Toyota Highlander (sprzedawany także pod nazwą Toyota Kluger) – duży sportowo-użytkowy samochód osobowy klasy E premium long SUV produkowany od roku 2000 przez japońską firmę Toyota. Dostępny wyłącznie jako 5-drzwiowy SUV. Do napędu użyto benzynowych silników R4 i V6. Dostępna jest także wersja z napędem hybrydowym. Od 2019 roku produkowana jest czwarta generacja modelu, opracowana na platformie GA-K z serii TNGA, na której powstały także modele RAV4, Camry i Avalon.
W Japonii i Australii nazwa Highlander została zastrzeżona dla jednej z wersji wyposażenia modelu Hyundai Terracan, dlatego na tych rynkach model nosi nazwę Kluger. Nazwa pochodzi od niemieckiego przymiotnika "klug" (mądry).
Pierwsza generacja (XU20; 2000)
Highlander pierwszej generacji (lub Kluger w Japonii i Australii) dzielił platformę ze modelem Lexus RX / Toyota Harrier z serii XU30. Pojawił się w konfiguracjach pięciomiejscowych (2001–2007) i siedmioosobowych (2004–2007). Sprzedaż modelu okazała się dużym sukcesem na wielu rynkach na całym świecie. Highlander był standardowo wyposażony w napęd na przednie koła i oferował napęd na wszystkie koła (stały podział momentu obrotowego w proporcji 50:50). W przeciwieństwie do Toyoty 4Runner i konkurentów takich jak Jeep Grand Cherokee czy Chevrolet TrailBlazer, Highlander miał nadwozie samonośne, dzięki czemu zapewniał więcej komfortu na drodze. Wpływ na komfort jazdy miało także niezależne tylne zawieszenie.
Highlander był dostępny w Stanach Zjednoczonych w trzech wersjach wyposażenia: wersji podstawowej, Sport i Limited. Model podstawowy i Limited były dostępne od premiery Highlandera, podczas gdy model Sport został wprowadzony w marcu 2006 roku. W Japonii Kluger był uważany za pojazd luksusowy, ponieważ przekraczał japońskie limity wyznaczone przez przepisy regulujące pojemność silnika i wymiary zewnętrzne.
W 2004 roku aluminiowe felgi w wersji Limited zostały zmienione z sześcioramiennych na pięcioramienne. Koła wersji podstawowej zostały zmienione ze stalowych na felgi aluminiowe. Model Sport miał charakterystyczny wzór grilla, odróżniający go od innych wersji. Stylistyka kół służy również do rozróżnienia wersji napędowych – hybryda ma unikalną konstrukcję z podwójnymi ramionami.
Kluger został wprowadzony do Australii w październiku 2003 roku. Był dostępny w trzech wersjach: CV, CVX i Grande. Limitowana edycja modelu CV Sport została wprowadzona w 2006 roku. W Australii nie był dostępny model hybrydowy. Jedynym oferowanym silnikiem był 3,3-litrowy 3MZ-FE V6. Typowe zużycie paliwa przy zastosowaniu australijskiego standardowego systemu testowania wynosił 12,3 l / 100 km.
Silniki:
2001–2007 2,4 L 2AZ-FE I4,116 kW (155 KM)
2001–2003 3,0 l 1MZ-FE V6, 151 kW (203 KM)
2004–2007 3,3 l 3MZ-FE V6, 168 kW (225 KM)
Silnik o pojemności 3,0 litra był w stanie rozpędzić Klugera od 0 do 60 mil na godzinę w około 8,8 sekundy. W 2004 roku Kluger otrzymał nowy 3,3-litrowy silnik V6, aby konkurować z mocniejszymi silnikami V6 oferowanymi przez konkurentów, głównie Nissana Murano i Hondę Pilot. Większy silnik umożliwił Klugerowi rozpędzenie się od 0 do 97 km/h (60 mil/h) w 7,8 sekundy.
Aktualizacja 2001 Japoński i australijski Kluger od początku otrzymał konsolę środkową zintegrowaną z deską rozdzielczą, podczas gdy północnoamerykański Highlander początkowo nie miał tej zintegrowanej konsoli środkowej. Zmianę tę wprowadzono do niego w USA oraz w Kanadzie w wersji Limited w 2001 roku w roczniku 2002, zaś we wszystkich wersjach w Kanadzie w 2003 roku w roczniku 2004. We wczesnych Highlanderach mniejsza, niezintegrowana, samodzielna konsola środkowa była dostępna jako opcja, montowana fabrycznie lub przez dealera.
Aktualizacja 2003 W 2003 roku, w modelu na rok 2004, Highlander z silnikiem V6 o pojemności 3,3 litra otrzymał nową pięciobiegową automatyczną skrzynię biegów, zastępującą czterobiegową automatyczną skrzynię biegów. Czterocylindrowy silnik nadal był sparowany ze starą czterobiegową skrzynią. W tym samym roku wprowadzono również opcjonalny trzeci rząd siedzeń dla dwóch osób. Konsola środkowa, która wcześniej była zarezerwowana wyłącznie dla najwyższego poziomu wyposażenia, stała się teraz standardem we wszystkich wersjach wyposażenia. Konstrukcja samonośna została nieznacznie zmodyfikowana za siedzeniami drugiego rzędu, aby uwzględnić wgłębienie w podłodze bagażnika, w którym można było umieścić opcjonalne siedzenia trzeciego rzędu. W modelach bez siedzeń w trzecim rzędzie to zagłębienie zostało przekształcone w schowek. Subtelne zmiany w przednim grillu, przednich i tylnych zderzakach, reflektorach i tylnych światłach (tylne światła LED pojawiły się w późniejszych wersjach hybrydowych) dopełniają główne zmiany w ramach faceliftingu 2003.
Aktualizacja 2005 Od 2005 roku Highlandery sprzedawane w Kanadzie były oferowane tylko z silnikiem V6 i z napędem na wszystkie koła. Debiutująca w 2005 roku wersja hybrydowa była dostępna z automatycznie załączanym napędem na cztery koła, który Toyota określa jako 4WD-i, przy czym tylne koła napędzane są oddzielnym silnikiem elektrycznym.
Bezpieczeństwo ABS, wspomaganie hamowania i elektroniczny rozdział siły hamowania były standardem, a kontrola stabilności pojazdu i kontrola trakcji były dostępne jako opcja w rocznikach 2001–2003 i stały się standardem w roczniku 2004 (hybrydy są standardowo wyposażone w system zintegrowanego zarządzania dynamiką pojazdu VDIM). Standardem w 2004 roku był również monitor ciśnienia w oponach. Zamontowane z przodu boczne poduszki powietrzne były opcjonalne w modelach z roczników 2001–2006, natomiast boczne kurtynowe poduszki powietrzne z przodu i dla drugiego rzędu były opcjonalne w modelach z roczników 2004–2006. Boczne poduszki powietrzne stały się standardem w modelach z rocznika 2007, a kurtyny powietrzne również zyskały w tym roku czujnik dachowania.
W testach zderzeniowych amerykańskiego Insurance Institute for Highway Safety (IIHS) Highlander otrzymał najwyższą ocenę „dobry” w teście zderzeniowym czołowego z przesunięciem. IIHS podało, że Highlander miał jeden z najniższych wskaźników śmiertelności wśród kierowców wśród wszystkich pojazdów, a wśród SUV-ów tylko Toyota 4Runner miała niższy wskaźnik śmiertelności wśród kierowców. W raporcie przeanalizowano pojazdy z roczników modelowych 2001–2005 w Stanach Zjednoczonych.
Highlander Hybrid (MHU28, 2005) Wersja hybrydowa, Highlander Hybrid, zadebiutowała w 2005 roku. Samochód był napędzany układem Hybrid Synergy Drive opartym na 3,3-litrowym silniku V6 3MZ-FE. Model był oferowany w wersji FWD lub AWD. Hybrydowy układ napędowy został zaprezentowany na North American International Auto Show w 2004 roku i wprowadzono go na rynek w lipcu 2005 roku jako model z rocznika 2006. Pompę wspomagania układu kierowniczego, pompę cieczy chłodzącej i sprężarkę klimatyzacji zmieniono z napędu pasowego na napędzany elektrycznie. Do układu hybrydowego włączono zmodyfikowany alternator.
Highlander Hybrid był pierwszym siedmioosobowym pojazdem hybrydowym. Dzięki dodatkowej mocy silników elektrycznych poprawiły się osiągi, szczególnie przy większych prędkościach. California Air Resources Board przyznała mu klasę emisji SULEV. Niemal identyczny napęd trafił do Lexusa RX 400h. Modele z napędem na wszystkie koła mogły ciągnąć przyczepę do 1600 kg.
Druga generacja (XU40; 2007)
Toyota zaprezentowała drugą generację Highlandera i Highlandera Hybrid na targach Chicago Auto Show 2007. W Ameryce sprzedaż benzynowej wersji rozpoczęła się w lipcu, a hybrydy pod koniec września. Highlander i Highlander Hybrid drugiej generacji nie były sprzedawane w Japonii. Pięciomiejscową wersję zastąpił inny model – Toyota Venza.
Początkowo jedynym napędem Highlandera drugiej generacji był 3,5-litrowy silnik V6 2GR-FE o mocy 270 KM (201 kW), współpracujący z pięciobiegową przekładnią automatyczną. Czterocylindrowy silnik został wycofany z produkcji, ale dodany ponownie w 2009 roku. Podczas gdy 3,5-litrowy silnik ma 55 KM mocy więcej niż poprzedni 3,3-litrowy silnik V6, a wzrost wymiarów wraz ze zwiększoną izolacją akustyczną dodał około 22 kg do masy własnej pojazdu, wynoszącej około 180 kg, zużycie paliwa nieznacznie spadło. Szacunkowe zużycie paliwa dla Highlandera z napędem na przednie koła według EPA wynosiło 13 l / 100 km.
W 2009 roku Toyota ponownie wprowadziła do gamy całkowicie nowy, 4-cylindrowy silnik 1AR-FE I4 o pojemności 2,7 l, z certyfikatem ULEV-II, w połączeniu z sześciobiegową przekładnią automatyczną i napędem na przednie koła. Auto z tym silnikiem mieściło 5 osób. Silnik 2,7 l generował 187 KM (139 kW) mocy przy 5800 obr./min i 252 Nm maksymalnego momentu obrotowego przy 4100 obr./min. Czterocylindrowy silnik zużywał według EPA 12 l/100 km paliwa.
Do początków 2010 roku były oferowane te same trzy wersje wyposażenia (podstawowa, Sport i Limited). W 2010 roku wersja SE zastąpiła wersję Sport. Highlander z silnikiem V6 nadal był dostępny z napędem na przód lub na wszystkie koła. Nowością był układ elektrycznego wspomagania kierownicy (EPS). Modele Sport i Limited otrzymały standardową kamerę cofania z 3,5-calowym wyświetlaczem LCD. Wyposażenie opcjonalne obejmowało skórzaną tapicerkę, podgrzewane fotele, nawigację na ekranie dotykowym, nowy system inteligentny kluczyk, ulepszony system stereo JBL Synthesis, system multimedialny z DVD na tylnych siedzeniach z 9-calowym ekranem oraz pakiet holowniczy zwiększający możliwości holowania do 2260 kg.
Model XU40 był początkowo produkowany wyłącznie w fabryce Miyata w Miyawaka w prefekturze Fukuoka w Japonii na wszystkie światowe rynki począwszy od maja 2007 roku. Produkcja w Chinach na potrzeby lokalnego rynku została rozpoczęta 25 maja 2009 r. przez GAC Toyota w Guangzhou. Toyota zamierzała produkować Highlandera z rocznika 2011 w Blue Springs w stanie Mississippi na rynek północnoamerykański, jednak w zamian umieszczono tam linię produkcyjną Corolli, a Highlander jest montowany w Toyota Motor Manufacturing Indiana w Princeton w stanie Indiana, począwszy od roku modelowego 2010. Produkowane tu auta odpowiadają za większość sprzedaży modelu w Ameryce Północnej. Produkcja Highlandera w TMMI rozpoczęła się w październiku 2009 roku i ograniczała się do aut z silnikami benzynowymi. Hybrydy nadal były importowane z Japonii aż do premiery XU50, czyli Highlandera trzeciej generacji, kiedy cała produkcja z wyjątkiem Chin została skonsolidowana w TMMI.
W Australii nowa generacja Klugera została wprowadzona na rynek w sierpniu 2007 roku. Dostępne były trzy wersje: KX-R, KX-S i Grande. Wszystkie odmiany były dostępne z napędem na 2 koła lub na wszystkie koła. Podstawowy model KX-R był oferowany z pięcioma lub siedmioma siedzeniami, podczas gdy wyższe wersje miały tylko siedem miejsc. Specyfikacje były w większości podobne do amerykańskiego Highlandera, dzieląc ten sam 3,5-litrowy silnik V6 2GR-FE i pięciobiegową automatyczną skrzynię biegów.
thumb|'08 Highlander mały|Highlander 2008 z tyłu mały|Toyota Highlader Limited 2011
Dane techniczne ('06 R4 2.4) Silnik R4 2,4 l (2362 cm³), 4 zawory na cylinder, DOHC Układ zasilania: wtrysk EFi Stopień sprężania: 9,6:1 Średnica cylindra × skok tłoka: 88,50 mm × 96,00 mm Moc maksymalna: 160 KM (118 kW) przy 5600 obr./min Maksymalny moment obrotowy: 221 N•m przy 4000 obr./min
Dane techniczne ('06 V6 3.0) Silnik V6 3,0 l (2994 cm³), 4 zawory na cylinder, DOHC Układ zasilania: wtrysk EFi Stopień sprężania: 10,5:1 Średnica cylindra × skok tłoka: 87,50 mm × 83,00 mm Moc maksymalna: 220 KM (162 kW) przy 5800 obr./min Maksymalny moment obrotowy: 304 N•m przy 4400 obr./min
Aktualizacja 2010