thumb|360px|Mapa fizyczna Wenezueli Wenezuela – duży kraj leżący w północnej części Ameryki Południowej, nad Morzem Karaibskim i Oceanem Atlantyckim. Państwo to cechuje się urozmaiconym krajobrazem, i gorącym, ale i zróżnicowanym regionalnie klimatem równikowym i podrównikowym. Przez Wenezuelę przypływa jedna z większych rzek Ameryki Południowej – Orinoko, a fauna, tak jak krajobraz, jest zróżnicowana i bogata gatunkowo.

Powierzchnia, skrajne punkty i granice thumb|220px|Mapa Wenezueli

Powierzchnia: powierzchnia całkowita: 912 050 km² ląd: 882 050 km² wody śródlądowe: 30 000 km²

Skrajne punkty: północny – 12°12'N – przylądek San Román południowy – 0°45'N – wodospady Hua na rzece Maturaca zachodni – 73°12'W – źródła rzeki Intermedio wschodni – 59°48'W – ujście rzek Barima i Mururuma

Rozciągłość południkowa kraju wynosi 1271 km, a równoleżnikowa 1493 km. Długość geograficzna ma wpływ na czas lokalny, który na wschodzie różni się o 4 godziny od czasu Greenwich, a na zachodzie o 5 godzin. W Wenezueli przyjęto, że oficjalny czas będzie różnić się o 4 godziny od czasu Greenwich. Wenezuela graniczy z następującymi państwami: Kolumbia – 2050 km Brazylia – 2200 km Gujana – 743 km

Linia brzegowa – 2800 km

thumb|250px|left|Wenezuela widziana z kosmosu

Ukształtowanie poziome Kształt Wenezueli jest zbliżony do trójkąta równobocznego, którego wierzchołki znajdują się na zachodzie, wschodzie i na południu. Linia brzegowa Wenezueli jest zróżnicowana, cechuje ją występowanie licznych półwyspów, wysp oraz zatok. Na zachodnim krańcu Wenezueli znajduje się półwysep Guajira, którego wschodnia część należy do Wenezueli. Półwysep ten ogranicza od zachodu Zatokę Wenezuelską. Od wschodu granicą zatoki jest półwysep Paraguańa do którego przylega mała zatoka Coro. Wybrzeże jest niskie i piaszczyste, a w kierunku wschodnim słabo rozczłonkowane. Urozmaicają je Góry Karaibskie, które w jego w środkowej części dochodzą do morza. We wschodniej części wybrzeża leżą półwyspy: Araya i Paria, otaczające zatoki: Cariaco i Paria. Na wschodzie znajduje się Cieśnina Węży (Żmij) która oddziela Wenezuelę od wyspy Trinidad. W rejonie tym wybrzeże jest górzyste. Wschodni kraniec wybrzeża jest nizinny, gdzie sporą jego część zajmuje zabagniona delta rzeki Orinoko.

Do Wenezueli należy kilkaset wysp, leżących w szelfie kontynentalnym Morza Karaibskiego. Największymi wyspami są Margarita o powierzchni 934 km², Coche – 43 km², Cubagua – 22 km². Najdalej od wybrzeży znajduje się niewielka wysepka Aves (Ptasia), która leży na 15°22'N

thumb| 360px|left|Wyżyna Gujańska

Budowa geologiczna Niemal całe terytorium Wenezueli leży na obszarze płyty połdniowoamerykańskiej, a tylko jej północny kraniec wchodzi w skład płyty karaibskiej. Geologicznie Wenezuelę można podzielić na trzy regiony: zachodni, północno-wschodni i południowo-wschodni.

Zachodni region Część zachodnia obejmuje góry Sierra de Perija wraz z tektonicznym zapadliskiem Maracaibo, w skład tego regionu wschodzi odcinek Andów (Andy Wenezuelskie) oraz wyżyny: Falcón i Lara. Najstarszą częścią tego regionu są góry Sierra de Perija, gdzie znajdują się skały archaiczne. Góry Sierra de Parija ciągną się wzdłuż granicy z Kolumbią w kierunku północnym i są zbudowane głównie z wapieni. Andy Wenezuelskie powstały w orogenezie laramijskiej, której wiek jest bardzo zbliżony do alpejskiego. Góry te zbudowane są z gnejsów i granitów, gdzie skały granitowe poprzecinane są pegmatytowymi intruzjami. Góry Karaibskie będące wschodnią odnogą Andów, leżą na północy kraju. Budują je skały wylewne i metamorficzne, które pochodzą z mezozoiku. Miejscami występują też wapienie i piaskowce pochodzące z kredy. Pomiędzy Sierra de Perija a Andami Wenezuelskimi leży tektoniczne, obniżenie – zapadliska Maracaibo, którego najniższą część zajmuje największe jezioro Wenezueli o tej samej nazwie. Zapadlisko to tworzą utwory kredowe i trzeciorzędowe, występują tam bogate złoża ropy naftowej. Najmłodsze obszary zachodniej części Wenezueli znajdują się na południe od Gór Karaibskich. Występują tam czwartorzędowe aluwia i osady jeziorne.

