Świecki Ruch Misyjny „Epifania”

Świecki Ruch Misyjny „Epifania” – działająca w Polsce część międzynarodowego ruchu religijnego o nazwie Laymen’s Home Missionary Movement (dosł. Domowy Ruch Misjonarski Osób Świeckich) założonego przez Paula S.L. Johnsona (1873–1950). Nurt ten wywodzi się z milleryzmu, powstał w Stanach Zjednoczonych w 1920 roku, po podziałach w ruchu Badaczy Pisma Świętego, jakie nastąpiły po śmierci Charlesa T. Russella (1852–1916). Zrzesza zbory w kilkunastu krajach świata. W Polsce ruch działa od roku 1927. W 2016 roku, przed odłączeniem się grupy niezależnych zborów, Świecki Ruch Misyjny „Epifania” liczył w Polsce 1338 członków, w tym 302 usługujących, skupionych w 64 zborach. W 2024 posiadał 1410 wiernych, w tym 285 usługujących, należących do 63 zborów.

Od 2005 roku ruch posługuje się nazwą „Bible Standard Ministries” () głównie w swoich pismach wewnętrznych, w celach promocji swoich publikacji oraz w trakcie prowadzonej działalności.

Po kolejnych podziałach jakie nastąpiły w ruchu LHMM od śmierci w 2004 roku czwartego Opiekuna Wykonawczego Bernarda W. Hedmana, i odrzucaniu przez zbory w następnych krajach potrzeby ustanawiania dalszych Opiekunów, LHMM stopniowo w ciągu kilkunastu lat podzielił się na wiele niewielkich niezależnych wspólnot epifanicznych. Jednocześnie część członków ruchu w dalszym ciągu uznaje pozycję Opiekuna Wykonawczego, który ma kwaterę w Epifanicznym Domu Biblijnym w Chester Springs.

Historia ruchu Okoliczności powstania LHMM Po śmierci C.T. Russella, która nastąpiła 31 października 1916 roku, na dorocznym walnym zgromadzeniu akcjonariusze Towarzystwa Strażnica 6 stycznia 1917 roku powołali Josepha F. Rutherforda na stanowisko drugiego prezesa, by przewodził działalności Badaczy Pisma Świętego. Po kilku miesiącach odwołany z Wielkiej Brytanii pielgrzym Paul S.L. Johnson oraz czterech członków zarządu zaczęło podważać pozycję prezesa. Jednak 5 stycznia 1918 roku na kolejnym walnym zebraniu odbyły się wybory zarządu Towarzystwa Strażnica, na których potwierdzono zwierzchnictwo J.F. Rutherforda nad Towarzystwem. Jednocześnie nikt z jego siedmiu oponentów znajdujących się na liście szesnastu kandydatów nie został wybrany przez członków Towarzystwa do siedmioosobowego zarządu. Po przegranych wyborach w trakcie przerwy, grupa około 32 niezadowolonych działaczy grupy rozłamowej opuściła walne zebranie statutowe i spotkała się na nieformalnym zebraniu w jednym z salonów hotelu Fort Pitt w Pittsburghu. Spotkanie to przeciągnęło się również na dzień następny.

Opozycjoniści 6 stycznia 1918 roku wyłonili spośród siebie siedmioosobowy komitet, w którym znaleźli się m.in. Paul S.L. Johnson, Raymond Grant Jolly i Robert H. Hirsh. Komitet ten postanowił utworzyć korporację później nazwaną Pastoralny Instytut Biblijny („Pastoral Bible Institute”). Ponieważ jednak w następnych miesiącach doszło do licznych sporów na tle organizacyjnym, podczas pierwszej konwencji zorganizowanej w dniach od 26 do 29 lipca 1918 w Asbury Park (New Jersey) usunięto z komitetu założycielskiego P.S.L. Johnsona, R.G. Jolly’ego i R.H. Hirsha. 5 sierpnia 1918 roku nastąpił ostateczny podział pierwszej grupy. Przywództwo w powstającej korporacji PBI przejął Francis H. McGee co doprowadziło do powstania zborów Wolnych Badaczy Pisma Świętego, a 12 sierpnia 1918 Johnson, Jolly i Hirsh postanowili działać wspólniePaweł Samuel Leon Johnson.. Jednak już w 1920 roku w grupie Johnsona nastąpił podział i R.H. Hirsh, a wraz z nim B.M. Kittinger, odstąpili od P.S.L. Johnsona..

