Wilec wodny (Ipomoea aquatica) – gatunek rośliny z rodziny powojowatych (Convolvulaceae). Rodzimy obszar jego występowania to głównie obszary o tropikalnym klimacie w Afryce, Azji, Australii, Nowej Zelandii i Ameryce Południowej, ale rozprzestrzenił się także na niektórych wyspach Pacyfiku i w południowych rejonach USA. Jest uprawiany w krajach Azji Południowo-Wschodniej. Ze względu na jadalne liście jest określany mianem „szpinaku wodnego”Jens G. Rohwer: Atlas roślin tropikalnych, str. 270.
Morfologia mały|lewo|150px|Liście i kwiaty Pokrój Płożąca roślina wodna, puste łodygi tworzące pędy o długości 2–3 m, unoszące się na powierzchni wody. Liście Trójkątne do strzałkowatych o długości 5–15 cm, szerokości 2–8 cm. Kwiaty Białe, z malwowym środkiem, w kształcie trąbki Owoce Strąki z nasionami
Zastosowanie mały|lewo|250px|Tajskie danie pak bung fai daeng W krajach Azja Południowo-Wschodniej liście są tradycyjnie wykorzystywane jako warzywo, smażone z dodatkiem czosnku i pasty krewetkowej. Lokalne nazwy: język tajski: phak bung ผักบุ้ง ; język wietnamski: rau muống ; język chiński: 空心菜 ; język kantoński: 蕹菜 ong choy; język filipiński: kangkung. Roślina niewymagająca dużego nakładu pracy w uprawie, w okresach głodu zastępowała ryż. Próbowano wprowadzić do uprawy w cieplejszych rejonach USA, ale okazał się gatunkiem inwazyjnym.
Przypisy
Kategoria:Powojowate Kategoria:Kuchnia tajska Kategoria:Kuchnia wietnamska Kategoria:Kuchnia malajska Kategoria:Kuchnia indonezyjska Kategoria:Kuchnia singapurska Kategoria:Kuchnia chińska Kategoria:Kuchnia indyjska