Kodeks kar głównych i poprawczych – rosyjski kodeks prawa karnego opublikowany w 1845 z mocą obowiązującą od 1 maja 1846.
Był dziełem komisji, w której dużą rolę odegrał specjalista prawa karnego i historyk prawa Romuald Hube. Obowiązywał, w skróconej wersji (1221 artykułów) w Królestwie Polskim od 1847 do 1876, kiedy po rewizji rosyjskiego kodeksu w 1866 wprowadzono w całości Kodeks kar głównych i poprawczych.
Cechy Wyraźny krok wstecz w porównaniu z obowiązującym poprzednio Kodeksem karzącym Królestwa Polskiego. Bardzo daleka idąca kazuistyka – początkowo 2224 artykuły. Dopuszczenie analogii – mimo zasad nulla poena sine lege i nullum crimen sine lege. Podział kar na główne i poprawcze. Ochrona religii panującej oraz innych wierzeń chrześcijańskich (przestępstwo apostazji z zakazem przedawnienia). Teoria odstraszania – surowość kodeksu. Rozbudowany system kar głównych i poprawczych. Liczne kary zesłania, dzielone na stopnie. Kara pozbawienia praw stanu – skutki jak francuska śmierć cywilna. Konfiskaty, kary cielesne, kary hańbiące, pokuta kościelna. Brak formalnej i materialnej równości wobec prawa. Rezygnacja z trójpodziału przestępstw. Kilka stopni usiłowania. Karanie samego zamysłu. Rozbudowanie katalogu przestępstw przeciwko władzy państwowej. W 1863 roku ograniczono kary cielesne.
Bibliografia
Linki zewnętrzne Kodeks Kar Głównych i Poprawczych w Podlaskiej Bibliotece Cyfrowej
Kategoria:Polskie kodeksy historyczne Kategoria:Historyczne kodeksy karne Kategoria:Prawo Królestwa Kongresowego Kategoria:Prawo w Imperium Rosyjskim