Mapa ewidencyjna, również jako mapa katastralna – wielkoskalowe, standardowe opracowanie kartograficzne tworzone na podstawie zbiorów danych ewidencji gruntów i budynków zawartych w bazach danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Treść mapy ewidencyjnej Treść mapy ewidencyjnej reguluje § 26 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. poz. 1390, ze zm.), zgodnie z którym mapa ewidencyjna obejmuje: granice: państwa, jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa, jednostek ewidencyjnych, obrębów, działek ewidencyjnych, oznaczenia punktów granicznych, z wyróżnieniem punktów, których położenie określone zostało w odpowiednim trybie i z wymaganą dokładnością, a spośród nich – punktów trwale stabilizowanych w terenie, kontury użytków gruntowych i ich oznaczenia, kontury klas bonitacyjnych, ustalone w wyniku gleboznawczej klasyfikacji gruntów, zwane „konturami klasyfikacyjnymi”, i ich oznaczenia, kontury budynków i bloki budynków numery działek ewidencyjnych, dane opisowo-informacyjne, a w szczególności: nazwy jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa, oznaczenia jednostki ewidencyjnej i obrębu, nazwy ulic, placów, uroczysk, cieków, zbiorników wodnych i innych obiektów fizjograficznych, numery dróg publicznych nadane na podstawie przepisów o drogach publicznych, numery porządkowe i ewidencyjne budynków. literowe oznaczenia funkcji budynków rozumianych jako klasa budynków według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, zwanej dalej „PKOB”, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), numery najwyższych kondygnacji budynków naziemnych albo najniższych kondygnacji budynków podziemnych, numery najwyższych kondygnacji bloków budynków nadziemnych lub numery najniższych kondygnacji bloków budynków podziemnych, jeżeli takie bloki zostały wyodrębnione. Treścią mapy ewidencyjnej mogą być również nazwy zespołów urbanistycznych, przysiółków i niw.
Treścią mapy ewidencyjnej w postaci nieelektronicznej oprócz elementów wyżej wymienionych są: oznaczenie punktów przecięcia się linii siatki kilometrowej, współrzędne prostokątne płaskie co najmniej dwóch skrajnych punktów, opis zawierający: nazwę: „Mapa ewidencyjna”, skalę mapy, numer arkusza ewidencyjnego, nazwę województwa, powiatu i gminy, nazwę jednostki ewidencyjnej i jej identyfikator, nazwę obrębu ewidencyjnego i jego identyfikator lub tylko identyfikator – w przypadku gdy obręb nie ma nazwy, schemat podziału obrębu ewidencyjnego na arkusze ewidencyjne.
W zależności od zurbanizowania terenu i struktury władania gruntami, mapę ewidencyjną sporządza się w skalach: 1:500, 1:1000, 1:2000 lub 1:5000. Do opracowania mapy ewidencyjnej stosuje się standardy techniczne dla mapy zasadniczej.
Mapa ewidencyjna a mapa katastralna w Polsce
Mapa ewidencyjna wywodzi się od mapy katastralnej, jest jej ewolucją. Do czasu ponownego przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości – mapa ewidencyjna stanowi „ekwiwalent” mapy katastralnej.
Zasady tworzenia pierwszych map ewidencyjnych regulował dekret z 1955 r. o ewidencji gruntów i budynkówDekret z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (). oraz instrukcja z 1956 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów,...Instrukcja Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 8 września 1956 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów, zasad sporządzania wykazów gruntów oraz opłat za odrysy z map i za odpisy i wyciągi z rejestrów i dokumentów, stanowiących część operatu ewidencyjnego na obszarze m. st. Warszawy, m. Łodzi i miast stanowiących powiaty. (). Zgodnie z ówczesnymi przepisami, w celu zachowania ciągłości i spójności treści, do czasu założenia podstawowych map ewidencyjnych dopuszczono wykorzystywanie innych map sporządzonych zgodnie z obowiązującymi normatywami technicznymi z czasu ich powstania, a w szczególności§ 22 Instrukcji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 8 września 1956 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów, zasad sporządzania wykazów gruntów oraz opłat za odrysy z map i za odpisy i wyciągi z rejestrów i dokumentów, stanowiących część operatu ewidencyjnego na obszarze m. st. Warszawy, m. Łodzi i miast stanowiących powiaty. ().: przepisami technicznymi b. Ministerstwa Robót Publicznych z 1920 r. i 1928 r., instrukcjami technicznymi b. Ministerstwa Rolnictwa i Reform Rolnych z 1930 r. (reforma rolna, scalenia, parcelacje), pruskimi instrukcjami katastralnymi II, VIII i IX, austriackimi instrukcjami katastralnymi z 1904 r. i 1907 r., instrukcją katastralną II dla pomiarów uzupełniających z 1926 r., innymi przepisami pomiarowymi obowiązującymi na obszarze ziem polskich przed 1920 r. (ukazowe, separacyjne, likwidacji serwitutów itp.), powszechnymi przepisami o pomiarach kraju, wydanymi przez Centralny Urząd Geodezji i Kartografii (b. Główny Urząd Pomiarów Kraju), resortowymi przepisami pomiarowymi, wydanymi w uzgodnieniu z Centralnym Urzędem Geodezji i Kartografii (regulacje, wymiana gruntów, pomiary lasów państwowych, pomiary państwowych gospodarstw rolnych, pomiary dla realizacji inwestycji itp.).
Przed wejściem w życie dekretu z 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków, zamiast ewidencji gruntów i budynków w Polsce funkcjonował kataster gruntowy i budynkowy, regulowany dekretem z 1947 r. o katastrze gruntowym i budynkowymDekret z dnia 24 września 1947 r. o katastrze gruntowym i budynkowym ().. Zamiast mapy ewidencyjnej funkcjonowała mapa katastralna. Treść mapy katastralnej w Polsce regulowana była instrukcjami katastralnymiInstrukcja katastralna II. Dla pomiarów uzupełniających obowiązujących na obszarze województw zachodnich i na ziemiach odzyskanych. Główny Urząd Pomiarów Kraju, Warszawa 1946 r..
Galeria
Zobacz też
Instrukcja techniczna G-5 (archiwalne wytyczne techniczne)
Przypisy
Kategoria:Standardowe opracowania kartograficzne Kategoria:Kataster Ewidencyjna