Jerzy Ignacy Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 15 marca 1687Stanisław Nabywaniec, Sławomir Zych, Książę Jerzy Ignacy Lubomirski (1687-1753) i jego fundacje pobożne. (PDF), „Resovia Sacra. Studia Teologiczno-Filozoficzne Diecezji Rzeszowskiej”, Nr 9/10, Rzeszów: Diecezja rzeszowska, 2002, s. 140, ISSN 1234-8880, w Krakowie, zm. 19 lipca 1753 w Rzeszowie) – polski magnat i dygnitarz koronny, dziedzic Rzeszowa. Generał major wojsk koronnychHenryk P. Kosk, Generalicja polska, t. I, Pruszków 1998, s. 292., chorąży wielki koronny, pisarz polny koronny, generał wojsk saskich. Kandydował do korony siedmiogrodzkiej i polskiej po śmierci Augusta II Mocnego. Był uczniem słynnego Collegium Ressoviense. Ożenił się 6 stycznia 1718 z Marianną Bielińską, następnie 28 lutego 1737, z Joanną von Stein zu Jettingen. Pierwsza żona urodziła mu dwoje dzieci: Teodora i Mariannę a druga czworo: Adolfa, Józefę, Barbarę i Franciszka)Jerzy Ignacy Lubomirski na geni.com.. Polski książę, polityk, wojskowy i działacz społeczny. Kawaler Orderu Orła Białego.

Działalność J. I. Lubomirski związał się z konfederatami sandomierskimi, szczególnie z hetmanem wielkim koronnym Adamem Sieniawskim. Jak niemal każdy magnat polski, posiadał własny pułk jazdy. Jednak dopiero w 1708 r. przysłał swe wojsko do obozu hetmana. W 1709 brał udział w naradach konfederatów. W tym samym roku wycofał się w okolice Sanoka przed wojskami króla Stanisława Leszczyńskiego. W tym czasie wojska króla złupiły jego dobra rzeszowskie. Po ich wyparciu chronił majątek przed kontrybucjami ze strony wojsk polskich i rosyjskich. W 1710 r. otrzymał stopień generała za zasługi w oblężeniu zajętego przez Szwedów Elbląga. Jako żołnierz Lubomirski brał udział w kampanii pomorskiej w 1711 r. Odznaczył się zwłaszcza w czasie oblężenia Stralsundu. W roku następnym brał udział w walkach z J. Grudzińskim.

24 IV 1713 r. wyprawił ucztę na zamku rzeszowskim, podczas której doszło do sprzeczki między Lubomirskim a jego gościem Józefem Jelcem. W czasie pojedynku książę zabił Jelca. Dekretem trybunału skazano go na karę więzienia. Część kary odbył w wieży zamku w Sanoku. Odbywanie jej przerwano wskutek powołania więźnia do służby wojskowej. Drugą część kary odbył w latach 1721-1725. W ramach ekspiacji za zabójstwo, ufundował dla zakonu kapucynów klasztor w Rozwadowie.

W 1716 r. usiłował bezskutecznie zająć twierdzę jasnogórską. Zagrabił jednak dobra klasztorne, co wywołało oburzenie opinii publicznej. Dzięki protekcji królewskiej uniknął konsekwencji swego czynu.

W 1727 roku został odznaczony Orderem Orła Białego, a w 1736 saskim Orderem św. Henryka. W 1746 r. został chorążym koronnym. Odtąd nie brał już poważniejszego udziału w życiu politycznym.

Był uczestnikiem pijatyk w otoczeniu Augusta II i organizatorem licznych polowań. Przyczynił się do utrwalenia obrzędów łowieckich i pod wpływem Wettynów kultu św. Huberta na południu Polski. W latach 1741–1746 powstała z jego fundacji kaplica św. Huberta w Miłocinie (obecnie dzielnica Rzeszowa).

Około 1752 roku na jego polecenie, opuszczony i zrujnowany zamek króla Kazimierza Wielkiego znajdujący się na północ od wsi Przyszów, rozebrano na potrzeby budowanego klasztoru kapucynów w RozwadowieAdam Wagner, Murowane budowle obronne w Polsce X-XVII w. T. 1, Warszawa: Bellona, 2019, s. 320-321, ISBN 978-83-11-13123-1..

Po śmierci 19 lipca 1753, pochowany w podziemiach klasztoru Bernardynów w Rzeszowie. Po zakończonej budowie klasztoru i konsekracji kościoła w Rozwadowie, 28 października 1753 zgodnie z jego ostatnia wolą, ciało księcia przewieziono w wojskowej asyście z Rzeszowa, i uroczyście z honorami spoczęło w rodzinnej krypcie w Rozwadowie.

Majątek Po śmierci ojca odziedziczył Rzeszów. W 1723 wykupił od rodziny Rozwadowskich ich nadsańskie dobra, na bazie których utworzył dwa nowe klucze dóbr ziemskich: rozwadowski i długorzeczycki. Powiększył swe dobra o min. miasto Rozwadów i wsie położone w widłach Wisły i Sanu - Charzewice, Kępa Rzeczycka, Pilchów, Przyłęk (klucz charzewski), wsie Rzeczyca Okrągła, Rzeczyca Długa wraz z przyległymi folwarkami (klucz rzeczycki). Rozbudował zamek w Rzeszowie i wybudował letnią rezydencję w Charzewicach.

Przypisy

Bibliografia

ks. Wilhelm Gaj - Piotrowski. Lubomirscy rodowej linii rzeszowsko- rozwadowskiej. Wyd. Muzeum Regionalne w Stalowej Woli ,2002. , 83-911733-8-0

Kategoria:Chorążowie wielcy koronni Kategoria:Członkowie dworu Augusta III Sasa Kategoria:Fundatorzy obiektów sakralnych I Rzeczypospolitej Kategoria:Generałowie majorowie armii koronnej Jerzy Ignacy Lubomirski Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Ludzie związani z Rzeszowem (I Rzeczpospolita) Kategoria:Galicyjscy ziemianie Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Białego (I Rzeczpospolita) Kategoria:Pisarze polni koronni Kategoria:Polacy – generałowie armii saskiej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Wojskowym św. Henryka (Saksonia) Kategoria:Polscy książęta Świętego Cesarstwa Rzymskiego Kategoria:Polscy myśliwi Kategoria:Urodzeni w 1687 Kategoria:Więźniowie więzienia w Sanoku Kategoria:Zmarli w 1753