Tadeusz Wolniewicz (ur. 16 lutego 1897 roku w Poznaniu, zm. 5 września 1939 roku tamże) – polski malarz.
Życiorys Urodzony w Poznaniu, jako syn Nikodema (pierwszego prezesa Izby Rzemieślniczej w Poznaniu) i Ludwiki z domu Dutkowskiej Wolniewiczów. Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni prof. Ignacego Pieńkowskiego. Stosował różnorodne techniki malarskie: węgiel, akwarela, olej i ołówek. Portrety stanowiły mocną stronę artysty. Jednak do najbardziej znanych prac należą te związane z przeszłością i legendami Poznania. Tworzył całe cykle obrazów o tej tematyce. Swoje prace wystawiał w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Poznaniu. Popełnił samobójstwo w dniu otrzymania karty mobilizacyjnej do wojska. Po wojnie jego prochy zostały przeniesione wraz z prochami ojca na cmentarz dla zasłużonych na poznańską Skałkę. Obrazy Wolniewicza były wystawiane do 1939 roku w Muzeum Miejskim w Poznaniu. Większość zaginęła podczas wojny. Obecnie 2 prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Poznaniu, kilka w Bibliotece w Kórniku, część w rękach prywatnych.
Wybrane prace Dziady (Guślarz) 1917 Apoteoza Moniuszki, 1921, olej Ludgarda, 1923 r., olej Królewicz Wron, 1924 r., cykl obrazów Lalka na balkonie, 1926, olej Ikar (autoportret), 1925 r., olej Legenda o górze Przemysława, cykl 7 obrazów
Bibliografia Wielkopolski słownik biograficzny, Warszawa-Poznań 1981, . Słownik grafików Poznania i Wielkopolski XX w.
Linki zewnętrzne Książki z ilustracjami Tadeusza Wolniewicza w bibliotece Polona
Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Zmarli w 1939 Kategoria:Polscy samobójcy