Eparchia omska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego z siedzibą w Omsku. Jej obecnym biskupem ordynariuszem jest metropolita omski i tawriczeski Dionizy (Porubaj), zaś funkcję katedry pełni sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Omsku.
Eparchia powstała w 1895 poprzez wydzielenie z eparchii tobolskiej i tomskiejОмская епархия. Od 1918 do 1937 nosiła nazwę omskiej i pawłodarskiej, w ciągu kolejnych dziesięciu lat nie funkcjonowała. Od 1947 do 1990, po reaktywacji, nosiła nazwę omskiej i tiumeńskiej. W 1990 na terytorium eparchii działało 38 cerkwi i kaplic domowych (w ramach 13 parafii), obsługiwanych przez 40 duchownych. W 2011 eparchia prowadziła 129 parafii obsługiwanych przez 154 duchownych, podlegały jej również cztery monastery (1 męski i trzy żeńskie).
6 czerwca 2012 z eparchii omskiej wydzielone zostały trzy odrębne administratury: eparchia tarska, eparchia isilkulska i eparchia kałaczińska. Wszystkie cztery, razem z eparchią omską, tworzą metropolię omską.
Biskupi omscy Grzegorz (Poletajew), 1895–1900 Sergiusz (Pietrow), 1900–1903 Michał (Jermakow), 1903–1905 Gabriel (Gołosow), 1905–1911 Włodzimierz (Putiata), 1911–1913 Andronik (Nikolski), 1913–1914 Arseniusz (Timofiejew), 1914–1915 Sylwester (Olszewski), 1915–1920 Dymitr (Bielikow), 1922–1923 Wissarion (Zorin), 1924 Anatol (Kamienski), 1924 Joannicjusz (Sokołowski), 1924 Wiktor (Bogojawlenski), 1925–1928 Arkadiusz (Jerszow), 1929–1930 German (Kokkiel), 1930–1931 Aleksy (Orłow), 1935 Antoni (Miłowidow), 1935–1936 Filip (Stawicki), 1937 Focjusz (Purlewski), 1937 Aleksy (Pantielejew), 1946–1948 Palladiusz (Szerstiennikow), 1948–1949 Juwenaliusz (Kilin), 1949–1952 Nikander (Woljannikow), 1952–1955 Beniamin (Nowicki), 1956–1958 Mścisław (Wołonsiewicz), 1959 Sergiusz (Łarin), 1959–1961 Hermogen (Gołubiew), 1961–1963 Hilarion (Prochorow), 1963 Mikołaj (Kutiepow), 1964–1969 Andrzej (Suchenko), 1969–1972 Metody (Menzak), 1972–1974 Maksym (Krocha), 1974–1986 Teodozjusz (Prociuk), 1986–2011 Włodzimierz (Ikim), 2011-2023 Dionizy (Porubaj), od 2023
Przypisy
*