Krasnolesje (ros. Краснолесье; hist. pol. Rominty Wielkie; lit. Raminta, Rominta; niem. Rominten, Groß-Rominten, HardteckRozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości ().) – osiedle typu wiejskiego w Rosji, w obwodzie królewieckim, w rejonie niestierowskim, nad rzeką Romintą (ros. Krasnaja), ok. 10 km od granicy z Polską, w północnej części Puszczy Rominckiej, na dawnym terytorium Prus Wschodnich. Około 25 km na wschód od Krasnolesja znajduje się Jezioro Wisztynieckie i granica Litwy.
Historia Od początku istnienia wsi do 1932 thumb|left|Jedna z wykonanych z brązu rzeźb jeleni na tzw. Moście Jeleni (niem. Hirschbrücke) w pobliżu pałacyku myśliwskiego Wilhelma II w Romintach (1915) thumb|left|Przygotowania do posiłku w dworze myśliwskim Hermanna Göringa w Romintach (fotografia z lat 1936–1944) thumb|left|Göring z oficerami niemieckimi w dworze myśliwskim w Romintach (fotografia z lat 1936–1944) thumb|left|Przejazd jednostek Armii Czerwonej przez Rominty w dniu 5 stycznia 1945 roku, rysunek G. Fiłatowa w zbiorach Muzeum Historii Sztuki w Królewcu Pierwsza wzmianka o Romintach pochodzi z 1539 roku, gdy osada znajdowała się na terytorium Prus Książęcych. W XVI i XVII wieku wieś była kolonią smolarzy. W 1683 roku w rejonie miejscowości polował Fryderyk Wilhelm I, elektor brandenburski. W XIX wieku koło Romint często polował cesarz niemiecki Wilhelm I. W 1890 roku, za panowania cesarza Wilhelma II, Rominty uzyskały status cesarskiego okręgu łowieckiego (niem. kaiserliche Hofjagdrevier) i w 1891 roku na ich terenie zbudowano dla Wilhelma II drewniany pałacyk myśliwski (niem. Jagdhaus Rominten lub Jagdschloß Rominten), który zaprojektowali w stylu skandynawskim norwescy architekci Holm Munthe (1848–1898) i Ole Sverre (1865–1932). Znajdował się on w rejonie dzisiejszej miejscowości Radużnoje (ros. Радужное, niem. Theerbude, później Kaiserlich Rominten, )Mapa topograficzna Prus Wschodnich z 1938 r., Blatt Rominten (415), skala 1:25 000, kwadraty 26 × 05, 26 × 06, 27 × 05, 27 × 06 .. W 1893 roku koło rezydencji wzniesiono kaplicę św. Huberta, patrona myśliwych. W sierpniu 1914 roku, w czasie bitwy pod Gąbinem, miejscowość została zajęta przez wojska carskie (1 Armia gen. Paula von Rennenkampfa) i prawie w całości spalona, jednak pałacyk myśliwski Wilhelma II oszczędzono na rozkaz cara Mikołaja IIDas Kaiserliche Jagdschloß Rominten ostpreussen.net [dostęp 2011-07-03].. Po I wojnie światowej Rominty stały się państwowym obszarem łowieckim w Republice Weimarskiej. Ostatnie polowanie w Puszczy Rominckiej z udziałem członków rodu Hohenzollernów miało miejsce w 1932 rokuРоминтен – История rominten.net [dostęp 2011-07-03]..
Okres Trzeciej Rzeszy W latach 30. XX wieku, w epoce Trzeciej Rzeszy, tereny łowieckie w Romintach wzbudziły zainteresowanie Hermanna Göringa. Kazał on wybudować dla siebie drewniany dwór myśliwski, nazywany Reichsjägerhof Rominten, Jägerhof Rominten lub Emmyhall (od imienia drugiej żony Göringa, Emmy Göring), zaprojektowany przez niemieckiego architekta Friedricha Hetzelta (1903–1986), mający imitować starogermańską siedzibę książęcą, położony na wysokim brzegu rzeki Rominty rominten.wystynez.ru [dostęp 2011-07-04].. Znajdował się on ok. 2 km na północ od dawnej rezydencji cesarskiej ()S. E. Gerber, „Zauber einer blühenden Landschaft”, [w:] Preußische Allgemeine Zeitung, 12-09, 21 marca 2009, .. Budowę rozpoczęto w 1935 roku i obiekt oddano do użytku 26 września 1936 rokuUchwała Rady Miejskiej w Gołdapi Nr XLIX/303/10 z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia „Programu opieki nad zabytkami miasta i gminy Gołdap na lata 2010–2013”, [w:] Dziennik Urzędowy Województwa Warmińsko-Mazurskiego Nr 111 z dnia 23 lipca 2010, poz. 1602, s. 6595 .. Aby ułatwić Göringowi dojazd do rezydencji, wybudowano przeznaczoną specjalnie dla niego niewielką stację kolejową w miejscowości EichkampO. Neuschulz, Meine Dienstzeit auf Hermann Görings Waldhof „Carinhall” in der Schorfheide 1943–1945 dhm.de [dostęp 2011-06-28]. (przed 1938 rokiem Schackummen, obecnie Jemieljanowka, ros. Емельяновка, )Mapa Wojskowego Instytutu Geograficznego z 1931 r., pas 31, słup 35 (Przerośl), skala 1:100 000 oraz Mapa ZSRR z 1989 roku, arkusz N-34-17 (Сувалки), skala 1:200 000 ., w odległości ok. 10 km na północny wschód od Romint, gdzie dojeżdżał swoim pociągiem specjalnym „Azja” (niem. Sonderzug „Asien”), przemianowanym 1 lutego 1943 roku na „Pomorze I” (niem. Sonderzug „Pommern I”)Zusammenstellung der Sonderzüge drg-salonwagen.eu [dostęp 2011-07-02]..
