Jan Gaber (Haber), (ur. w m. Opoczka k/Pskowa, zm. 18 września 1990Pohoronka.su - {Похоронные услуги, кладбища, порядок захоронения}) – Polak, pułkownik Armii Czerwonej, inżynier, generał brygady ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Syn Jana. Skończył szkołę średnią. Od 1920 roku pełnił służbę w Armii Czerwonej. W latach 1920–21 walczył w wojnie domowej na froncie południowym. W 1924 roku ukończył Oficerską Szkołę Wojsk Inżynieryjnych w Moskwie, po czym dowódca plutonu, kompanii, szef saperów pułku, dowódca batalionu saperów. W latach 1932–1936 studiował na Fakultecie Inżynieryjno-Dowódczym Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. Waleriana Kujbyszewa w Moskwie. Po akademii pełnił służbę na stanowiskach liniowych – dowódca pułku saperów. Po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej walczył na Froncie Południowo-Zachodnim i Froncie Stalingradzkim. W lipcu i sierpniu 1942 roku dowodził 21 Brygadą Saperów, od listopada 1942 roku do sierpnia 1944 roku – 14 Nowogrodzko–Siewierską Brygadą Inżynieryjno Saperską w składzie 1 Frontu Białoruskiego. 2 września 1943 roku został ciężko ranny pod Nowogrodem Siewierskim.
We wrześniu 1944 roku został odkomenderowany do Wojska Polskiego, w stopniu pułkownika, na stanowisko szefa Wojsk Inżynieryjno-Saperskich 2 Armii. Zorganizował wojska inżynieryjne 2 Armii i przeszedł z nimi w walkach cały szlak bojowy 1945. Po wojnie szef saperów 2 Armii WP, później szef Wydziału Inżynieryjnego w Dowództwie Poznańskiego Okręgu Wojskowego. 14 grudnia 1945 roku Krajowa Rada Narodowa mianowała go generałem brygady. Od stycznia 1946 roku do października 1947 roku był komendantem Oficerskiej Szkoły Inżynieryjno-Saperskiej we Wrocławiu. Krótko w 1947 roku w Okręgu Wojskowym Nr II. 6 listopada 1947 roku na własną prośbę powrócił do ZSRR. Do 1958 roku kontynuował służbę w Armii Radzieckiej na stanowiskach: zastępcy szefa Wojsk Inżynieryjnych Przykarpackiego Okręgu Wojskowego i szefa Wojsk Inżynieryjnych Woroneskiego Okręgu Wojskowego.
Był głównym organizatorem rozminowania terytorium kraju w pasie nad Odrą i Nysą Łużycką.
Ordery i odznaczenia Order Virtuti Militari V klasy (1945) Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1945) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1945) Złoty Krzyż Zasługi (1946) Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy Order Czerwonej Gwiazdy
Przypisy
Bibliografia H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1 wyd. Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998 J. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, t. I:A-H, Toruń 2010 Z. Barszczewski, Sylwetki saperów, wyd.: Bellona, Warszawa 2001
Kategoria:Pułkownicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Absolwenci Wojskowej Akademii Inżynieryjnej im. W.W. Kujbyszewa Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polacy i obywatele polscy w Armii Czerwonej (1918–1946) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Radzieccy oficerowie w ludowym Wojsku Polskim Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1990 Kategoria:Radzieccy dowódcy brygad w II wojnie światowej Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego – uczestnicy walk na froncie wschodnim