Chris Welsby (ur. w 1948 w Exeterze w Wielkiej Brytanii) – brytyjski reżyser filmów eksperymentalnych, autor instalacji filmowych, artysta multimedialny, w latach siedemdziesiątych członek London Film-Makers Co-op (dzis. LUX), współtwórca brytyjskiej sceny kina strukturalnego i rozszerzonego.
Życiorys Chris Welsby urodził się w Exeterze w Wielkiej Brytanii. Tworzyć i wystawiać zaczął w roku 1969. W latach 1969–1970 studiował malarstwo w Central School of Art w Londynie, w latach 1970–1973 w Chelsea School of Art, a w latach 1973–1975 w Slade School of Fine Art w Londynie (dyplom w 1975), gdzie od 1976 do 1989 pracował jako wykładowca. Od roku 1989 jest profesorem w School for the Contemporary Arts, Simon Fraser University w Vancouver, gdzie mieszka do dziś.
Wybrane realizacje Park Film Przez trzy dni, od świtu do zmierzchu, artysta, używając techniki poklatkowej, rejestruje ludzką aktywność w parku. Robi zdjęcie, za każdym razem kiedy ktoś wchodzi w kadr oraz gdy z niego wychodzi. Z tych pojedynczych klatek zbudowany jest ośmiominutowy film.
Windmill II Niemy, ośmiominutowy film ukazuje ludzką aktywność w parku w słoneczny, wietrzny dzień. Przed kamerą zainstalowany jest wiatrak, którego ramiona, działając jak lustra, odbijają obraz. Wiatr wprawia wiatrak w ruch, co powoduje, że pomiędzy ramionami widoczne jest to co przed wiatrakiem, zaś na ich powierzchni, to co za nim (kamera, autor, spacerujący ludzie). Im mocniej wieje wiatr, tym bardziej obie przestrzenie w filmie zlewają się, co powoduje, że obraz staje się abstrakcyjny.
Fforest Bay Ustawiona na plaży, w małej zatoce kamera obraca się wokół własnej osi. Zdjęcia robione są co 45 stopni (co daje 8 pozycji kamery). Jej obrót odbywa się po osi nachylonej pod kątem 60 stopni do osi ziemskiej, co powoduje, że widoczne są i chmury (widziane od dołu), i zatoka wraz z ludźmi wypoczywającymi na plaży, i powierzchnia wody (widziana z góry). Film kręcony jest metodą poklatkową, z prędkością jednego zdjęcia na sekundę. Przy pierwszym obiegu kamery wokół własnej osi robione jest jedno zdjęcie z każdej z ośmiu pozycji, przy każdym następnym liczba klatek rośnie o jeden, aż poszczególne ujęcia dochodzą do długości 30 klatek (1.25 sekundy filmu). Opisanej wyżej sekwencji towarzyszy, wyraźnie na ekranie widoczny, przypływ morski. Gdy długość poszczególnych ujęć dochodzi do maksimum, przypływ zmienia się w odpływ i nastaje sekwencja druga, w której ilość klatek w każdym ujęciu maleje o jeden, aż dochodzi do minimum, a film się kończy.
Tree W wietrzną pogodę, przymocowana do gałęzi drzewa kamera, rejestruje okoliczny pejzaż. Niemy film składa się z jednego ujęcia o długości czterech minut.
Shore line I Na realizację składa się sześć obróconych o 90 stopni projektorów filmowych. Pojedyncze kadry stykają się pionowymi krawędziami, tworząc jedną, szeroką powierzchnię projekcji. Każdy projektor wyświetla ten sam zapętlony obraz brzegu morza, jednak obrazy te nie są ze sobą zsynchronizowane. Zgromadzeni w przestrzeni galeryjnej widzowie oglądają instalację znajdując się pomiędzy projektorami a ścianą, na którą wyświetlane są obrazy, zasłaniają więc światło, tworząc cienie. Choć materiał filmowy jest niemy, realizacji towarzyszy donośny dźwięk projektorów.
Filmy i instalacje 2010: Time After-, pięciokanałowa instalacja wideo, wykorzystująca kamery internetowe 2009: Ovoids-Moving Images, czterokanałowa instalacja wideo 2009: Heaven’s Breath, sterowana przez pogodę instalacja cyfrowa 2008: Taking Time, cyfrowa instalacja w przestrzeni publicznej i instalacja internetowa 2006: Tree Studies, trzykanałowa, sterowana przez pogodę instalacja cyfrowa 2006: Trees in Winter, jednokanałowwa, sterowana przez pogodę instalacja cyfrowa 2005: Lost Lake #2, jednokanałowa instalacja wideo 2005: Windmill, instalacja (instalacyjna wersja filmu o tym samym tytule) 2004: Waterfall, jednokanałowa instalacja wideo 2004: Changing Light, interaktywna instalacja wideo 2003: At Sea, czterokanałowa instalacja wideo 2002: Tide Line, wersja #2 realizacji z 2000 prezentowana w kontenerze transportowym 2001: Drift, instalacyjna wersja filmu o tym samym tytule 2000: Tide Line, dwunastokanałowa instalacja wideo 1998: Lost Lake, szesnastokanałowa instalacja wideo 1994: Drift, 17 min., film 1992: Sea Pictures, 36 min., film 1990: Rainfall Film, instalacja filmowa 1988: Sky Light, 26 min., film 1986: Sky Light, sześcioekranowa instalacja filmowa 1983: Rainfall, instalacja filmowa 1980: Estuary, 55 min., film 1980: Estuary, instalacja, film, fotografie, wykresy i rysunki 1979: Shore Line II, sześcioekranowa instalacja filmowa 1979: Sea Shore, 6 min., film 1978: Wind Vane III, 20 min., trzyekranowa instalacja filmowa 1978: Cloud Fragments, 12 min., film 1977: Shore Line, sześcioekranowa instalacja filmowa 1976: Stream Line, 8 min., film 1975: Wind Vane II, 26 min., film 1975: Colour Separation, 2 min. 30 sek., film 1974: Windmill III, 10 min., film 1974: Seven Days, 20 min., film 1974: Anemometer, 10 min., film 1974: Tree, 5 min., film 1973: Fforest Bay, 5 min., film 1973: Running Film, 4 min., film 1973: Windmill II, 8 min., film 1973: Park Film, 7 min., film 1973: Winter and Summer, 5 min., film 1972: River Yar, 35 min., dwuekranowa instalacja filmowa (z Williamem Rabanem) 1972: Wind Vane, 8 min., dwuekranowa instalacja filmowa
Bibliografia Curtis, David, A History of Artists’ Film and Video in Britain, BFI Publishing, 2007, s. 97–99, .
Rode, Dagmara, Landscape Film – o pewnym epizodzie w historii brytyjskiego filmu awangardowego, w: „Kwartalnik Filmowy” Nr 70 (130) 2010, s. 93–104, .
Linki zewnętrzne strona Chrisa Welsby’ego wywiad z Chrisem Welsbym profil Chrisa Welsby’ego na stronie www.luxonline.org.uk dvd z filmami Chrisa Welsby’ego wydane przez British Film Institute
Kategoria:Brytyjscy reżyserzy filmowi Kategoria:Brytyjscy artyści współcześni Kategoria:Urodzeni w 1948 Kategoria:Ludzie urodzeni w Exeterze