thumb|Grób Mieczysława Czechowicza na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie,14 maja 2008 Mieczysław Czechowicz (ur. 28 września 1930 w Lublinie, zm. 14 września 1991 w Warszawie) – polski aktor charakterystyczny i artysta kabaretowy, współzałożyciel i wykonawca kabaretu Koń (1958), Szpak, Wagabunda, Dudek i U Lopka, postaci i piosenek w telewizyjnym Kabarecie Starszych Panów, ról dla najmłodszej widowni, jak Miś Uszatek. W jego dorobku są role filmowe i telewizyjne, w tym Nie lubię poniedziałku (1971), Poszukiwany, poszukiwana (1972) czy Janosik (1974).
W 1962, 1963 i 1964 zdobył nagrodę Srebrną Maskę w plebiscycie „Expressu Wieczornego” na najpopularniejszego aktora telewizyjnego.
Młodość Urodził się w Lublinie, rodzinnym mieście jego matki. Jego ojciec był oficerem Wojska Polskiego i stacjonował w Równem, do którego wkrótce powróciła matka wraz z dzieckiem. W Równem rodzina Mieczysława Czechowicza mieszkała do 1940 roku. W czasie II wojny światowej ojciec Mieczysława Czechowicza trafił do niewoli, przebywał w oflagu, a po wypuszczeniu na wolność najpierw osiadł z rodziną w Lublinie, a następnie przeprowadził się do wsi Kusze koło Biłgoraja, w której prowadził młyn. Po śmierci ojca (1943) matka wraz z synem powrócili do Lublina (1944).
26 kwietnia 1945 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa z powodu pełnienia w harcerstwie służby łącznika w Armii Krajowej. Więziony był w siedzibie Urzędu, a następnie na Zamku w Lublinie, gdzie bito go i szykanowano.
Sąd Wojskowy Okręgu Lubelskiego oskarżył go o działalność antypaństwową i 16 czerwca 1945 roku skazał na karę 3 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 5 lat. W sierpniu 1945 roku został uwolniony na mocy rządowej amnestii.
Kariera Aktorstwa zaczął się uczyć w lubelskim Studium Dramatycznym, jednocześnie asystował w Teatrze Muzycznym (1949–1950), gdzie jako chórzysta wystąpił w kilku operetkach. W latach 1950–1951 był związany z Teatrem Dramatycznym w Szczecinie. W 1954 ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie wraz z Wiesławem Michnikowskim i Wojciechem Siemionem. W styczniu 1954 debiutował na scenie Teatru Nowej Warszawy w rolach Gralona i Kirkora w Balladynie Juliusza Słowackiego w reż. Aleksandra Bardiniego. Krytyka pisała o nim: „Ma warunki fizyczne znakomite i bardzo rzadkie wśród młodzieży aktorskiej. Jest duży, bardzo ludowy, ma twarz i ciało do grania. Ma gest, rodzaj humoru, osobowość aktorską bardzo współczesną i bardzo autentyczną”. Chociaż początkowo grał role dramatyczne, z czasem stał się przede wszystkim aktorem komediowym. Przez całe życie zawodowe związany był z warszawskimi scenami: teatru Narodowego (1954–1957), Teatru Współczesnego (1957–1986) za czasów Erwina Axera i Kwadrat (1986–1991). Łącznie wystąpił w 61 spektaklach teatralnych, 39 spektaklach Teatru Telewizji i 181 spektaklach Teatru Polskiego Radia.
Na dużym ekranie zadebiutował w 1953 w filmie Piątka z ulicy Barskiej w reż. Aleksandra Forda. Grał role bandytów w realizacjach dla młodzieży: Tysiąc talarów (1959) Stanisława Woha, Szatan z siódmej klasy (1960) Marii Kaniewskiej jako Werycho i Niewiarygodne przygody Marka Piegusa (1966) Mieczysława Waśkowskiego jako Teofil Bosmann, członek bandy Flasza. W 1958 był współzałożycielem Kabaretu Koń razem z Wiesławem Gołasem, Jerzym Dobrowolskim i Zdzisławem Leśniakiem. Ujawnił swój talent komediowy także w kabaretach: Szpak, Wagabunda, Dudek i U Lopka. Rozgłos przyniosły mu niezapomniane kreacje i piosenki w telewizyjnym Kabarecie Starszych Panów jako jeden z Tanich Drani (z Wiesławem Michnikowskim) czy oficer huzarów uwodzący hrabinę Tyłbaczewską (Irena Kwiatkowska)Jerzy Witebski, Jego głos kołysał do snu tysiące dzieci, „Retro”, Nr 11 (205)/listopad 2016. s. 4–5., a także role drugoplanowe i epizodyczne w filmach Stanisława Barei – Mąż swojej żony (1960) w roli lekkoatletycznego trenera Mamczyka, Żona dla Australijczyka (1963), Poszukiwany, poszukiwana (1972), Nie ma róży bez ognia (1974) i Zmiennicy (1987–1988). W komedii Paryż – Warszawa bez wizy (1967) w reż. Hieronima Przybyła z Krystyną Sienkiewicz zagrał postać podporucznika Karola Lenciaka. Brał udział także w nagraniach bajek, w tym Śpiąca królewna, Brzydkie kaczątko i Jaś i Małgosia. Użyczył swojego głosu w dobranocce Proszę słonia (1968) i hipopotamowi Guciowi w serii Gucio i Cezar (1976–1977). Był wykonawcą piosenki „Kowboj Zuzia” (1971). Od 1975 do 1987 użyczył głosu telewizyjnemu Misiowi Uszatkowi w serialu animowanym Miś Uszatek.
W 1976 r. wystąpił na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze.
W tygodniku „Film” w 1963 pisano o Mieczysławie Czechowiczu: „Wśród niemałego przecież grona polskich aktorów komediowych reprezentuje on indywidualność odmienną. Charakterystyczna sylwetka, olbrzymi ładunek nieodpartego humoru zjednały mu uznanie i dużą popularność. Postacie, które odtwarza – to ludzie zwykle sympatyczni o gołębim sercu – nawet przy pozorach zewnętrznej brutalności”.
Jego długoletnią partnerką życiową była suflerka Teatru Narodowego Eugenia Śliwińska (1922–1995).
Pod koniec życia ciężko chorował na serce i miał poddać się operacji. Zmarł 14 września 1991 w swoim domu w warszawskim Miedzeszynie. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 170-1-28).
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza Kategoria:Biografie kanonu polskiej Wikipedii Kategoria:Ludzie urodzeni w Lublinie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy aktorzy dubbingowi Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy głosowi Kategoria:Polscy aktorzy radiowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy aktorzy telewizyjni Kategoria:Polscy artyści kabaretowi Kategoria:Urodzeni w 1930 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Więźniowie zamku lubelskiego (Polska Ludowa) Kategoria:Zmarli w 1991