Przed wybuchem II wojny światowej gośćmi rezydencji byli m.in. car Bułgarii Borys III, polski ambasador Józef Lipski i brytyjski ambasador sir Neville Henderson. Rominty odwiedził również Adolf HitlerD. Jakszina, Имперский дух rudnikov.com [dostęp 2011-07-11].. Niektóre źródła podają, że na początku lutego 1940 roku w dworze Göringa w Rominatch spotkali się Heinrich Himmler, Reichsführer-SS, i Ławrientij Beria, szef NKWD; prowadzili tam tajne rozmowy na temat współpracy Gestapo i NKWD w eksterminacji społeczeństwa polskiego i zwalczaniu polskiego ruchu oporuA. Omiljanowicz, Przed wyrokiem: rozmowy z gestapowcem, Białystok 1998 (), s. 73; U. Neumärker, V. Knopf, Görings Revier: Jagd und Politik in der Rominter Heide, Berlin 2007, s. 111, 210; E. Petruškevičius, „Mūsų paslaptingoji „taiga”, [w:] Šaltinis, Nr 1(8) z 2007 r. [E. Pietruszkiewicz, „Wędrując przez polską tajgę”, [w:] Šaltinis, Nr 1(8) z 2007 r., s. 26–27 oraz Kwatera główna Naczelnego Dowództwa Wojsk Lotniczych: Oberbefehlshaber der Luftwaffe-Hauptquartier goldap.bil-wm.pl [dostęp 2011-06-29]. Informacje o tym spotkaniu są oparte m.in. na złożonych w 1948 roku zeznaniach SS-Hauptsturmführera Waldemara Macholla, który w 1940 roku dowodził niemieckim posterunkiem granicznym w Suwałkach (por. Shared history, divided memory: Jews and others in Soviet-occupied Poland 1939–1941, Lipsk 2007, s. 327 ), a następnie pełnił funkcję pierwszego szefa Gestapo w okręgu białostockim (por. S. Bender, The Jews of Bialystok during World War II and the Holocaust, Lebanon (New Hampshire) 2008, s. 101 ). Macholl relacjonował, że trzy samochody wiozące Berię przyjechały drogą z Augustowa do wsi Szczebra. W tym samym czasie do Szczebry przyjechał od strony Suwałk opancerzony mercedes Himmlera i wóz z eskortą oficerów Gestapo. Jeden z samochodów radzieckich przekroczył granicę, po czym Beria przesiadł się do limuzyny Himmlera i odjechał do Romint wraz z eskortującymi go autami. Z dworu myśliwskiego Göringa dla bezpieczeństwa zostali wcześniej usunięci wszyscy cywile, a ich miejsce zajęli funkcjonariusze SS.. W spotkaniu tym uczestniczył gauleiter Prus Wschodnich Erich Koch.
W drugiej połowie 1940 roku Göring koordynował z Romint działania niemieckiego lotnictwa w czasie bitwy o Anglię. W 1941 roku, po ataku Niemiec na ZSRR, Rominty stały się jego kwaterą główną na froncie wschodnim; dwór był wyposażony w bunkier zabezpieczający przed atakiem z powietrza, zbudowany w 1940 roku. Była to jedna z części systemu niemieckich kwater dowódczych współpracujących z kwaterą główną Hitlera w Wilczym Szańcu koło Kętrzyna, rozlokowanych w Prusach Wschodnich. W odległości ok. 14 km na południowy zachód od rezydencji Göringa, w lesie Kumiecie koło jeziora Gołdap, znajdowała się kwatera główna dowództwa Luftwaffe o nazwie „Robinson” (niem. Oberbefehlshaber der Luftwaffe-Hauptquartier) ().
