(łac.) – paremia prawnicza, oznaczająca: nikt nie może przenieść na drugą osobę więcej praw, aniżeli sam posiada. Zasada ta wywodzi się z prawa spadkowego.
Zgodnie z tą zasadą zbywający prawo własności bądź dysponujący innym prawem zbywalnym nie może rozporządzić swoim prawem w szerszym zakresie, niż jemu samemu przysługuje (i tak np. licencjobiorca nie może zbyć autorskich praw majątkowych do utworu, dzierżawca nie może przenieść własności przedmiotu dzierżawy itd.).
W obowiązującym prawie polskim zasada ta doznaje licznych wyjątków: nabycie rzeczy ruchomej od nieuprawnionego (na zasadach określonych w art. 169 KC) nabycie prawa rzeczowego lub wierzytelności zabezpieczonej hipotecznie wskutek działania rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 i art. 80 ustawy o księgach wieczystych i hipotece) nabycie rzeczy lub prawa uprzednio zbytego na podstawie czynności prawnej pozornej (art. 83 § 2 KC) nabycie składnika spadku od osoby, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku (art. 1028 KC) nabycie na podstawie czynności prawnej dokonanej bez wymaganej zgody drugiego małżonka (art. 38 KRO) nabycie weksla lub czeku od nieuprawnionego (art. 16 prawa wekslowego i art. 17 prawa czekowego) nabycie patentu od nieuprawnionego (art. 75 w zw. z art. 74 prawa własności przemysłowej) nabycie przez rolniczą spółdzielnię produkcyjną użytkowania na gruncie wniesionym przez członka spółdzielni, który nie był upoważniony do rozporządzania nim (art. 279 § 2 KC w zw. z art. 141 § 1 prawa spółdzielczego).
Kategoria:Łacińskie zwroty i paremie prawnicze
fr:Contrat de vente en France#Vente de la chose d'autrui ja:即時取得 ru:Добросовестный приобретатель