thumb|370px|Mapa topograficzna Meksyku thumb|370px|Zdjęcie satelitarne Meksyku Meksyk jest trzecim co do wielkości krajem położonym w Ameryce Północnej między Oceanem Spokojnym na zachodzie i południu oraz nad Zatoką Meksykańską i Morzem Karaibskim na wschodzie. Meksyk jest typowym krajem latynoamerykańskim, gdzie Metysi stanowią 3/4 ludności kraju. Meksyk cechuje się urozmaiconą rzeźbą terenu i ciepłym zwrotnikowym i podrównikowym klimatem, na który wpływ ma ukształtowanie terenu.

Powierzchnia, skrajne punkty i granice Powierzchnia: Meksyk jest 14. krajem pod względem powierzchni na świecie i trzecim w Ameryce Północnej.

całkowita 1 972 550 km² wody śródlądowe 49 510 km² (2,51%)

Skrajne punkty: północny – 32°43'N – połączenie rzek Gila River i Kolorado południowy – 14°33'N – ujście rzeki Suchiate do Oceanu Spokojnego zachodni – 117°19'W – u nasady zachodniego wybrzeża Półwyspu Kalifornijskiego wschodni – 86°46'W – południowy cypel Isla Mujeres

Rozciągłość równoleżnikowa Meksyku od ujścia Rio Bravo del Norte (Rio Grande), na wschodzie do Tijuana na zachodzie wynosi 2070 km. Rozciągłość południkowa od rzeki Kolorado do granicy z Gwatemalą wynosi 3080 km.

Granice:

Meksyk graniczy z następującymi państwami:

Belize – 251 km Gwatemala – 871 km Stany Zjednoczone – 3326 km

Linia brzegowa – 9903 km thumb|350px|Wybrzeże lagunowe w Meksyku

Ukształtowanie poziome Zarys linii brzegowej Linia brzegowa jest generalnie dobrze rozwinięta, choć w niektórych miejscach jest ona wyrównana. Dotyczy to miejsc takich jak: południowa część pacyficznego wybrzeża, niemal do samej granicy z Gwatemalą, północne wybrzeże Jukatanu i kilka fragmentów wybrzeża nad Zatoką Meksykańską, szczególnie w okolicy miasta Ciudad Madero. Poza tym wybrzeże Meksyku jest urozmaicone małymi zatokami i półwyspami i przede wszystkim licznymi lagunami i mierzejami. Występuje też spora liczba wysp przybrzeżnych, szczególnie leżących Zatoce Kalifornijskiej. Leżą tam dwie duże wyspy: Isla Ángel de la Guarda i Isla Tiburón i kilka innych mniejszych wysepek. Na terenie Meksyku znajdują się dwa duże półwyspy, są to: Półwysep Kalifornijski zwany też Dolną Kalifornią o powierzchni 144 tys. km², ciągnie się on na długości prawie 1300 km i szerokości do 160 km wzdłuż zachodniego wybrzeża Meksyku, odgrodzony od stałego lądu niewiele szerszą Zatoką Kalifornijską. Drugim jest Jukatan o powierzchni 180 tys. km², który znajduje się w południowej części kraju. Wraz z Kubą, półwysep ten stanowi geograficzną granicę między wodami Zatoki Meksykańskiej a Morzem Karaibskim, leżącym na południu.

Wybrzeże Wybrzeże Meksyku jest urozmaicone. Zachodnie wybrzeże w północnym odcinku jest usiane szerokimi plażami będącymi częścią nadbrzeżnej niziny. Południowa część wybrzeża jest klifowa, choć też występują odcinki z plażami. Następnie wybrzeże znów staje się niskie i przy granicy z Gwatemalą ma postać mangrową co wiąże się z występowaniem innego typu klimatu, a co za tym idzie – roślinności. Wschodnie wybrzeże jest w większości niskie i niemal na całej długości ma postać lagunową. Na odcinku tym występują plaże. Większość plaż Meksyku jest zagospodarowana, szczególnie w regionie Acapulco. Półwysep Kalifornijski cechują się dwoma typami wybrzeża. Jego wschodnia strona usiana jest plażami, których szerokość dochodzi do 100, zaś zachodnia część jest skalista, gdzie dominują klify.

Budowa geologiczna Historia geologiczna W paleozoiku (kambr) obszar dzisiejszego Meksyku był zalany wodami oceanu. W okresie syluru i dewonu miał miejsce proces wypiętrzania się obszaru dzisiejszego Meksyku i terenów należących do Teksasu. W górnym dewonie pierwotny, najstarszy masyw kontynentalny Ameryki Północnej został oddzielony przez wciskające się wody Zatoki Meksykańskiej od Ameryki Środkowej. W okresie karbonu rozległe obszary Meksyku porastały bujne lasy tropikalne, następnie obszar ten został ponownie zanurzony. Pod koniec ery paleozoicznej tereny Meksyku wynurzyły się ponownie i podlegały procesom wypiętrzania. Pod koniec tejże ery zarysował się też obecny kształt Zatoki Meksykańskiej.

