Praktyki religijne świadków Jehowy – ogół indywidualnych i zbiorowych działań, uznawanych za elementy wielbienia Boga w religii Świadków Jehowy.
Świadkowie Jehowy uważają, że wszelkie wierzenia i praktyki religijne chrześcijan powinny być oparte na Piśmie Świętym; nie mogą być one wytworem ludzkiego umysłu, opierać się na tradycji sprzecznej z Biblią lub na ludzkiej filozofii. Ich zdaniem oddawanie czci Bogu stanowi najważniejszą powinność każdego człowieka, a praktyki religijne są uznane przez Boga tylko wtedy, gdy wypływają ze szczerych pobudek i są zgodne z wymaganiami zawartymi w Biblii. Uważają, że religia musi wpływać na codzienne życie człowieka. Praktykowanie religii nie jest dla nich tylko jednym z elementów życia, ale drogą życiową, tzn. zasadom wiary podporządkowane mają być wszystkie sprawy nie tylko związane z oddawaniem czci Bogu, ale też życie codzienne**.
Praktyki religijne thumb|250px|Chrzest nowych członków – przez całkowite zanurzenie w wodzie – podczas kongresu (Polska, 2008) Chrzest Przyjmują chrzest przez całkowite zanurzenie w wodzie* jako symbol oddania się Bogu osoby dojrzałej; nie praktykują chrztu niemowląt. Oczekują od kandydatów do chrztu, że przed tym publicznym obrzędem osoba zdecydowana na przyłączenie się do Świadków Jehowy wcześniej zdobędzie podstawową wiedzę biblijną, dostosuje swoje życie do zasad biblijnych oraz odda się Jehowie Bogu na służbę w osobistej modlitwie*. Zwykle kandydat do chrztu przez jakiś czas przed chrztem jest wdrażany do pełnienia służby w dziele ewangelizacji jako tzw. nieochrzczony głosiciel. Nie posiadają tzw. formuły chrztu, czyli nie ma podczas tego aktu żadnych wygłaszanych słów (przed chrztem padają tylko odpowiedzi na dwa pytania). Nie pobierają opłat za udzielenie chrztu. thumb|250px|Głoszenie od domu do domu – główna forma działalności kaznodziejskiej (Portugalia)
Ewangelizacja Prowadzą na całym świecie dobrowolną nieodpłatną publiczną działalność kaznodziejską, głosząc dobrą nowinę o Królestwie Bożym** jako niepłatni ochotnicy – głosiciele, z których część podejmuje się dobrowolnej służby w charakterze pionierów pomocniczych lub służby pełnoczasowej (pionierów stałych, misjonarzy, nadzorców obwodu) lub też wolontariatu w Biurach Oddziałów, zwanych też „Betel”. Na świecie spośród ponad 9 milionów głosicieli, ponad 1,6 miliona to pionierzy pełnoczasowi (dane z roku 2024) (w Polsce ponad 11,6 tysiąca spośród prawie 115 tysięcy głosicieli). Uważają, że głoszenie – czyli obwieszczanie dobrej nowiny o Królestwie Bożym – jest dziś najważniejszą działalnością prowadzoną na ziemi (Obj. 14:6, 7), przyczynia się do uświęcania imienia Jehowy Boga (Mt. 6:9), orędzie to odmienia życie ludzi i może prowadzić do ich wybawienia. Według świadków Jehowy do głoszenia pobudza ich miłość do Jehowy i Jego imienia, do prawdy oraz do ludzi. Dlatego każdy z nich jako głosiciel ma za zadanie nieodpłatnie uczestniczyć w działalności kaznodziejskiej. Uważają też, że ta służba kaznodziejska odnosi się do osobistego oraz publicznego udziału w stosowaniu się do polecenia Jezusa Chrystusa, aby głosić „dobrą nowinę o Królestwie” ludziom „na całym świecie na świadectwo wszystkim narodom” (Mt 24:14; 28:19). Swych nauk opartych na Biblii nauczają głównie przez głoszenie oficjalne obejmujące głoszenie od domu do domu, a także publiczne na ulicach, parkingach i w innych miejscach publicznych (w tym z wózkami z publikacjami biblijnymi), obejmuje też specjalne świadczenie w ośrodkach penitencjarnych i więzieniach przez specjalnie przygotowanych kaznodziejów oraz przez