W latach 1936–1942 ochroną rezydencji Göringa zajmował się Batalion Wartowniczy Pułku „General Göring” (niem. Wach-Bataillon des Regiment General Göring)Wachregiment Hermann Göring ww2.dk [dostęp 2011-07-14].. W 1942 roku został on przekształcony w Pułk Wartowniczy „Hermann Göring” (niem. Wachregiment Hermann Göring), a w kwietniu 1944 roku w Pułk Przyboczny „Hermann Göring” (niem. Begleit-Regiment Hermann Göring). Była to jednostka naziemna Luftwaffe o sile jednego batalionu, wyposażona w broń przeciwlotniczą, składająca się z grenadierów pancernychG. Williamson, S. Andrew, The Hermann Göring Division, tom 385, Oxford 2003, s. 18 .. 24 września 1944 roku Pułk Przyboczny „Hermann Göring” został rozformowany i na jego bazie utworzono 4 Pułk Pancerno-Spadochronowy „Hermann Göring” (niem. Fallschirm-Panzergrenadier-Regiment 4 Hermann Göring), o sile 2 batalionów, który w listopadzie 1944 roku przemianowano na 1 Pułk Pancerno-Spadochronowy „Hermann Göring” (niem. Fallschirm-Panzergrenadier-Regiment 1 Hermann Göring) i powiększono do 3 batalionówFallschirm-Panzergrenadier-Regiment 4 Hermann Göring rktraeger.de [dostęp 2011-07-14]..
Wydarzenia 1944 1 sierpnia 1944 roku, w związku ze zbliżaniem się frontu, Göring wydał rozkaz podjęcia przygotowań do zniszczenia dworu myśliwskiego w Romintach i dawnego pałacyku Wilhelma IIGöring Jägerhof ostpreussen.net [dostęp 2011-06-28].. Po raz ostatni przebywał w dworze 16 października 1944 roku; według niemieckich historyków Volkera Knopfa i Stefana Martensa rezydencja została podpalona i zniszczona w dniu 20 października 1944 rokuV. Knopf, S. Martens, Görings Reich: Selbstinszenierungen in Carinhall, wyd. 4, Berlin 2007, s. 168 . (tzw. „Akcja Ogień Świętojański”, niem. Aktion „Johannisfeuer”, obejmująca również zniszczenie kwatery „Robinson”). Pałacyk Wilhelma II nie został zniszczony, podobnie jak dom nadleśniczego przy rezydencji Göringa.
W nocy z 21 na 22 października 1944 roku wieś Rominty została zdobyta przez oddziały 18 Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej Armii Czerwonej, wchodzącej w skład 11 Gwardyjskiej Armii (3 Front Białoruski). Ze źródeł rosyjskich wynika, że przed nadejściem regularnych oddziałów Armii Czerwonej rezydencję Göringa opanowali zwiadowcy radzieckiej specjalnej grupy dywersyjno-wywiadowczej „Maksim” (ros. специальная диверсионно-разведывательная группа «Максим»), podlegającej 3 Oddziałowi (dywersyjnemu) Zarządu Wywiadu 3 Frontu Białoruskiego, przerzuconej 17 sierpnia 1944 roku na tyły linii niemieckich w Prusach Wschodnich Партизанская разведывательная группа «Максим» may1945-pobeda.narod.ru [dostęp 2011-07-04] (według depeszy cytowanej w artykule A. P. Owsianowa, „Охотничий дом императора”, [w:] Страж Балтики № 90, 7 czerwca 2005, s. 4–5 ). Wydarzenie to opisał m.in. L. Kaplin w artykule „В вотчине Геринга”, [w:] Калининградский комсомолец, 15 kwietnia 1989.. 27 października 1944 roku radziecki dziennik „Krasnaja Zwiezda”, oficjalny organ Ministerstwa Obrony ZSRR, pisał, że rezydencja Göringa została zdobyta przez wojska radzieckie w stanie nienaruszonymW. Ternowoj, „В усадьбе Геринга”, [w:] Красная звезда, 27 października 1944, Nr 256 (5936), s. 2 .. Rosyjskie źródła podają, że 2 listopada 1944 roku zwiadowcy radzieccy działający w Puszczy Rominckiej zameldowali przez radio, że odnaleźli rezydencję Göringa, i poinformowali, że „najbardziej wartościowe rzeczy wywieziono, wyłączono telefony i zdjęto ochronę”. Później linia frontu ustabilizowała się i aż do rozpoczęcia przez Armię Czerwoną operacji wschodniopruskiej w styczniu 1945 roku przebiegała w odległości ok. 5 kilometrów na zachód od wsi RomintyM. Surmacz, Ostatnia bitwa Suwalszczyzny 1945 r. ojczyzna-suwalszczyzna.pl [dostęp 2011-07-05].. Według niektórych źródeł rosyjskich rezydencja Göringa nie została spalona i rozlokował się w niej sztab radziecki.