Mahanubhawasampradaja (też sanskryt महानुभाव पंथ, trb. mahanubhawapantha, ang. Mahanubhava) – tradycja hinduistyczna (sampradaja) zaliczana do wisznuizmu. Powstała w zależności do źródeł w XI lub XII wieku w kręgach tradycji pobożnościowych ruchu santów z Maharasztry. Założycielem mahanubhawy był Ćakradhara Swamin. Możliwe również, iż mahanubhawę pierwotnie założył Gowinda Prabhu, a Ćakradhara był jego pierwszym uczniem.
Doktryna Mahanubhawa jest tradycją wisznuicką. Od momentu powstania nie uznawała zależności systemu kastowego i dźati. Przyjmowała w swoje szeregi również kobiety. Dzieła które studiowali to: Bhagawatapurana Bhagawadgita Sutrapada autorstwa Ćakradhary Wierzyli w najwyższy ideał pod imieniem Parameśwara, wskazując na pięć jego świętych inkarnacji zwanych pańćakryszna: Kryszna Dattatreja Ćangadewa Raul z Dwarki (w stanie Gudźarat) Gundam Raul z Riddhipuru Ćakradhara z Paithanu.
Kult Gavin Flood podaje, iż wyznawcy mahanubhawy czcili wyłącznie Krysznę. Nosili ciemnoniebieską odzież – koloru nawiązującego do barwy skóry Kryszny.
Przedstawiciele Poza postaciami założycieli, tj. Gowinda Prabhu lub Ćakradhara Swaminem, znanymi postaciami z mahanubhawasampradaji są: Nagadewa – kodyfikator ruchu, uczeń Ćakradhary Bhaskara Keśawaradźa Suri.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dattatreja i jego kult Kategoria:Kierunki religijne w hinduizmie Kategoria:Hinduizm w Gudźaracie Kategoria:Hinduizm w Maharasztrze Kategoria:Wisznuizm