mały|Tablica upamiętniająca architekta na ścianie jego domu w Wilnie Stefan Narębski (ur. 2 lutego 1892 w Groznym, zm. 16 listopada 1966 w Warszawie) – polski architekt.
Życiorys W 1911 roku ukończył Szkołę Realną w Wilnie i podjął studia w Instytucie Inżynierów Cywilnych w Petersburgu. Studia ukończył w 1916 roku i pracował jako technik w instytutach wojskowych w Kijowie i Witebsku. Po odzyskaniu niepodległości przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował Biurze Projektowym Gmachów Reprezentacyjnych (w latach 1918–1921). Studiował też na Politechnice Warszawskiej, gdzie jego wykładowcami byli Stanisław Noakowski i Oskar Sosnowski. W 1922 roku uzyskał dyplom architekta i przeprowadził się do Włocławka, gdzie podjął pracę w biurze projektowym należącym do jego teścia, Antoniego Olszakowskiego.
W latach 1925–1926 nauczał rysunku w Gimnazjum Humanistycznym im. Jana Długosza, a w latach 1927–1928 pełnił funkcję Architekta Miejskiego Włocławka. W tym czasie zaprojektował społecznie budynek Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku przy ulicy Słowackiego, zbudowany w latach 1927–1930.
W 1928 roku wrócił do Wilna, gdzie objął funkcję architekta miejskiego. Pełnił ją do wybuchu II wojny światowej. W tym czasie powstały m.in. szkoła na Antokolu, Pałac Arcybiskupi, przeprowadzono renowację ratusza i Pałacu Prezydenckiego.
Od 1935 roku prowadził wykłady zlecone na Uniwersytecie Stefana Batorego. W 1937 roku otrzymał stanowisko profesora i kierownika Katedry Projektowania Wnętrz na Wydziale Sztuk Pięknych. Prowadził też wykłady dotyczące budownictwa wiejskiego na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym.
W czasie wojny pracował w biurze projektowym "Promprojekt" w Wilnie (1940-1941), potem jako rzeczoznawca w antykwariacie Niecieckich. Brał udział w tajnym nauczaniu i ruchu oporu. W 1943 roku został aresztowany, uwięziony na Łukiszkach i wysłany do obozu w Prawieniszkach. W latach 1944–1945 pracował jako główny inżynier w biurze "Listrojprojekt".
Po wojnie trafił do Torunia, gdzie 1 października 1945 zatrudnił się na tworzonym wówczas Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Organizował Wydział Sztuk Pięknych, był jego dziekanem (w latach 1946–1948, 1951–52) i prodziekanem (1945–1946). Od 1945 do przejścia na emeryturę w 1962 roku kierował Katedrą Projektowania Wnętrz.
Życie prywatne Miał troje dzieci: Barbarę (1921–2000) artystę-grafika, Wojciecha (1925–2023) geologa oraz Juliusza (1927–1993) fizjologa i neurologa.
Wybrane prace Budynek Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku (1927–1930) Budynek szkoły na Antokolu w Wilnie (1930–1931) Odrestaurowanie ratusza w Wilnie (1936–1939) Prace konserwatorskie w Pałacu Prezydenckim w Wilnie Renowacja klasztoru benedyktynek w Grudziądzu Adaptacja Ratusza Staromiejskiego w Toruniu na cele muzealne Renowacja Gospody Pod Modrym Fartuchem w Toruniu Wystrój wnętrza gmachu Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy
Wybrane publikacje Metoda szybkiego rysunku perspektywicznego: podręcznik praktyczny dla zatrudnionych w zawodach technicznych i artystycznych oraz dla uczniów szkół zawodowych i artystycznych (1935. współautor) Kaplica renesansowa we Włocławku i jej związki z kaplicą Firlejowską w Bejscach (1962) Zarys historii meblarstwa (1968, współautor)
Galeria
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Cywilnych cesarza Mikołaja I Kategoria:Absolwenci Politechniki Warszawskiej Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Kategoria:Pochowani na Cmentarzu św. Jerzego w Toruniu Kategoria:Ludzie urodzeni w Groznym Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Więźniowie niemieckiego obozu pracy przymusowej w Prawieniszkach Kategoria:Zmarli w 1966