Północno-wschodni region Region północno-wschodni obejmuje strukturalne zapadlisko Orinoko, które leży między tarczą gujańską a Górami Karaibskimi. Głęboko w podłożu zalegają prekambryjskie utwory złożone z granitów, diorytów, łupków i gnejsów. W tym rejonie nie występują skały paleozoiczne, a do mezozoicznych należą piaskowce występujące w południowo-zachodniej części stanów Anzoátegui i Guárico. Nizinne obszary doliny i delty Orinoko przykrywają czwartorzędowe piaskowce i zlepieńce.

Południowo-wschodni region Południowo-wschodni region zajmuje tarcza gujańska, która leży na południe od rzeki Orinoko. Tarcza ta jest fragmentem archaicznego kontynentu Gondwany, przez co obszar ten jest najstarszą częścią Wenezueli. Występujące w tej części skały prekambru zostały poddane silnej erozji i zachowały się jedynie w postaci gór ostańcowych, które budują różne skały osadowe. Obszar tarczy gujańskiej jest poprzecinany intruzjami skał wylewnych. Na obszarze stanu Amazonas powszechnie występują utwory aluwialne i góry stołowe zbudowane z piaskowców. Południowa część tarczy gujańskiej – Gran Sabana zbudowana jest ze zlepieńców i piaskowców.

Rzeźba Rzeźba Wenezueli jest urozmaicona, tak jak pod względem geologicznym, także i pod kątem krajobrazu kraj ten można podzielić na 3 regiony. Zachodnią i północną część zajmują Andy i ich przedłużenie jakim są Góry Karaibskie. Nizina Orinoko wraz z szeroką deltą Orinoko zajmuje środkową i północno-wschodnią część kraju. Południową i przede wszystkim południowo-wschodnią część Wenezueli zajmuje Wyżyna Gujańska.

Pasma górskie Pasmo Andów – Cordillera de Mérida i Góry Karaibskie zajmują 13% powierzchni kraju. Najwyższym pasmem jest Cordillera de Mérida, będąca przedłużeniem Kordyliery Wschodniej, najwyższym szczytem tego pasma jest Pico Bolívar o wysokości 5007 m n.p.m. Jest to najwyższa góra w kraju i jeden z najwyższych szczytów Ameryki Południowej. Górotwór Méridy rozciąga się na obszarze 460 km długości i 80-130 km szerokości. Równolegle do tego górotworu ciągnie się Sierra de Perija o długości 220 km i szerokości 50 km. Najwyższy szczyt Sierry – Pico Tetaria, który się wznosi na 3750 m n.p.m. Pasmo to ciągnie się ku Morzu Karaibskiego, wzdłuż granicy z Kolumbią. Perija, wraz z Méridą oskrzydlają znajdujące się między nimi obniżenie jeziora Maracaibo. Góry Karaibskie ciągną się wzdłuż wybrzeża morza od którego wzięły swoją nazwę. Te niezbyt wysokie pasmo wznosi się przeciętnie na 2000 m n.p.m. i jest nazywane Andami Karaibskimi lub Kordylierą Nadbrzeżną. Góry Karaibskie ciągną się na długości 340 km a ich najwyższy szczyt – Pico Naiguatá, wznosi się na 2765 m n.p.m. Kontynuacją Gór Karaibskich w kierunku północno-wschodnim są Małe Antyle, będące podmorskim przedłużeniem łańcucha południowoamerykańskich Kordylierów. U podnóży Gór Karaibskich leży Serrania del Interior. Jest to wyżyna o wysokości rzędu 1000 – 1500 m n.p.m., której towarzyszą liczne obniżenia. thumb|340px|Andy Wenezuelskie

