Lachczyce

Lachczyce (biał. Ляхчыцы, poles. Ляхчычы, ros. Ляхчицы) – wieś na Białorusi, w rejonie kobryńskim, obwodu brzeskiego, w sielsowiecie Chidry. Miejscowość położona 15 km od Kobrynia oraz 18 km od Dywina.

Znajduje się tu kaplica prawosławna pw. św. Męczennicy Tatiany, podlegająca parafii w Wierzcholesiu.

Ludność W 2011 roku we wsi znajdowały się 72 gospodarstwa. Mieszkało tu 155 osób.

Dynamika w zmianach liczby mieszkańców w ciągu ХХ stulecia okres 1890 1905 1911 1921 1940 1959 1970 1999 2005 2011 osób 268 380 318 214 285 211 253 204 173 155

Historia Nazwa wsi pochodzi od dialektalnego lacha – niezasiane pole (laszyć – zasiewać). Według podania ludowego nazwa ta wywodzi się od pierwszego osadnika – Lacha, czyli Polaka. Obok wsi znaleziono kamienne groty strzał i włóczni. Po raz pierwszy wieś wzmiankowana w granicach Wielkiego Księstwa Litewskiego w spisie ludności ekonomii kobryńskiej, złożonym przez królewskiego rewidenta Dymitra Sapiehę w 1563 rokuAkta wileńskiej archeograficznej komisji. – Wilno, 1876. – t. 15. – s. 68).. W 1563 roku po raz pierwszy wymienia się Kniażają Górę, na której według ludowego podania pochowana została księżna Olga.

Historia 1795 r. – po III rozbiorze Rzeczypospolitej wieś zostaje włączona w skład Imperium Rosyjskiego, powiat kobryński. 1801 r. – wieś włączona do guberni grodzieńskiej. 1890 r. – wieś w gminie Błoty, 913 dziesięcin ziemi. 1897 r. – na terenie wsi było 38 gospodarstw, 268 mieszkańców, sklep. 1905 r. – wieś (367 mieszkańców) i posiadłość o tej samej nazwie (13 mieszkańców). 1911 r. – wieś liczyła 318 mieszkańców. 1921 r. – wieś wchodzi w skład II Rzeczypospolitej, gminy Błoty powiatu kobryńskiego w województwie poleskim, 40 domów, 214 mieszkańców. 1939 r. – wieś weszła w skład Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. 1940 r. – rejon dywiński w obwodzie brzeskim. Wieś liczyła 73 gospodarstwa, 285 mieszkańców, działała szkoła podstawowa. 1940-1959 – sielsowiet Wiercholesie. 1949 r. – 32 gospodarstw połączono w kołchoz im. Miczuryna. Potem razem ze wsiami Korczyce, Chodynicze, Wiercholesie i Olchówka rejonu kobryńskiego tworzy kołchoz Zwycięstwo. 1959 r. – wieś weszła w skład rejonu kobryńskiego. 1970 r. – 253 mieszkańców. 1999 r. – wieś liczyła 72 gospodarstwa i 204 mieszkańców. 2004 r. – kołchoz Sztandar Zwycięstwa został przekształcony w PGR Radonieżskij z centrum we wsi Korczyce. 2005 r. – wieś liczyła się 64 gospodarstw i 173 mieszkańców. We wsi dział dom usług społecznych, sklep, nowoczesny, niewykorzystywany budynek łaźni. 2011 r. – zamknięta została wiejska biblioteka.

Kniażaja Góra Na południu od wsi, obok skanalizowanej rzeczki Trościanica, położone jest uroczysko Kniażaja Góra (Kniażna Hora, Góra Książęca). Zgodnie z miejscowym podaniem, w uroczysku znajduje się grób księżnej Olgi, córki księcia czernihowskiego Romana Starego i żony Włodzimierza Iwana Wasylkowicza, księcia wołyńskiego. Podanie to związane jest z konkretnymi historycznymi faktami. W 1287 roku kniaziowie halicko-wołyńscy wyruszyli z wyprawą na Polskę. Książę Włodzimierz Iwan, ciężko chory, wysłał zamiast siebie wojewodę, a sam został w Kamieńcu. Bardzo cierpiąc od swojej rany (gniła mu dolna szczęka), poinformował Mścisława Daniłowicza łuckiego, że mianuje go spadkobiercą. Po wyprawie Mścisław został wezwany do podpisania dokumentów. Oddzielnie była napisana gramota, w której żonie Włodzimierza Oldze Romanownie zostały przekazane miasto Kobryń i wieś Horodiel (Horodiec). Do tego też książę zmusił następcę całować krzyż, że on nie odda adoptowanej córki za mąż za Iziasława przeciwko jej woli, a jedynie tak, jak zechce Olga.

10 grudnia 1288 r. Włodzimierz Wasylkowicz zmarł. Olga Romanowna na pogrzebie męża była z Iziasławem i z siostrą swojego męża zakonnicą Heleną. Ostatni raz w Latopisie ipatijewskim Olga wymieniona została w marcu 1289 roku.

Kniażaja Góra była zaznaczona na rosyjskich mapach XIX w. oraz na polskich początku XX w. Pod koniec XX stulecia archeolog F. W. Pokrowski ze słów kapłana zapisał: „Wieś Chobowicze … gminy Błoty, Kobryńskiego powiatu. 5 wiorst na południowy zachód od wsi jest nieduży pagórek, nazywany w narodzie Kniażaja Góra. Nazywa się tak dlatego, że tu niby podczas bitwy zabito jakąś księżniczkę”Pokrowski F.W. Archeologiczna mapa Grodnienskiej guberni. – Wilno, 1895. – S. 83.. thumb|300px|Krzyż na Kniażnej Horze Kniażaja Góra miała wielki wpływ na rozwój wsi Lachczyce i sąsiednich okolic. W parafialnej cerkwi w Chobowiczach, zachowała się kronika o zdarzeniach, związanych z uroczyskiem.

Herb i flaga Lachczyc Dekretem Prezydenta Republiki Białorusi od 2 grudnia 2008 roku wprowadzono oficjalne symbole heraldyczne wsi Lachczyce – herb i flagę, na których przedstawiona jest księżna Olga.

Przypisy

Bibliografia Pamięć: Kobryńskі rejon / Hіstoryko-dokumentalne kronіkі miast і rajonów Białorusі. Mіńsk: BieŁTA, 2002.

Linki zewnętrzne

Lachczyce i gminia wiejska Błoty na Radzima.net Lachczyce na Wikimapii Lachczyce na mapie sielsowietu Chydry / Гісторыка-дакументальныя хронікі гарадоў і раёнаў Беларусі. Мінск: БЕЛТА, 2002.

Kategoria:Wsie w rejonie kobryńskim