Burzliwe dzieje Ameryki Środkowej nie dobiegły końca, gdyż na początku mezozoiku, w triasie obszar Meksyku ulegał stopniowemu zanurzaniu. W wyniku tych procesów powstały osady o znacznej miąższości. Osady te można zaobserwować obecnie na terenach stanów: Zacatecas, Puebla i Chiapas, a także w południowej części Sonory. W jurze obszar kontynentalny uległ dalszemu zmniejszaniu, a Zatoka Meksykańska połączyła się z Pacyfikiem W dolnej kredzie transgresja morska rozszerzyła się na północ i na południe. Kreda była ostatnim okresem, kiedy trwał proces transgresji. W górnej kredzie rozpoczął się proces ostatecznego wynurzania lądu obecnego Meksyku i na początku ery kenozoicznej zaznaczała się działalność górotwórcza.

W kenozoiku miał miejsce proces fałdowania się i wypiętrzania się gór (faza laramijska) oraz intruzje magmowe. Powstały wtedy pasma górskie Sierra Madre Zachodniej i Południowej, gór Chiapas, Kordyliery Wulkanicznej i gór obecnego Półwyspu Kalifornijskiego. W czwartorzędzie na terenie Meksyku rozpoczęła się działalność wulkaniczna, a plejstoceńskie zlodowacenie nie miało wpływu na powierzchnię Meksyku, poza terenami leżącymi na znacznych wysokościach. W ostatnich okresach geologicznych ważną rolę odegrały erozja i procesy akumulacyjne, które nadały obecny kształt rzeźby terenu.

Geologia Meksyku thumb|370px|Położenie Meksyku na płytach tektonicznych: północnoamerykańskiej i karaibskiej Terytorium Meksyku leży na południowo-zachodnim krańcu płyty północnoamerykańskiej, która spotyka się z płytą pacyficzną i karaibską. Większość powierzchni kraju należy geologicznie do systemu Kordylierów, które na terenie Meksyku, podobnie jak w USA, Kanadzie czy w Chile, dzielą się na kilka pasma górskich. Należą do nich Sierra Madre Zachodnia, Wschodnia, Południowa i Kordyliery Wulkaniczne.

thumb|370px|Jedna z wielu jaskiń krasowych na Jukatanie Sierra Madre Zachodnia zbudowana jest ze skał osadowych, pokrytych grubą warstwą młodych law trzeciorzędowych. Sierra Madre Wschodnia praktycznie nie różni się pod względem geologicznym od Madre Zachodniej. Pasmo to budują skały osadowe, przykryte warstwami młodych law pochodzących z trzeciorzędu. Głównymi skałami osadowymi budującymi Sierrę Madrę Zachodnią i Wschodnią są wapienie i piaskowce pochodzące z różnych okresów. Najstarsze, bo z prekambru występują w Madre Zachodniej, młodsze z mezozoiku i z trzeciorzędu w Madre Wschodniej. Sierra Madre Południowa różni się od gór leżących na północy. Pasmo to budują skały metamorficzne i krystaliczne, głównie granity, występują też skały wulkaniczne. Kordyliera Wulkaniczna leżąca na północ od Sierra Madre Południowej, to typowa formacja górska pochodzenia wulkanicznego, o czym świadczy nazwa. Góry te budują skały wylewne, wulkaniczne, a resztą stanowią utwory piroklastyczne, które nagromadzały się w wyniku erupcji wulkanów.

thumb|370px|Położenie epicentrów trzęsień ziemi w Meksyku w latach 1990-2017 Obszar Meksyku w 60% to podłoże zbudowane z różnych skał osadowych. Warstwy tych skał ciągną się wzdłuż wybrzeża Zatoki Meksykańskiej pasem o szerokości od 1500 km na północy do 150 km na południu. Od strony Pacyfiku warstwy te zajmują mniejszą powierzchnię i w niektórych miejscach wychodzą na powierzchnię. 30% powierzchni kraju to skały wulkaniczne i magmowe, które miały istotny wpływ na formowanie się większości gór Meksyku. Skały te często przykrywają stare warstwy skał osadowych i zajmują one miejsca wysoko położone. Odmienną budowę ma Jukatan, który składa się z poziomo leżących skał wapiennych. Na wapiennym podłożu rozwinęły się zjawiska krasowe – występują tu takie formy terenu jak studnie, uwały, zapadliska i jaskinie wypełnione wodą.

