Chlorosiarczan etylu, – organiczny związek chemiczny, ester etylowy kwasu chlorosiarkowego. Bojowy środek trujący z grupy lakrymatorów, po raz pierwszy zastosowany przez Francuzów w kwietniu 1915 roku. Stosowany był także w mieszaninie z bromoacetonem.
Otrzymywanie Można go otrzymać w szeregu reakcji, m.in.: etenu z kwasem chlorosiarkowym: dymiącego kwasu siarkowego z chloromrówczanem etylu etanolu z chlorkiem sulfurylu:
Właściwości Jest to bezbarwna, oleista ciecz o ostrym zapachu wydzielająca opary w wilgotnym powietrzu. Nie rozpuszcza się w wodzie, natomiast bardzo dobrze rozpuszcza się w eterze, benzynie ekstrakcyjnej i chloroformie.
W zimnej wodzie wolno hydrolizuje:
W temperaturze ok. 160 °C rozkłada się do dwutlenku siarki, kwasu siarkowego, kwasu chlorowodorowego i etenu. Z eterowym roztworem aniliny tworzy chlorek etylu i kwas sulfanilowy. Wykazuje słabe działanie korozyjne względem miedzi, a mocne względem ołowiu i cyny. Stal i żelazo są natomiast odporne.
Zagrożenia Chlorosiarczan etylu jest lakrymatorem. Powoduje podrażnienie oczu, dróg oddechowych i skóry. Jest drażniący powyżej stężenia 2 mg/m³. Ma także działanie alkilujące. IC 50 mg/m³ LC50 1 g/m³ LC 3–10 g/m³
Przypisy
Kategoria:Estry etylowe Kategoria:Lakrymatory Kategoria:Organiczne związki chloru Kategoria:Pochodne tlenowych kwasów siarki