Powstanie ruchu LHMM W dniu 5 lipca 1919 roku, w Filadelfii gdzie zawiązał się główny ośrodek ruchu, Paul S.L. Johnson został wybrany i zaakceptowany jako Generalny Pastor, Nauczyciel i Opiekun Wykonawczy, co oznaczało jednoosobowy urząd opiekuna oraz jedynego przewodnika i autorytetu duchowego LHMM, sprawowany przez niego do śmierci w roku 1950. Urząd dyrektora wykonawczego dawał P.S.L. Johnsonowi jednoosobowy dozór oraz zarządzanie funduszami, interesami i sprawami ruchu. Początkowo Johnson i Jolly nie zamierzali posługiwać się jakąkolwiek korporacją, nie przyjęli też nowej nazwy. Stopniowo jednak podziały w ruchu Badaczy Pisma Świętego stawały się coraz wyraźniejsze. Wskutek tego P.S.L. Johnson z konieczności założył stowarzyszenie o zasięgu międzynarodowym pod nazwą „Laymen’s Home Missionary Movement” (Świecko Domowy Ruch Misjonarski). Oficjalnie ruch został założony 18 lipca 1920 roku podczas zgromadzenia w Metropolitan Opera House w Filadelfii, gdzie P.S.L. Johnson po raz pierwszy wygłosił przemówienie pod szyldem LHMM. Johnson traktował LHMM jako „ruch lub ochotniczą działalność”. Jego nazwa została zaczerpnięta ze stopki redakcyjnej większości wydań serii traktatów „The Bible Students Monthly” (Miesięcznik Badaczy Pisma Świętego) redagowanej i wydawanej przez Charlesa W. Heka. LHMM nie ma swojego statutu, nie został też zarejestrowany w amerykańskim sądzie. W świetle prawa Stanów Zjednoczonych jest uważany za podmiot zdolny do działań prawnych na podstawie dobrej woli wspierających go członków. Pierwsza siedziba ruchu nazwana Epifanicznym Domem Biblijnym mieściła się w Filadelfii, w stanie Pensylwania. W styczniu 1920 roku P.S.L. Johnson zaczął wydawać miesięcznik „Present Truth and Herald of Christ’s Epiphany” („Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Chrystusowej Epifanii”) przeznaczony dla osób z ruchu, a w lipcu 1920 roku dwumiesięcznik „The Herald of the Epiphany” (obecnie Sztandar Biblijny) dla osób postronnych.

W roku 1926 LHMM (, MMIL) pojawił się we Francji za sprawą niewielkiej niezależnej grupy badackiej «l'Association des Étudiants de la Bible de Denain», której część członków przyjęła nauczanie P.S.L. Johnsona. Od stycznia 1926 czasopismo „Teraźniejsza Prawda” () zaczęło się ukazywać we Francji tłumaczone w głównej mierze przez Josepha Lefèvre'a (1883–1964). Rok później ruch rozpoczął działalność w Polsce.

W latach 1938–1950 Paul S.L. Johnson pracował nad serią książek nazwaną „Epifanicznymi Wykładami Pisma Świętego” (). Johnson mówił o 20 tomach z tej seriiTeraźniejsza Prawda 1939/1 Nasze dwudzieste roczne sprawozdanie, s. 8-9. Sam wydał 15 tomów, a 2 kolejne wydał jego następca Raymond G. Jolly. Do tej pory nie wyjawiono: ile powstało tomów epifanicznych, co się dzieje z niewydanymi, kto i kiedy przekaże je do publikacji. Zostały one częściowo przetłumaczone na dwa języki: francuski i polski. Z inicjatywy francuskiego przedstawiciela Marcela Carona na język francuski przetłumaczono 10 tomów epifanicznych (trzy przed jego śmiercią). Na język polski w latach 2001–2013 przetłumaczono 10 tomów – tłumaczem był ówczesny ewangelista ruchu Adam Urban.

Wszystkich swoich oponentów w ruchu badackim Johnson określał jako „przesiewaczy”, zarówno tych należących do innych grup religijnych odwołujących się do C.T. Russella, jak również należących do LHMM. W 1935 roku, polski przedstawiciel Czesław Kasprzykowski pociągnął za sobą część członków kilku epifanicznych zborów oraz kilku czołowych działaczy ŚRME i założył Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego. W tym samym roku ruch założony przez Johnsona opuścił W.S. Stevens z Atlanty, równocześnie rozsyłając list, w którym twierdził, że Johnson był dyktatorem. W roku 1948 Johnsona opuścił S.A. Cater z Vancouver – po wybuchach gniewu i szyderstwach Johnsona na konwencji w Chicago kierowanych wobec polskich członków zboru sprzeciwiających się jego działaniom. Wkrótce potem odszedł Thomas T. Ryde z Los Angeles, a w roku 1951 LHMM opuścił Cyril Shuttleworth, brytyjski jego przedstawiciel. Ruch Johnsona opuścił też jego osobisty sekretarz w latach 1928–1948, Kazimierz Zieliński wraz z żoną, którym Johnson zabraniał opuszczania Epifanicznego Domu Biblijnego nawet na wieczorne spacery. Wszystkie te osoby Johnson ostro potępiał i jako „przesiewaczom” odbierał im możliwość zbawienia.