Niziny Niziny w Wenezueli zajmują 35% powierzchni kraju. Obszary nizin skupiają się wokół rzeki Orinoko, z tym, że na południu od owej rzeki tereny szybko przechodzą w region Wyżyny Gujańskiej. Zajmująca środkową część kraju Nizina Orinoko zwana też Niziną Llanos jest aluwialnym obszarem lekko pofalowanym. Obszar ten ciągnie się ma przestrzeni 1300 km Obszar Niziny Orinoko obejmuje nie tylko Wenezuelę, ale zajmuje też północno-wschodnią część Kolumbii. Nizina ta leży między Wyżyną Gujańską a Górami Karaibskimi, na szerokości od 100 do 400 km. Region ten kierując się na zachód skręca na południe, na południowy zachód i wkracza na terytorium Kolumbii. Nizina te obniża się w kierunku wschodnim i w większości jest to region płaski, choć jak wyżej wspomniano miejscami teren jest lekko pofalowany. Najwyższym wzniesieniem Niziny Orinoko jest Cerro de Oro o wysokości 512 m n.p.m. W skład niziny wschodzi także szeroka i zabagniona delta rzeki Orinoko. Poza Niziną Orinoko w skład nizin wchodzi wspomniane wyżej obniżenie Maracaribo, którego najniższym punktem jest ów zbiornik. Region Maracaibo to nic innego jak wielkie śródgórskie obniżenie ciągnące się szerokim pasem ku Morzu Karaibskiemu. Poza tymi dwoma regionami, występuje jeszcze wąski pas nizin nadbrzeżnych ciągnących się na niemal całej długości wenezuelskiego wybrzeża. Jedynie w środkowej części wybrzeża obszar nizin zanika zajęty przez sąsiadujące bezpośrednio z morzem Góry Karaibskie.

Wyżyna Gujańska Trzecim i ostatnim regionem geomorfologicznym kraju jest Wyżyna Gujańska. Większa jej część znajduje się na terenie Wenezueli, a jedynie niewielki fragment wchodzi w terytorium Brazylii. Jej obszar wchodzi także ma terytorium dwóch niewielkich państw: Gujany i Surinamu. Wyżyna ta zajmuje 45% powierzchni kraju obejmuje jego południową i południowo-wschodnią część kraju. Wyżyna ta wznosi się do 700 m n.p.m. w części północnej do 2450 m n.p.m. w południowej. W centrum i na południu typowe dla tej wyżyny są kuesty i płaskie stoiwa zwane "tepui" o stromych zboczach, uformowane z piaskowców. Na południu przy granicy z Brazylią rozciąga się masyw Roraima, który wznosi się na 3014 m n.p.m. – Pico da Neblina leżący na granicy wenezuelsko-brazylijskiej. Wysokość względna masywów stołowych Roraima wynosi średnio 350 m.

Klimat thumb|340px|Diagram klimatyczny Ciudad Bolivar, miasta leżącego w dolnym odcinku Orinoko Klimat jaki panuje na terytorium Wenezueli uwarunkowany jest położeniem geograficznym. Wenezuela leży na niskich szerokościach geograficznych, a jej najdalej wysunięta na południe granica znajduje się kilkadziesiąt kilometrów od równika. Na klimat ma wpływ także wysokość nad poziomem morza i prąd morski, jaki oblewa kraj od północy. Kraj cechuje się także dużym nasłonecznieniem, gdzie średnia liczba godzin ze słońce w ciągu roku wynosi 2 600. Południowa i wschodnia część kraju (Wyżyna Gujańska) leży w strefie klimatu równikowego wilgotnego, na pozostałych obszarach panuje klimat podrównikowy wilgotny. W górach klimat jest zróżnicowany, podrównikowy suchy występuje na północnym wschodzie, a podrównikowy wilgotny na wschodnich stokach Cordillera de Mérida.

Temperatury Przebieg roczny i dobowy oraz średnia dobowe i miesięczne temperatury mają cechę typową dla regionów klimatów równikowych i podrównikowych. Wspólną cechą jest i wysoka i przez cały rok stała o niskich amplitudach wartość. Północne obszary, mimo iż leżą w pewnym oddaleniu od równika, cechują się wartościami typowymi, jakie notuje się w tropikalnych lasach deszczowych. Przyczyną jest wpływ Ciepłego Prądu Karaibskiego. Oznacza to, że średnio w ciągu roku temperatury wynoszą 27-29 °C, bez występowania ekstremów termicznych. Roczne amplitudy wynoszą od 1 °C do 3 °C. Także na Wyżynie Gujańskiej temperatury nie różnią się mimo iż jest to obszar wyżej położony. Średnie wartości wynoszą tam od 24 °C do 26 °C. Różnice w temperaturze zaznaczają się wyraźnie tylko gdy weźmie się pod uwagę wysokość nad poziomem morza i związaną z tym piętrowość klimatyczną. Fakt ten dotyczy niektórych obszarów Wyżyny Gujańskiej, a dokładniej masywu Roraima, Andów i Gór Karaibskich. Na wysokościach powyżej 1500 m n.p.m. jest chłodniej i średnie wartości wynoszą 20-24 °C. Na wysokościach rzędu 2000 – 2200 m n.p.m. temperatury są już umiarkowane i wynoszą od 14 °C do 18 °C. Powyżej 3400 m n.p.m. czyli w Andach Wenezuelskich średnie roczne wartości są niskie i wynoszą około 10 °C. W wysokich partiach Cordillera de Mérida temperatury obniżają się od 8 °C, do 0 °C. thumb|250px|left|Szczyt Pico Bolivar

Opady