Sejsmika i wulkanizm Meksyku W związku z obecnością połączenia płyt tektonicznych, Meksyk jest obszarem aktywnie sejsmicznym. Całe zachodnie wybrzeże Meksyku to odcinek Pacyficznego Pierścienia Ognia. Aktywne sejsmicznie jest południe kraju i północno-zachodni kraniec, u nasady Półwyspu Kalifornijskiego. Do niewielkich trzęsień ziemi dochodzi także na całym zachodnim obszarze kraju. Nie są w tym kraju też rzadkością erupcje wulkaniczne. Citlaltépetl i Popocatépetl są przykładami aktywności wulkanicznej, która stosunkowo niedawno doprowadziła do ukształtowania powierzchni południowej części kraju.

thumb|350px|Góry Sierra Madre

Rzeźba Meksyk pod względem rzeźby terenu jest urozmaicony, większość powierzchni kraju zajmują tereny wyżynne i górskie. Obszary nizinne zajmują 29,1% i skupiają się na obszarze Jukatanu, a reszta nizin obejmuje strefę nadmorską. Obszary wyżynne do 900 m n.p.m. stanowią 17,4%. Znaczną część, bo 42,9%, zajmują obszary wyżyn i towarzyszących im gór, do wysokości 2100 m n.p.m. Obszary powyżej 2100 m n.p.m. stanowią10,6% powierzchni kraju. W Meksyku można wyróżnić kilka regionów geograficznych. Są nimi: Półwysep Kalifornijski, Nizina Nadbrzeżna Kalifornijska, Sierra Madre Zachodnia, Wyżyna Meksykańska, Sierra Madre Wschodnia, Kordyliera Wulkaniczna, Sierra Madre Południowa, pasma górskie Sierra Madre de Chiapas, Sierra Atravesada, wraz z Wyżyną Chiapas. Następnymi regionami są: Nizina Nadbrzeżna Zatokowa i Jukatan.

Półwysep Kalifornijski Jest odizolowanym regionem Meksyku, znajdującym się na zachód od stałego lądu. Półwysep ten ciągnie się na długości prawie 1300 km mniej więcej od granicy ze stanem Kalifornia, w najszerszy miejscu ma 160 km, zaś jego przeciętna szerokość wynosi 80-90 km. Półwysep Kalifornijski jest w górzysty, ciągną się tam pasma górskie, które na północy wznoszą się do 2 500-3 000 m n.p.m., a na samym południu do jedynie 250 m n.p.m. Obszary nadbrzeżne są zajęte przez tereny nizinne. Na północy, w delcie rzeki Kolorado nizina nadbrzeżna rozszerza się, a delta Kolorado ma szerokość około 50-75 km. Ciągnie się ona ku północy na długości 100 km, a na jej terenie zachowały się obszary leżące poniżej poziomu morza, jak Mar Salton – 84 m.p.p.m.

Nizina Nadbrzeżna Kalifornijska Nizina ta jest obszarem ograniczonym od zachodu wodami Zatoki Kalifornijskiej, a od wschodu górami Sierra Madre Zachodnia. Ciągnie się wąskim pasem od granicy z USA do rzeki Río Grande de Santiago. Nizina Nadbrzeżna Kalifornijska ma długość 1400 km i szerokość od 75 km na południu do 200 km na północy. Średnia wysokość tego regionu wynosi 100 m n.p.m. Teren ten poprzecinany jest zrębami i zapadliskami, w niektórych miejscach występują rozcięcia erozyjne wytworzone przez spływające z Kordylierów rzeki. Na północy, aż do rzeki Yaqui ciągną się pustynie z ruchomymi wydmami. W regionie tym występuje zjawisko powolnego zapadania się podłoża co przyczyniło się do powstania zatok Mazatlán, Guaymas i Topolobambo.

Sierra Madre Zachodnia Jest częścią systemu górskiego Kordylierów i ciągnie się od granicy z USA, a kończy się na południu na Río Grande de Santiago. Tam Sierra Madre styka się z Kordylierą Wulkaniczną. Sierra Madre Zachodnia jest długa na 1250 km, a jej średnia szerokość wynosi 150 km. Ku południowi góry te zwężają się i dochodzą do wybrzeża. Średnia wysokość tych gór wynosi 2500 m n.p.m., a najwyższe pasma – Tarahumara i Tepehuanes przekraczają 3000 m n.p.m. Najwyższy szczyt – jest Cerro Agua Caliente wznosi się na 3315 m n.p.m.

Wyżyna Meksykańska