Sytuacja po śmierci P.S.L. Johnsona Po śmierci Johnsona w stowarzyszeniu doszło do podziału na kilka niezależnych grup. Część jego wcześniejszych zwolenników odrzuciła jego specjalne zarządzenia regulujące sprawy urządzania konwencji i zebrań członków ruchu. W 1955 roku jeden z pielgrzymów ruchu John W. Krewson (zm. 1977) założył „Laodicean Home Missionary Movement”. Krewson publikował czasopismo „The Present Truth of the Apocalypsis” oraz wydał trzytomową serię książek Apocalypsis Studies in the Scriptures. Grupa działała do lat 90. W roku 1956 John J. Hoefle (1895–1984), specjalny pomocnik Johnsona, założył istniejącą do dziś grupę „Epiphany Bible Students Association”, która wydaje czasopismo pod tą samą nazwą (wychodzi od sierpnia 1955 roku). Jego następcą został Leonard E. Williams. W największej części ruchu, która po śmierci Johnsona zachowała starą nazwę, zgodnie z życzeniem Paula S.L. Johnsona jego następcą w latach 1950–1979 został Raymond G. Jolly.

W latach 1961–1962 doszło do podziału LHMM na Trynidadzie po tym jak R.G. Jolly zawiesił L.F. Roacha (ochrz. 1914), przedstawiciela LHMM na Trynidadzie, w wyniku różnic dotyczących określenia właściwej daty obchodzenia Pamiątki i odrzuceniu przez Roacha wykładni doktrynalnych wprowadzonych przez Jolly’ego. 15 października 1967 roku Jolly przeniósł Epifaniczny Dom Biblijny na przedmieścia Chester Springs. Po jego śmierci funkcję Opiekuna Wykonawczego pełnili: August Gohlke (1979–1985), Bernard W. Hedman (1986–2004), Ralph M. Herzig (2004–2014) i Leon J. Snyder (od 2014).

Od końca 1999 roku LHMM posługuje się serwisem internetowym Bible Standard Ministries. Od 2005 roku ruch posługuje się nazwą „Bible Standard Ministries” () głównie w swoich pismach wewnętrznych, w celach promocji swoich publikacji oraz w trakcie prowadzonej działalności. Nazwę tę przyjęto uznając, że działalność misyjna w środowiskach m.in. żydowskich jest źle odbierana.

Podziały w ruchu od śmierci Bernarda W. Hedmana W roku 2006, wkrótce po śmierci Bernarda W. Hedmana, doszło do kolejnego podziału w ruchu. Część członków ruchu zarzuciła nowemu opiekunowi Ralphowi M. Herzigowi odstąpienie od zasad LHMM i przemianę ruchu oraz wprowadzenie klerykalizmu i sekciarstwo, w wyniku czego zaczęli działać niezależnie. Grupa ta określa siebie jako Parousia and Epiphany Bible Students. Od listopada 2012 roku R.M. Herzig nie był w stanie wykonywać swoich obowiązków i do swojej śmierci w kwietniu 2016 powierzył je Leonowi J. Snyderowi. Wybór L.J. Snydera w roku 2016 i wprowadzane przez niego zmiany w doktrynie o usprawiedliwieniu spowodowały kolejną falę niezadowolenia części członków ruchu epifanicznego i kolejny podział, który wyraźnie zaznaczył się w Polsce. Grupa ta uznaje, że od śmierci Bernarda W. Hedmana ruch epifaniczny nie potrzebuje już przywódcy.

W październiku 2018 roku brytyjski przedstawiciel LHMM Segis Dooley (zamianowany w styczniu 2013) po ponad dwuletnich wahaniach odrzucił rolę Leona Snydera jako Opiekuna Wykonawczego i zrezygnował ze stanowiska przedstawiciela LHMM na Wielką Brytanię. Pociągnął za sobą cześć członków ruchu doprowadzając do podziału w LHMM w Wielkiej Brytanii.

W rezultacie podziałów jakie nastąpiły w ruchu LHMM od śmierci czwartego Opiekuna Wykonawczego Bernarda W. Hedmana, i odrzucaniu przez zbory w kolejnych krajach potrzeby ustanawiania dalszych Opiekunów, LHMM stopniowo w latach 2006–2018 podzielił się na wiele niewielkich niezależnych wspólnot epifanicznych. Część członków ruchu w dalszym ciągu uznaje pozycję Opiekuna Wykonawczego, który ma kwaterę w Epifanicznym Domu Biblijnym w Chester Springs.

Zasięg geograficzny 330px|thumb|Kraje w których istnieją zbory LHMM W 2019 roku LHMM zaplanował swoje konwencje w Stanach Zjednoczonych (4), w Wielkiej Brytanii (1), we Francji (2), w Niemczech (2), w Indiach (2), na Jamajce (1), na Barbadosie (1), w Trynidadzie (1), na Litwie (1), w Nigerii (1), w Polsce (9), na Ukrainie (2) oraz w Kenii (1).