. w Ruce, a w marcu zwyciężył w trzech ostatnich konkursach cyklu rozgrywanych w Zakopanem i Czajkowskim. Zajął dzięki temu 2. pozycję w klasyfikacji generalnej tego cyklu.
Lata 2019–2022 Pięciokrotnie zdobył punkty Letniego Grand Prix 2019, w najlepszym występie, 23 sierpnia w Hakubie, zajmując 11. miejsce. W sezonie 2019/2020 w Pucharze Kontynentalnym najwyżej klasyfikowany był na 5. miejscu latem i na 4. zimą. Od końca stycznia 2020 regularnie występował w Pucharze Świata. W sezonie 2019/2020 cyklu czterokrotnie zdobył punkty, a w najlepszych występach, 21 i 22 lutego w Râșnovie, zajął dwukrotnie 24. lokatę.
Zimę 2020/2021 rozpoczął w Pucharze Świata. 5 grudnia 2020 zawody w Niżnym Tagile ukończył na 6. pozycji, najwyższej w dotychczasowej karierze. W dalszej części sezonu naprzemiennie startował w tym cyklu i w Pucharze Kontynentalnym. W Pucharze Świata 2020/2021 punkty zdobył jeszcze sześciokrotnie, najwyżej sklasyfikowanym będąc na 19. miejscu, a w Pucharze Kontynentalnym 2020/2021 dwukrotnie stanął na podium, zwyciężając w styczniu 2021 w Innsbrucku i w marcu w Czajkowskim.
W sezonie 2021/2022 Pucharu Świata dwukrotnie zdobył punkty, zajmując w grudniu 2021 26. miejsce w Wiśle, a w marcu 2022 – 28. w Oberstdorfie. W Pucharze Kontynentalnym 2021/2022 raz stał na podium – w marcu był 2. w Lahti.
Sezon 2022/2023 23 lipca 2022 zajął 9. miejsce w zawodach Letniego Grand Prix w Wiśle. W Letnim Pucharze Kontynentalnym 2022 czterokrotnie stawał na podium: we wrześniu zwyciężył w Stams, a w październiku był dwukrotnie 2. i raz 3. w Lake Placid. Cykl ukończył na 2. pozycji w klasyfikacji generalnej.
Sezon zimowy 2022/2023 rozpoczął w Pucharze Świata, ale w pierwszych ośmiu konkursach tylko raz zdobył punkty i w efekcie trafił do Pucharu Kontynentalnego. Do najwyższej rangi cyklu powrócił w połowie stycznia i od tego czasu regularnie zdobywał punkty, najczęściej zajmując miejsca w drugiej dziesiątce. Najwyżej w sezonie sklasyfikowany był na 13. lokacie, którą zajął 11 lutego 2023 w Lake Placid. Na przełomie lutego i marca wystartował na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2023 w Planicy. Indywidualnie zajął na nich 20. miejsce na skoczni normalnej i 23. na dużej, a w drużynie męskiej zajął 4. pozycję. Puchar Świata 2022/2023 ukończył na 32. miejscu w klasyfikacji generalnej, zdobywając 181 punktów.
Sezon 2023/2024 Wystartował na Igrzyskach Europejskich 2023, na których zajął 32. lokatę na skoczni normalnej i 10. na dużej indywidualnie. Czterokrotnie zdobywał punkty Letniego Grand Prix 2023, a w konkursie cyklu rozgrywanym 5 sierpnia w Szczyrku zajął 2. miejsce, tym samym po raz pierwszy w karierze stając na podium indywidualnych zawodów najwyższej rangi.
Sezon zimowy 2023/2024 rozpoczął w Pucharze Świata, ale w czterech pierwszych zawodach nie zdobył punktów. Trafił następnie do Pucharu Kontynentalnego, gdzie w grudniu 2023 dwukrotnie stanął na podium, zajmując 2. miejsce w Lillehammer i Ruce. Do Pucharu Świata powrócił na 72. Turniej Czterech Skoczni i w dalszej części sezonu regularnie zdobywał punkty cyklu. W styczniu wystąpił na Mistrzostwach Świata w Lotach Narciarskich 2024. Indywidualnie zajął 12. pozycję, zaś zawody drużynowe reprezentacja Polski ukończyła na 8. lokacie po dyskwalifikacji Zniszczoła w drugiej serii.