tzw. głoszenie nieoficjalne – krewnym i znajomym (także przez telefon, komunikatory internetowe, e-mail oraz listownie) oraz innym przygodnie spotykanym osobom. Prowadzą też tematyczny bezpłatny interaktywny kurs biblijny**. W działalności tej szeroko wykorzystują publikacje w formie drukowanej i elektronicznej, ale także filmy wideo, nagrania audio, telewizję internetową JW Broadcasting oraz oficjalną stronę internetową: jw.org**, która zawiera informacje w przeszło 1100 językach. Pod względem liczby wersji językowych jest ona największym serwisem internetowym na świecie. Umożliwia m.in. czytanie, słuchanie oraz pobieranie (w postaci plików) całej Biblii i różnych publikacji Świadków Jehowy*. W celu objęcia działalnością kaznodziejską całego globu w 1943 roku Towarzystwo Strażnica otworzyło szkołę kształcącą misjonarzy (Biblijna Szkoła Strażnicy – Gilead). Obecnie na pięciomiesięcznym szkoleniu kształceni są w niej także nadzorcy obwodu i pracownicy Biur Oddziałów. Do września 2025 roku szkołę tę ukończyło około 9 tysięcy studentów w 158 klasach*. Natomiast dwumiesięczny Kurs dla Ewangelizatorów Królestwa przeznaczony jest dla doświadczonych pionierów gotowych opuścić rodzinne strony i działać tam, gdzie są potrzebni.
Małżeństwo Poznawanie się, zaręczyny, narzeczeństwo: Świadkom Jehowy zalecane jest spotykanie się w celu poznawania się z myślą o małżeństwie tylko z ochrzczonym współwyznawcą. Takie osoby muszą być gotowe na małżeństwo pod względem finansowym, duchowym i emocjonalnym. Okres do ewentualnych zaręczyn (lub wcześniejszego rozstania przed zaręczynami) obejmuje wzajemne poznanie usposobienia duchowego, osobowości i sposobu myślenia. Randki nie są formą rozrywki, ale ważnym etapem, który prowadzi do ślubu (powinny pomóc podjąć decyzję, czy wstąpić w związek małżeński, czy zakończyć bliższą znajomość z daną osobą)***. Zaręczyny traktują jako poważne zobowiązanie, którego następstwem ma być zawarcie małżeństwa – trwałego związku kobiety i mężczyzny. Kategorycznie wystrzegają się mieszkania pod jednym dachem z osobą niebędącą jeszcze partnerem małżeńskim; wystrzegają się życia w konkubinacie, a przedmałżeńskie kontakty seksualne uznają za grzech rozpusty******. Ślub: Wyznawcy pragnący się pobrać muszą spełnić pewne wymagania prawne, aby móc zawrzeć legalny związek w danym kraju. Ceremonii złożenia przysięgi małżeńskiej* przewodniczy urzędnik urzędu stanu cywilnego (w Polsce; w innych krajach jego odpowiednik) lub w niektórych krajach upoważniony kaznodzieja świadków Jehowy. Okolicznościowe przemówienie może odbyć się w miejscowej sali królestwa – za zgodą miejscowych starszych zboru; na ogół zapraszana jest cała wspólnota zboru i inni goście. Wygłaszane 30 minutowe przemówienie pt. Małżeństwo godne uznania w oczach Bożych kieruje uwagę na praktyczne rady zawarte w Biblii, dotyczące życia rodzinnego. Nie pobiera się opłat za przeprowadzenie ceremonii ślubnej w sali królestwa. W zależności od decyzji nowożeńców może być zorganizowane przyjęcie weselne. Odpowiedzialność za przebieg całej uroczystości ślubnej spoczywa przede wszystkim na panu młodym. Niektóre zwyczaje ślubne nie są w ogóle praktykowane, m.in. polterabend, tłuczenie kieliszków na szczęście, okrzyki gości gorzko gorzko, oczepiny, sypanie ryżem albo jego substytutami*. Zalecone jest pobieranie się tylko ze współwyznawcą**. Świadkowie Jehowy wystrzegają się rozwodów. Uznają, że według Biblii małżeństwo rozwiązuje śmierć współmałżonka. Za jedyny powód do rozwodu, umożliwiającego później zawarcie kolejnego małżeństwa, uznają cudzołóstwo jednej