Okręg poleski – tymczasowa jednostka administracyjna drugiej instancji funkcjonująca na przełomie lat 1920–1921 na obszarze ziem objętych umową o preliminaryjnym pokoju i rozejmie (tzw. Kresy Wschodnie), podpisaną w Rydze 12 października 1920. Siedzibą władz okręgu był Pińsk.
Okręg poleski został utworzony 20 grudnia 1920 przez Rząd RP z części dotychczasowych okręgów administrowanych przez ZCZW (1919-20) i TZTPiE (1920): brzeskiego (południowo-zachodnia część), północnej części wołyńskiegoPółnocna część powiatu kowelskiego, z której utworzono (12 grudnia 1920) powiat koszyrski. oraz wschodnich skrawków mińskiegoGminy Kruhowicze i Zaostrowiecze z powiatu słuckiego, które włączono do nowo utworzonego (7 listopada 1920) powiatu łuninieckiego w okręgu brzeskim.. Na czele okręgu stanął naczelnik okręgu, będący przedstawicielem Rządu, odpowiedzialnym wykonawcą zleceń ministrów i zwierzchnikiem władz i urzędów.
W skład okręgu poleskiego weszły powiaty: z okręgu brzeskiego: białowieski (utworzony 12 grudnia 1920) brzeski drohiczyński (utworzony 12 grudnia 1920) kobryński kosowski (utworzony 12 grudnia 1920) łuniniecki (utworzony 12 grudnia 1920, także z części okręgu mińskiego) piński prużański
z okręgu wołyńskiego: koszyrski (utworzony 12 grudnia 1920)
19 lutego 1921 okręg poleski przekształcono w województwo poleskie, z wyjątkiem powiatu białowieskiegoBez gmin Dmitrowicze, Dworce, Połowce i Wierzchowice, które równocześnie powróciły do powiatu brzeskiego, który przyłączono do utworzonego wcześniej (14 sierpnia 1919) województwa białostockiego.
Przypisy
Kategoria:Kresy Wschodnie 1918–1922 Kategoria:Podział administracyjny II Rzeczypospolitej Kategoria:1920 w Polsce Kategoria:1921 w Polsce