Beneficjum (łac. beneficium, „dobrodziejstwo, uposażenie”) – pierwotnie określenie dotyczyło dóbr ziemskich przydzielonych osobie za wykonywanie powierzonych obowiązków. W następstwie zaczęto tak nazywać nadanie gruntu wasalowi przez seniora, czasowe albo dożywotnie, jako honorowe wynagrodzenie albo w zamian za służbę wasalną, później dziedziczneEncyklopedia Historia, Wyd. GREG, Kraków 2007, , s.32.. Z czasem termin zaczął metonimicznie oznaczać sprawowany urząd i dochody z nim związane.
W terminologii kościelnej i prawie kanonicznym dotyczyło dochodów związanych z konkretnym probostwem czy kapelaniąMirosław Korolko, Leksykon kultury religijnej w Polsce. Warszawa 1999, s.59..
Zobacz też komendacja Liber beneficiorum
Przypisy
Kategoria:Prawo w średniowieczu Kategoria:Prawo kanoniczne