3 lutego 2024 w konkursie Pucharu Świata w Willingen zajmował 3. miejsce po pierwszej serii, ale ostatecznie zawody ukończył na 8. pozycji. Dzień później na tej samej skoczni po pierwszej serii znajdował się na prowadzeniu z 12,4 punktu przewagi nad kolejnym zawodnikiem, ale po słabszym skoku w drugiej rundzie po raz kolejny znalazł się na 8. miejscu. W kolejnych tygodniach jeszcze ośmiokrotnie kończył indywidualne konkursy Pucharu Świata w pierwszej dziesiątce. 3 marca 2024 po raz pierwszy stanął na podium tych zawodów, uzyskując 3. miejsce w zmaganiach na skoczni Salpausselkä w fińskim Lahti. Wynik ten powtórzył 24 marca w kończących sezon zawodach na skoczni mamuciej w Planicy. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata 2023/2024 znalazł się na 19. pozycji z 524 punktami.
Sezon 2024/2025 W Letnim Grand Prix 2024 najwyżej klasyfikowany był na 8. miejscu, które zajął 14 sierpnia w Courchevel oraz miesiąc później w Wiśle. W sezonie zimowym 2024/2025 regularnie zdobywał punkty Pucharu Świata. W pierwszych trzech miesiącach startów w cyklu najwyżej znalazł się na 9. lokacie, którą zajął 14 grudnia 2024 w Titisee-Neustadt. Wystąpił na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2023 w Trondheim. Indywidualnie zajął 28. pozycję na skoczni normalnej i 22. na dużej, w drużynie mieszanej był 8., a w zespole męskim zajął 6. miejsce. W marcu 2025 dwukrotnie kończył konkursy Pucharu Świata w najlepszej dziesiątce: w pierwszym konkursie w Vikersund w ramach Raw Air 2025 był 10., a na zakończenie sezonu zajął 7. miejsce w Planicy. W Pucharze Świata 2024/2025 zdobył 267 punktów, co dało mu 20. pozycję w klasyfikacji generalnej.
Sezon 2025/2026 W najlepszym występie w Letnim Grand Prix 2025 zajął 6. lokatę w Râșnovie. W sezonie 2025/2026 Pucharu Świata punkty zdobył tylko dwa razy w 15 podejściach: 31 stycznia 2026 był 28. w Willingen, a 21 marca uplasował się na 27. pozycji w Vikersund. Startował też w Pucharze Kontynentalnym 2025/2026, w którym najwyżej klasyfikowany był na 6. miejscu.
Mistrzostwa świata Indywidualnie 2015 Falun–40. miejsce (K-120)2023 Planica–20. miejsce (K-95), 23. miejsce (K-125)2025 Trondheim–28. miejsce (K-94), 22. miejsce (K-124)
Drużynowo 2023 Planica–4. miejsce (K-125)Skład zespołu: Kamil Stoch, Piotr Żyła, Aleksander Zniszczoł i Dawid Kubacki2025 Trondheim–8. miejsce (drużyna mieszana/K-124)Skład zespołu: Pola Bełtowska, Dawid Kubacki, Anna Twardosz i Aleksander Zniszczoł, 6. miejsce (K-124)Skład zespołu: Aleksander Zniszczoł, Jakub Wolny, Paweł Wąsek i Dawid Kubacki
Starty A. Zniszczoła na mistrzostwach świata – szczegółowo Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca40.26 lutego2015 FalunLugnetK-120HS-134indywid.110,0 m–80,6 pkt188,1 pktSeverin Freund20.25 lutego2023 PlanicaSrednja skakalnicaK-95HS-102indywid.97,5 m93,0 m235,6 pkt26,2 pktPiotr Żyła23.3 marca2023 PlanicaBloudkova velikankaK-125HS-138indywid.124,5 m127,0 m244,6 pkt42,9 pktTimi Zajc4.4 marca2023 PlanicaBloudkova velikankaK-125HS-138druż.122,0 m131,5 m1129,1 pkt (274,3 pkt)49,8 pktSłowenia28.2 marca2025 TrondheimGranåsenK-94HS-102indywid.100,0 m87,0 m211,9 pkt53,6 pktMarius Lindvik8.5 marca2025 TrondheimGranåsenK-124HS-138druż. miesz.118,0 m123,0 m636,9 pkt (217,3 pkt)383,5 pktNorwegia6.6 marca2025 TrondheimGranåsenK-124HS-138druż.116,0 m125,5 m958,4 pkt (222,6 pkt)122,4 pktSłowenia22.8 marca2025 TrondheimGranåsenK-124HS-138indywid.122,0 m122,0 m233,2 pkt68,6 pktDomen Prevc
Mistrzostwa świata w lotach Indywidualnie 2024 Tauplitz–12. miejsce 2026 Oberstdorf–33. miejsce
Drużynowo