Piłodziób czarnogardły, piłodziób błękitnobrwisty (Eumomota superciliosa) – gatunek ptaka z rodziny piłodziobów (Momotidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Eumomota. Występuje w Ameryce Centralnej od południowego Meksyku po Kostarykę. Nie jest zagrożony.
Morfologia thumb|left|180px|Charakterystyczne dla piłodziobów są widoczne z daleka, dwie wydłużone sterówki Wygląd Posiada wielobarwne upierzenie: wierzch głowy i skrzydeł, grzbiet oraz pierś zielone, brzuch i plama na środku grzbietu rudobrązowe, czarna pręga przechodząca przez oko i czarne gardło. Piórka wokół czarnego gardła i na brwi o intensywnym kolorze turkusu. Lotki i sterówki również niebieskie, w ogonie znajdują się dwie wydłużone sterówki z ciemno zakończonymi „łopatkami”. Brak dymorfizmu płciowego.
Średnie wymiary Długość ciała: 33–38 cm, w tym ogon ok. 20 cm Masa ciała: 44–74 g
Ekologia i zachowanie Biotop Lasy galeriowe, suchsze lasy z gęstym podszyciem czy skupiska drzew na terenie półotwartym. Żyją pojedynczo lub parami.
Pożywienie Głównie owady, owoce, nasiona. Czatują na gałęzi, skąd ujrzawszy ofiarę, zrywają się do krótkiego lotu. Zdobycz chwytają w locie, na gałęzi lub na ziemi.
Rozmnażanie Gniazda wygrzebują w ziemi. Samica składa 3–4 jaja w głębokiej do 1,5 metra norze wykopanej w urwistym brzegu rzeki. Pisklęta wylęgają się po około 20 dniach. Po kolejnych 30 są zdolne do lotu. O młode troszczą się obydwoje rodzice.
Status zagrożenia Przez IUCN piłodziób czarnogardły klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). W 2019 roku organizacja Partners in Flight szacowała, że liczebność światowej populacji mieści się w przedziale 0,5–5,0 milionów dorosłych osobników, trend liczebności oceniła jako lekko spadkowy.
Podgatunki Wyróżnia się 7 podgatunków Eumomota superciliosa: E. s. bipartita Ridgway, 1912 – południowy Meksyk do zachodniej Gwatemali E. s. superciliosa (Sandbach, 1837) – południowo-wschodni Meksyk E. s. vanrossemi Griscom, 1929 – środkowa Gwatemala E. s. sylvestris Carriker & Meyer de Schauensee, 1935 – wschodnia Gwatemala E. s. apiaster (R. Lesson, 1842) – Salwador, zachodni Honduras i północno-zachodnia Nikaragua E. s. euroaustris Griscom, 1929 – północny Honduras E. s. australis Bangs, 1906 – południowo-zachodnia Nikaragua i północno-zachodnia Kostaryka.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Piłodzioby Kategoria:Ptaki Ameryki Północnej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1837 roku Kategoria:Fauna Gwatemali Kategoria:Fauna Kostaryki Kategoria:Fauna Hondurasu Kategoria:Fauna Meksyku Kategoria:Fauna Nikaragui Kategoria:Fauna Salwadoru