thumb|250px|Taksówka TX1 w Londynie thumb|250px|Taksówka FX4 thumb|250px|Taksówka Beardmore spotykana w Londynie w latach 60. i 70. XX wieku jako alternatywa dla taksówek marki Austin mały|Współczesny LEVC TX (, ) – brytyjskie określenie taksówek licencjonowanych przez właściwy urząd (na obszarze Wielkiego Londynu – ; w pozostałej części Anglii, Walii i Szkocji – władze lokalne; w Irlandii Północnej – departament środowiska ()). Większość pojazdów ma charakterystyczny kształt oraz czarny kolor, przez co potocznie nazywane są („czarne taksówki”). Spotykane przede wszystkim w Londynie i będące jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli tego miasta, określane są także mianem („londyńskie taksówki”).

W odróżnieniu od (zwanych też ), czyli prywatnych samochodów do wynajęcia, których kierowcy zrzeszają się w niewielkich przedsiębiorstwach, taksówki mogą oczekiwać na pasażerów na postojach dla taksówek oraz zostać zatrzymane przez potencjalnych klientów na ulicy (co określa się jako ), podczas gdy mogą obsługiwać klientów wyłącznie po rezerwacji telefonicznej. Jedynie samochody są uprawnione w Wielkiej Brytanii do posługiwania się nazwą „”.

Nazwa odnosi się także do powozów do wynajęcia, będących pierwowzorami taksówek.

Charakterystyka thumb|250px|Charakterystyczny umieszczony tuż nad szybą podświetlany napis „Taxi” thumb|250px|Taksówka TX4 na parkingu przed budynkiem lotniska Heathrow Pojazdy w Londynie oraz wielu innych brytyjskich miastach tradycyjnie malowane są na kolor czarny. Obecnie coraz częściej pojawiają się jednak samochody w innych kolorach, wykorzystywane zazwyczaj w celach reklamowych. W 2002 roku wyprodukowano 50 taksówek w kolorze złotym, w celu uczczenia złotego jubileuszu królowej Elżbiety II.

Typowa taksówka jest 4-drzwiowym minivanem o charakterystycznym nadwoziu, przypominającym samochody kombi, przystosowanym do transportu pięciu pasażerów. Wraz z nowymi regulacjami prawnymi dotyczącymi ułatwień dla osób niepełnosprawnych popularność zyskują jednak vany przystosowane do transportu wózków inwalidzkich (np. Peugeot E7 lub Mercedes-Benz Vito).

Wiele pojazdów posiada niewielką w porównaniu ze zwykłymi samochodami średnicę zawracania wynoszącą 25 stóp (ok. 7,6 m). Niewielkie wymiary ronda przy wejściu do londyńskiego hotelu Savoy powodowały, że mogły z niego korzystać jedynie samochody o małym promieniu skrętu. Z czasem stało się to jednym z wymogów dla londyńskich taksówek.

Licencja W Londynie kierowcy pojazdów muszą zdać egzamin, zwany , w którym sprawdzana jest znajomość rozmieszczenia ulic i ważnych obiektów w mieście. Dodatkowo pojazd musi spełniać szereg wymagań określonych przez . Obecnie w Londynie jest ok. 22 000 taksówek licencjonowanych przez oraz ok. 25 000 licencjonowanych kierowców.

Poza Londynem wymogi dotyczące zarówno kierowcy, jak i pojazdu ustalane są przez władze lokalne. Warunkiem uzyskania licencji na kierowcę zazwyczaj jest m.in. niekaralność i znajomość stosownych przepisów. W niektórych miastach przeprowadzane są egzaminy podobne do londyńskiego, sprawdzające znajomość obszaru, po którym kierowca będzie jeździł. W wielu regionach pojazdem , poza typową „londyńską taksówką”, może zostać zwykły samochód z nadwoziem sedan.

Samochody Funkcję na przestrzeni lat pełniły samochody różnych marek i modeli. Przez długi czas dominowały jednak pojazdy marki Austin oraz London Taxis International (LTI; obecnie The London Taxi Company). Do samochodów używanych jako należą m.in.: Beardmore Mark I–VII Austin FX3 Austin/Carbodies/LTI FX4 LTI TX1 LTI TXII LTI TX4 LEVC TX MCW/Reliant/Hooper Metrocab Mercedes-Benz Vito Peugeot E7

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Taksówka Kategoria:Transport drogowy w Wielkiej Brytanii