thumb|250px|Schemat ciałka nerkowego. Mezangium zewnętrzne, inaczej mezangium zewnątrzkłębuszkowe lub pozakłębuszkowe – tkanka łączna należąca do mezangium, leżąca pomiędzy tętniczką doprowadzającą a odprowadzającą. Jest elementem aparatu przykłębuszkowego.
Komórki mezangium zewnętrznego są płaskie i wydłużone. Charakteryzują się wydłużonymi, skierowanymi w stronę plamki gęstej jądrami komórkowymi. Mezangiocyty posiadają liczne poprzeplatane ze sobą wypustki otoczone siatką (fr. lacis) utworzoną z materiału mezangialnego.
Funkcje Funkcja komórek mezangium zewnętrznego nie jest do końca znana. Uważa się, że odpowiadają one za transdukcję informacji z plamki gęstej do mezangium wewnętrznego. Działanie to opisywane jest jako mechanizm sprzężenia zwrotnego kanalikowo-kłębuszkowego, w którym zmiana stężenia jonów sodu w kanaliku dystalnym wywołuje bezpośrednią regulację przepływu krwi w kłębuszku nerkowym. Inną przypisywaną im funkcją jest przekaźnictwo informacji między komórkami plamki gęstej a komórkami przykłębuszkowymi.. Komórki te wykazują ponadto zdolność do fagocytozy. Innym niewyjaśnionym zagadnieniem jest występowanie w komórkach mezangium zewnętrznego reniny.
Nazewnictwo Mezangiocyty zewnętrzne zwane są również: komórkami Goormaghtigha – na cześć belgijskiego patologia Norberta Goormaghtigha, komórkami siatki lub komórkami lacis (), komórkami polkissen ().
Przypisy
Kategoria:Nerka Kategoria:Nefrologia Kategoria:Fizjologia człowieka