U-511 – niemiecki okręt podwodny typu IXC z okresu II wojny światowej. W 1943 roku został sprzedany i wcielony do marynarki japońskiej pod oznaczeniem RO-500.
Historia Wcielony do służby w celem treningu i zgrania załogi pod dowództwem Kptlt. Friedricha Steinhoffa. Pod koniec maja 1942 roku przekazano go do dyspozycji Wernhera von Brauna celem przeprowadzenia eksperymentów z wystrzeliwaniem pocisków rakietowych z zanurzonego okrętu podwodnego. Wybór U-511 nie był przypadkowy – bratem dowódcy był dr Ernst Steinhoff, naukowiec pracujący w ośrodku w Peenemünde. Na pokładzie okrętu zainstalowano kratownicowe prowadnice pocisków 30-cm Wurfkörper Spreng. Próby okazały się udane, zdołano wystrzelić rakiety z głębokości 12 m. Brak możliwości skutecznego celowania uniemożliwiał jednak wykorzystanie broni przeciwko jednostkom pływającym, dodatkowym problemem okazało się znaczne ograniczenie sterowności okrętu. Zaniechano dalszych prób.
1 sierpnia 1942 roku U-511 został włączony do jako jednostka bojowa. Okręt odbył jeszcze dwa patrole bojowe pod dowództwem Steinhoffa, drugi z nich został przerwany z powodu choroby dowódcy. Po powrocie do Lorient przekazał on dowództwo Kptlt. Fritzowi SchneewindowiSteinhoff został potem dowódcą U-873.. Po odbyciu jednego atlantyckiego rejsu otrzymał on rozkaz przeprowadzenia okrętu do Japonii celem przekazania go Cesarskiej Marynarce WojennejMiał to być element rozliczenia za dostawy strategicznych surowców, Japończycy zamierzali również przetestować i ewentualnie skopiować duży, oceaniczny okręt typu, jaki reprezentował U-511. W celach propagandowych przedstawiano to jednak jako „dar”.. U-511, pod kryptonimem „Marco Polo I”, 10 maja 1943 roku wypłynął w rejs do Penangu na Malajach, transportując dokumentację, materiały istotne dla japońskiego wysiłku wojennego oraz pasażerów: inżynierów i dygnitarzy. 22 maja na zachód od Freetown uzupełnił paliwo z „podwodnego zbiornikowca” U-460, 27 maja przekroczył równik, a 10 czerwca wpłynął na Ocean Indyjski. Tam zdołał zatopić dwa amerykańskie frachtowce typu Liberty, by w połowie lipca dotrzeć do PenanguPort ten stał się później bazą dla grupy Monsun – niemieckich U-Bootów działających na Oceanie Indyjskim..
Ostatni etap podróży – port Kure na wyspie Honsiu został osiągnięty 7 sierpnia, nie bez kłopotów m.in. ostrzelania przez statek z japońskiego konwoju. Oficjalne przekazanie okrętu sojusznikowi nastąpiło 16 września 1943 roku. Dokładne oględziny i wykazały z punktu widzenia potrzeb Japończyków znaczne niedostatki okrętu: mały zasięg, niska prędkość podwodna, zawodne silniki Diesla, niewydajne instalacje wentylacyjne i chłodzące. Z tych powodów nie zdecydowali się na produkcję licencyjną U-Bootów tego typu. U-511, już jako RO-500, nie brał czynnego udziału w działaniach bojowych. Wykorzystywany w celach testowych i szkoleniowych, symulował na przykład podczas ćwiczeń aliancką jednostkę. Poddany we wrześniu 1945 roku w Maizuru wojskom amerykańskim, 30 listopada skreślony z listy floty, 30 kwietnia 1946 roku zatopiony przez okupantów na Morzu JapońskimNiemiecka załoga U-511 po przekazaniu okrętu i przeszkoleniu nowych użytkowników wyruszyła na pokładzie włoskiego frachtowca do Singapuru, a potem do Penangu, stając się później źródłem uzupełnień i obsługi dla stacjonujących tam U-Bootów. Pod koniec listopada 1943 roku Schneewind objął dowództwo U-183; zginął w kwietniu 1945 roku na Morzu Jawajskim po zatopieniu przez amerykański okręt podwodny USS „Besugo”..
Podczas służby w Kriegsmarine U-511 zatopił 5 statków o łącznej pojemności 41 373 BRT i uszkodził jeden (8773 BRT).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Japońskie okręty podwodne z okresu II wojny światowej Kategoria:Okręty podwodne typu IXC Kategoria:Statki i okręty zatopione na Morzu Japońskim Kategoria:Zatopione niemieckie okręty podwodne typu IX