Emerytura olimpijska – potoczna nazwa świadczenia pieniężnego, które Ministerstwo Sportu i Turystyki wypłaca od roku 2000 polskim medalistom igrzysk olimpijskich, a od 2006 także medalistom igrzysk paraolimpijskich oraz igrzysk głuchych. Jego wypłacanie reguluje ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.
Świadczenie przyznawane jest na wniosek sportowca. Emerytura wypłacana jest sportowcom, którzy spełniają łącznie następujące warunki: posiadają obywatelstwo polskie i mieszkają w Polsce lub innym państwie Unii Europejskiej, zdobyli medal na igrzyskach (od 2007 włączani są też medaliści zawodów Przyjaźń-84, które zastępowały igrzyska w Los Angeles, w których Polska nie brała udziału), ukończyli 40 latUstawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (), nie uprawiają już czynnie sportu, nie są karani za przestępstwo popełnione umyślnie.
Wysokość emerytury olimpijskiej określana jest corocznie na podstawie kwoty bazowej dla członków korpusu służby cywilnej, pomnożonej przez 1,8.
W 2010 wysokość świadczenia wynosiła 2483,77 zł miesięcznie, była to kwota brutto, od której sportowcy samodzielnie odprowadzali podatek. Świadczeniobiorcy nie płacili od niej składek do ZUS-u. W 2016 świadczenie zwolniono również z podatku dochodowego. W 2021 wysokość emerytury wynosiła 2844,74 zł netto. W 2022 roku kwota wzrosła do 3657,52 zł netto. Rok później kwota ta wzrosła do 3942,81 zł, natomiast od 2024 roku świadczenie wynosi 4203,04 zł.
W 2009 emerytury olimpijskie otrzymywało 261 medalistów igrzysk olimpijskich oraz 198 medalistów igrzysk paraolimpijskich i igrzysk głuchych. Z kolei w 2015 emerytury olimpijskie pobierało 266 medalistów igrzysk olimpijskich, 241 paraolimpijczyków i 61 medalistów zawodów Przyjaźń–84.
Przypisy
Kategoria:Polska na igrzyskach olimpijskich Kategoria:Zabezpieczenie społeczne