Zofia Bukowiecka, z domu Konarska (ur. 28 kwietnia 1844 w Brzozowej, zm. 20 marca 1920 w Warszawie) – polska autorka powieści dla dzieci i młodzieży.
Życiorys Pochodziła z rodziny ziemiańskiej. Pracowała jako nauczycielka m.in. w Radomiu, Warszawie i Dąbrowie Górniczej. W 1876 debiutowała opowiadaniem w czasopiśmie „Przyjaciel Dzieci”, z którym później współpracowała. Od 1885 była członkiem redakcji „Wieczorów Rodzinnych”. Oprócz twórczości literackiej zajmowała się również pracą społeczną i pedagogiczną, brała udział w działalności Polskiej Macierzy Szkolnej.
W utworach często wprowadzała postacie z warstw ludowych, pokazując ciemne strony współczesnego życia, w związku z czym wiele jej utworów nie miało szczęśliwego zakończenia. Treści moralno społeczne łączyła z motywami historycznymi i krajoznawczymi, wprowadzała też wątki przygodowe i komiczne.
Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera J-1-30).
Mąż pisarki, doktor Ludwik Bukowiecki (1836-1869), brał czynny udział w powstaniu styczniowym.
Dzieła Historia o Janku Górniku (1896) Dzieci Warszawy (1897) Jak się dusza budziła w Józiu (1900) Książka Zosi: Opowiadania babuni o Ojczyźnie (1914)
Zobacz też
Przypisy
Bibliografia
Tadeusz Władysław Świątek, Rafał Chwiszczuk, „Od Sawy do Kamy, czyli kobiecy ruch społecznikowski”, Wydawca Fundacja Cultus Warszawa 2011, s. 32
Linki zewnętrzne Twórczość Zofii Bukowieckiej w serwisie Polona Biblioteki Narodowej
Kategoria:Polscy twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej Kategoria:Urodzeni w 1844 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie