Bieruń Stary – część Bierunia będąca jego starym miastemZarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1937 r. o ustaleniu urzędowych nazw miast ()..
Historia Osada wzmiankowana w 1376.
W latach 1973–1975 siedziba wiejskiej gminy Bieruń Stary (obejmującej 4 sołectwa: Bijasowice, Czarnuchowice, Nowy Bieruń i Ściernie)Uchwała Nr XX/99/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 6 grudnia 1972 r. w sprawie utworzenia gmin w województwie katowickim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach z dnia 20 grudnia 1972 r., Nr. 12, Poz. 103)Dz.U. 1975 nr 15 poz. 87.
Od 27 maja 1975 do 1 kwietnia 1991 część TychówDz.U. 1975 nr 15 poz. 8Dz.U. 1991 nr 2 poz. 8. Od 2 kwietnia 1991 część usamodzielnionego Bierunia.
Zabytki Bieruń Stary zachował układ przestrzenny z okresu lokacji miasta: czworoboczny rynek z ulicami, wybiegającymi z narożników. W dzielnicy znajdują się kościół św. Bartłomieja Apostoła z 1776, rozbudowany w latach 1845–1858 (ulica Hejnałowa); sanktuarium św. Walentego, drewniane z 1628; na cmentarzu mogiły powstańców śląskich, żołnierzy września, więźniów obozu Auschwitz (ulica Krakowska); pomnik powstańców śląskich (na Rynku); kirkut z macewami z przełomu wieków XVIII i XIX wieku; grodzisko (kopiec) średniowieczne niedaleko brzegu rzeki Mlecznej.
Zobacz też Ruchoma szopka w Bieruniu Starym
Przypisy
Bibliografia Okolice Katowic – mapa turystyczna. Polskie Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych im. E. Romera. Warszawa– Wrocław 1994.
Linki zewnętrzne Kopiec pogródkowy położony w rozwidleniu rzeki Mlecznej
Kategoria:Dzielnice Bierunia Kategoria:Dawne miasta w województwie śląskim Kategoria:Miasta w Polsce lokowane w XIV wieku