Budynek Zespołu Szkół Plastycznych w Bydgoszczy – zabytkowy budynek oświatowy, położony przy ul. Konarskiego 2 w Bydgoszczy.
Położenie Budynek znajduje się w centrum Bydgoszczy, we wschodniej pierzei ul. Konarskiego, naprzeciw biurowca Urzędu Wojewódzkiego.
Historia Budynek został wzniesiony w latach 1875–1878 dla szkoły obywatelskiej dla dziewcząt (niem. Städtische mitlere Töchterschule). Autorem projektu był miejski radca budowlany Heinrich GrüderDerkowska-Kostkowska Bogna: Miejscy radcy budowlani w Bydgoszczy w latach 1871-1912. [w:] Materiały do Dziejów Kultury i Sztuki Bydgoszczy i Regionu. zeszyt 12. Pracownia Dokumentacji i Popularyzacji Zabytków Wojewódzkiego Ośrodka Kultury w Bydgoszczy 2007. ISSN 1427-5465, zaś wykonawcą robót Carl RoseParucka Krystyna. Zabytki Bydgoszczy – minikatalog. „Tifen” Krystyna Parucka. Bydgoszcz 2008. Była to elitarna szkoła ludowa, w której nauka trwała 9 lat, zaś program nauczania uwzględniał naukę języka francuskiego. Wychowanki szkoły były córkami zamożniejszych warstw mieszczańskich, mogących opłacać stosunkowo wysokie czesne. W latach 1878–1914 do szkoły uczęszczało średniorocznie 320-480 uczennic, w tym kilkadziesiąt dziewcząt pochodzenia polskiegoHistoria Bydgoszczy. Tom I. Do roku 1920: red. Marian Biskup:Bydgoszcz: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa-Poznań 1991. , str. 588.
Szkoła żeńska funkcjonowała w tym miejscu do 1884 r.Czachorowski Antoni red.: Atlas historyczny miast polskich. Tom II Kujawy. Zeszyt I Bydgoszcz. Uniwersytet Mikołaja Kopernika. Toruń 1997 Jej miejsce zajęła szkoła obywatelska dla chłopców (niem. Bürgerschule), która z kolei w 1911 r. została przeniesiona do nowo zbudowanego gmachu obecnego VI L.O.
Od 1920 r. w budynku mieściła się Męska Szkoła Wydziałowa dla Chłopców, której w 1928 r. nadano imię Śniadeckich. Nauka w szkole była płatna i trwała 6 lat. Na początku swojej działalności liczyła 337 uczniów, a w 1925 r. – 739. Większość uczniów pochodziła z Bydgoszczy i okolic. Duży nacisk kładziono na prace ręczne, czemu sprzyjały dobrze wyposażone pracownie przedmiotowe. Kres istnieniu szkoły położyła ustawa o ustroju szkolnictwa z 1932 r. likwidująca szkolnictwo wydziałowe. W 1935 r. placówkę połączono ze szkołą żeńską i przeniesiono do budynku przy ul. Chwytowo 16Historia Bydgoszczy. Tom II. Część pierwsza 1920-1939: red. Marian Biskup: Bydgoszcz: Bydgoskie Towarzystwo Naukowe, 1999. , str. 690.
Od 1936 roku w opuszczonym budynku umieszczono Publiczną Szkołę Dokształcającą Zawodową nr 1. W latach 1945–1947 znajdował się tu Szpital Wojskowy, a następnie Zasadnicza Szkoła Zawodowa. W 1975 r. zlokalizowano tu Zespół Szkół Elektrycznych, a w roku 1982 istniejące od 1945 r. Państwowe Liceum Sztuk Plastycznychhttp://plastyk.bydgoszcz.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=49&Itemid=65&lang=pl dostęp 7-12-2010. Szkoła ta pod nazwą Zespół Szkół Plastycznych funkcjonuje tu do dziś (2011 r.)
Architektura Budynek został wzniesiony w stylu eklektyzmu historycznego opartego na antyku z przewagą elementów neorenesansowych. Jest dwupiętrowy, oparty na wysokich suterenach.
W części środkowej znajduje się wyższy ryzalit zwieńczony frontonem. Kondygnacje piętra ujęte są pilastrami toskańskimi, dźwigającymi jońskie belkowanie, zaś parter boniowany. Poszczególne części budynku nakryte są dachami dwuspadowymi.
Zobacz też Ulica Jagiellońska w Bydgoszczy Śródmieście (Bydgoszcz)
Przypisy
Bibliografia Umiński Janusz: Bydgoszcz. Przewodnik. Regionalny Oddział PTTK „Szlak Brdy”, Bydgoszcz 1996.
Kategoria:Zabytkowe budynki szkół i instytucji badawczych w Bydgoszczy