mały|Kwasoodporna bakteria Listeria monocytogenes Kwasoodporność – właściwość materiału (np. stali kwasoodpornej czy teflonu) polegająca na niewrażliwości (odporności) na chemiczne działanie kwasów. Poziom odporności na kwasy może się różnić w zależności od konkretnego kwasu, jego stężenia oraz temperatury ekspozycji.
Odporność materiałów na działanie kwasów jest konsekwencją ich budowy chemicznej oraz rodzaju wiązań między atomami. Substancje o silnych, stabilnych wiązaniach kowalencyjnych lub jonowych wykazują mniejszą podatność na działanie kwasów, ponieważ rozerwanie tych wiązań wymaga dużej ilości energii. Niektóre materiały zawdzięczają kwasoodporność swojej chemicznej obojętności – nie wchodzą w reakcje, ponieważ ich zewnętrzna powłoka elektronowa jest w pełni obsadzona lub ich struktura przestrzenna uniemożliwia tworzenie wiązań z cząsteczkami kwasów. W przypadku niektórych metali (takich jak chrom czy tytan) ochronną funkcję pełni cienka warstwa tlenku powstająca na powierzchni. Tworzy ona barierę pasywną, która izoluje metal i zapobiega dalszej reakcji z kwasami.
Termin „kwasoodporności” odnosi się również do organizmu, który jest w stanie żyć i rozwijać się w środowisku o obniżonym pH (np. bakterii Lactobacillus acidophilus, Listeria monocytogenes), bądź jest odporny na odbarwianie kwasem w procesie barwienia (np. Mycobacterium tuberculosis, Mycobacterium leprae).
Przypisy
Kategoria:Zjawiska powierzchniowe