Sokolik srokaty (Microhierax melanoleucos) – gatunek małego ptaka drapieżnego z rodziny sokołowatych (Falconidae). Monotypowy (nie wyróżnia się podgatunków).
Zasięg występowania, środowisko Spotyka się go w Bangladeszu, Bhutanie, Chinach, Hongkongu, Indiach, Laosie i Wietnamie. Jego naturalnym siedliskiem są lasy o umiarkowanej wilgotności. Zasiedla skraje lasów i plantacji. Dolatuje do 1500 m n.p.m.
Morfologia Jest nieco większy niż inne sokoliki – ma 18–20 cm długości, rozpiętość skrzydeł 35–37 cm i waży 55–75 g. Od góry ma czarne upierzenie, a od dołu białe. Przez oczy przebiega czarny pasek. Tęczówki oczu są ciemne.
Pożywienie Łapie ważki, motyle, chrząszcze, pasikoniki. Rzadziej poluje na małe ptaki, jaszczurki i gryzonie. Obserwowano grupowe polowania.
Rozród Okres godowy trwa od marca do maja. Gniazda zakłada w dziuplach dzięciołów lub pstrogłowów na wysokości 12–30 m. Samica składa zwykle 3–4 jaja. Zachowania godowe i związane z wychowem młodych nie są dobrze poznane.
Status zagrożenia Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2000 roku uznaje sokolika srokatego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern); wcześniej – w 1994 roku – nadano mu status „niższego ryzyka/bliski zagrożenia” (LR/nt – Lower Risk/near threatened). Liczebność populacji nie jest znana, ale jej trend oceniany jest jako spadkowy ze względu na utratę siedlisk leśnych.
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sokołowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1843 roku Kategoria:Taksony opisane przez Edwarda Blytha