Związek Polskich Inżynierów Kolejowych – jedna z działających w okresie międzywojennym w środowisku pracowników kolejowych organizacji związkowych, powstała w 1919. Angażował się w rozwiązywanie problemów bieżących na PKP, prowadził działalność odczytową i wydawniczą. Związek był współorganizatorem Stałej Delegacji Polskich Zrzeszeń Technicznych, od 1935 należał do Naczelnej Organizacji Inżynierów RP, Ligi Drogowej, Komitetu Stowarzyszeń Pracowników Kolejowych. Podejmował wysiłki zmierzające do utworzenia Związku Polskich Inżynierów Komunikacyjnych, które skończyły się niepowodzeniem. W ostatnim okresie skupiała członków w 11 kołach.
Wcześniej inżynierowie kolejowi byli zrzeszeni np. w Galicji (do 1918) - w Związku Inżynierów Cesarsko – Królewskich Austriackich Kolei Państwowych. W pracach źródłowych spotyka się też i inne nazwy tej samej organizacji - Stowarzyszenie Kolei Państwowych w Austrii, Towarzystwo Inżynierów c. k. Austriackich Kolei Państwowych, Towarzystwo Inżynierów Kolei Państwowych, Związek Inżynierów Kolejowych.
Prezesi K. Mikucki (1919) Ignacy Wolicki (1919–1920)jednocześnie dyr. departamentu mechanicznego i zasobów Ministerstwa Komunikacji, Inżynier Kolejowy nr 4/1924, s. 76 Witold Bieniecki (1920–1923)jednocześnie dyr. wydziału drogowego (-1923), wiceprezes (1923-1925) i prezes Dyrekcji Warszawskiej (1925-1930), Inżynier Kolejowy nr 1/1933 Seweryn Andrzejewski (1923–1926)dyr. Dyrekcji Kolei w Radomiu (1926-1929), dyr. dep. utrzymania Ministerstwa Komunikacji (1932-1939), https://audiovis.nac.gov.pl/obraz/79596/, Rocznik Polityczny i Gospodarczy 1932-1939 Wiesław Gąssowski (1926–1932)jednocześnie nacz. wydziału zasobów Dyrekcji Kolei w Warszawie (1928), Sprawozdanie z działalności Dyrekcji Kolei Państwowych w Warszawie 1918-1928, Warszawa 1928 Stanisław Felsz (1932–1933)nacz. budowy i zakupu taboru dep. mechanicznego i zasobów kolejowych Ministerstwa Komunikacji, Rocznik Polityczny i Gospodarczy 1934 Józef Bortnowski (1933–1934)nacz. wydziału zasobów i zakupów dep. mechanicznego i zasobów Ministerstwa Komunikacji (1923-1933), Inżynier Kolejowy nr 2/1934 s. 54 Marian Widawski (1934–1939)jednocześnie zastępca dyr. Dyrekcji Kolei w Warszawie (1935-1939), Rocznik Polityczny i Gospodarczy 1935-1939
Media Organem związku był miesięcznik Inżynier Kolejowy (1924-1939) w nakładzie 1600 egz., oraz dodatek Przegląd Zagranicznego Piśmiennictwa Kolejowego (1927-1939).
Siedziby W latach 1927–1930 siedziba mieściła się w Wydziale Drogowym Dyrekcji Warszawskiej w budynku Naimskiego przy pl. Trzech Krzyży 8, obiekt obecnie nie istnieje, w latach 1930-1932 przy ul. Żurawiej 23, w 1934 ponownie przy pl. Trzech Krzyży 8, w latach 1936-1939 przy ul. Kruczej 14, w budynku którego od 1931 związek był właścicielem (Dom Związku Inżynierów Kolejowych), obecnie nie istnieje; dysponował też pokojami gościnnymireklamy w wielu numerach czasopisma Inżynier Kolejowy.
Zobacz też kolejowe związki zawodowe w Polsce Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji Rzeczpospolitej Polskiej
Przypisy
Bibliografia Jerzy Kamiński: Kalendarz Poradnik obywatelski i służbowy Kolejowca Polskiego 1927, Wilno, 112 s. 20-lecie komunikacji w Polsce odrodzonej, Koncern Prasowy "Ilustrowany Kuryer Codzienny" Kraków 1939, 560 s. Józef Piłatowicz: Słownik polskich stowarzyszeń technicznych i naukowo-technicznych do 1939 r., [w:] Ruch stowarzyszeniowy inżynierów i techników polskich do 1939 r., T. II, NOT Warszawa 2005,
Kategoria:Kolejowe związki zawodowe Kategoria:Polskie Koleje Państwowe