Instrukcja techniczna O-1 – standard techniczny w geodezji w Polsce obowiązujący na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 (Dz.U. Nr 30, poz. 297), zbiór wytycznych dotyczących ogólnych zasad wykonywania prac geodezyjnych, wprowadzony zarządzeniemna podstawie art. 8 ust. 1 dekretu z 13 czerwca 1956 r. o państwowej służbie geodezyjnej i kartograficznej (Dz.U. Nr 25, poz. 115) oraz zarządzeniem nr 39 Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 12 grudnia 1972 r. w sprawie uprawnień Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (Dz.Urz. GUGiK nr. 8, poz. 32) Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartogarfii z 9 lutego 1979 w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej 0-1 "Ogólne zasady wykonywania prac geodezyjnych". Ostatnim wydaniem jest wydanie IV z 1988, opracowane przez Wojciecha Bychawskiego, Tadeusza Dąbrowskiego, Edwarda Jarosińskiego, Zbigniewa Łukawskiego, Wojciecha Markowskiego oraz Genowefę Pierścionek-Bielaniewicz zgodnie z zaleceniami technicznymi wydanymi przez Biuro Rozwoju Nauki i Techniki Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (konsultacja naukowa: Czesław Kamela). W związku z wprowadzeniem ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej z 4 marca 2010 roku, standardy techniczne jako przepisy wykonawcze zachowały moc do 8 czerwca 2012 roku.
Zakres instrukcji Przepisy instrukcji O-1 ustalają: podstawy jednolitości prac geodezyjnych, ogólne zasady stosowania przepisów technicznych, podział prac geodezyjnych, podział i klasyfikację osnów geodezyjnych poziomych i wysokościowych, ogólne zasady zakładania osnów geodezyjnych oraz stosowania układów lokalnych, dokładności pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych - zasady wykonywania prac obliczeniowo-kontrolnych i obliczeniowych, ogólne zasady porządkowe dla prac geodezyjnych wykonywanych w celu: określenia danych o kształcie i wymiarach Ziemi oraz przebiegu geoidy, zakładania osnów geodezyjnych, określania danych dotyczących topografii powierzchni ziemi, złóż mineralnych i wyrobisk górniczych, pomiarów sytuacyjnych i rzeźby terenu do sporządzania map wielkoskalowych, pomiarów uzbrojenia terenu w urządzenia nadziemne, naziemne i podziemne, zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów, rozwiązywania geodezyjnych zagadnień projektowych i realizacyjnych w poszczególnych dziedzinach techniki i gospodarki narodowej, aktualizacji materiałów geodezyjno-kartograficznych.
Ogólne zasady stosowania przepisów technicznych w geodezji Prace geodezyjne o treści, dokładności i formie określonych przepisami technicznymi dla danego rodzaju prac są typowymi opracowaniami geodezyjnymi. Treść, dokładność i forma typowych prac geodezyjnych i kartograficznych jest określona przepisami technicznymi zawartymi w instrukcjach technicznych. Przepisy techniczne zawarte w instrukcjach, określające cechy opracowań końcowych są obligatoryjne dla danego rodzaju opracowań, a parametry techniczne etapów pośrednich prac geodezyjnych, warunkujące uzyskanie cech opracowań końcowych, powinny być podporządkowane przepisom właściwym dla danego rodzaju opracowań.
Instrukcje techniczne dzielą się na 3 grupy oznaczane symbolami: O – instrukcje regulujące obligatoryjnie sprawy ogólne G – instrukcje geodezyjne, które regulują wykonywanie pomiarów osnów geodezyjnych, pomiarów astronomicznych, grawimetrycznych i magnetycznych do celów geodezyjnych, pomiarów sytuacyjno-wysokościowych, pomiarów realizacyjnych i obsługi inwestycji, pomiarów i opracowań w zakresie ewidencji gruntów i budynków K – instrukcje kartograficzne regulujące opracowanie i reprodukcję mapy zasadniczej, map topograficznych do celów gospodarczych oraz map tematycznych
Na podstawie tej instrukcji straciło moc zarządzenie nr 4 Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z 20 stycznia 1969 w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji O-1 "Ogólne zasady techniczne i porządkowe"Dz. Urz. GUGiK nr 3, poz. 10.
Zobacz też Standardy techniczne dotyczące geodezji w Polsce
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Instrukcje i wytyczne techniczne w geodezji