ze stron (Mt 19:9), bez względu na to, czy mają charakter homoseksualny, czy heteroseksualny. Obejmuje to: cudzołóstwo, prostytucję i stosunki seksualne między osobami w stanie wolnym, jak również seks oralny i analny oraz pieszczenie narządów płciowych kogoś, z kim się nie jest związanym węzłem małżeńskim. Niewierność drugiej strony, daje stronie wiernej prawo do decyzji o rozwodzie i późniejszej możliwości zawarcia kolejnego małżeństwa***. Separacja jest dopuszczalna w pewnych wyjątkowych sytuacjach, takich jak: świadome zaniedbywanie rodziny pod względem materialnym, stosowanie przemocy fizycznej oraz stwarzanie poważnego zagrożenia dla zdrowia duchowego. Nie praktykuje się odnawiania przysięgi małżeńskiej. Obchodzenie rocznic ślubu jest kwestią pozostawioną osobistej decyzji*. Świadkowie Jehowy uważają, że małżeństwo ma stanowić święty, trwały związek – dar od Jehowy Boga, pozwalający kobiecie i mężczyźnie wzajemnie się wspierać*, w którym można znaleźć miłość i bliskość oraz który pozwala stworzyć odpowiednie warunki do wychowywania dzieci. Mąż jest odpowiedzialny za duchową, emocjonalną i materialną pomyślność małżeństwa i rodziny. Wystrzegają się słów i czynów rujnujących małżeństwo oraz zdecydowanie potępiają wszystko co mogłoby przyczynić się do zdrady***. thumb|250px|Świadkowie Jehowy poza zebraniami zborowymi studiują Biblię osobiście oraz w gronie rodzinnym (tzw. wielbienie Boga w gronie rodzinnym). Oprócz tego codziennie czytają i analizują fragment Biblii, m.in. na podstawie broszury Codzienne badanie Pism
Modlitwa Modlą się wyłącznie do Boga Jehowy w imię Jezusa Chrystusa – uznając jego władzę, utożsamiając się z jego uczniami i złożoną przez niego ofiarę, dzięki której mogą przystępować do Jehowy Boga. W ten sposób okazują wdzięczność za wszystko, co Jezus zrobił, aby móc zaprzyjaźnić się z Jehową*. Nie modlą się do Jezusa. Nie kierują modlitw także do świętych, Marii czy też do aniołów. Nie recytują modlitw z pamięci, ani nie odczytują z np. modlitewnika. Regularnie modlą się swoimi słowami, szczerze z serca, zgodnie ze wzorem modlitwy „Ojcze nasz”**. Mogą się modlić o każdą sprawę zgodną z wymaganiami Boga podanymi w Biblii oraz wspominać o swoich prywatnych sprawach*, wierząc, że Bóg może pomóc**. Modlą się osobiście oraz publicznie np. w gronie rodzinnym, przed spożywaniem posiłków, na zebraniach zborowych i większych zgromadzeniach (wówczas w imieniu obecnych modli się na głos wyznaczony wcześniej ochrzczony mężczyzna)*. Każdą modlitwę kończą słowem amen*.
Osobiste i rodzinne studium Biblii Biblię studiują indywidualnie (tzw. osobiste studium Biblii) i w gronie rodzinnym (tzw. wielbienie Boga w gronie rodzinnym)**. Oprócz tego codziennie czytają i analizują fragment Biblii, m.in. na podstawie broszury Codzienne badanie Pism oraz rozmyślają nad tym, czego dowiedzieli się z czytania Biblii, by w jeszcze większym stopniu stosować się do niej w życiu*.
Pogrzeb Pochówek odbywa się w sposób zgodny z miejscowym prawem i zwyczajami (niekolidującymi z wierzeniami świadków Jehowy); może być stosowana kremacja*. Uroczystości pogrzebowe wyznawców nie zawierają rytuałów i obrzędów w intencji zmarłych. Okolicznościowe przemówienie (do 30 minut) może odbyć się w miejscowej sali królestwa, w zakładzie pogrzebowym, w domu zmarłego lub na cmentarzu przy grobie. Najczęściej starszy zboru krótko przypomina historię życia zmarłego, jego udział w działalności zboru oraz jego nadzieję na zmartwychwstanie, którą żywił. Celem takiej uroczystości jest wywyższenie Jehowy jako Boga miłości i miłosierdzia, a jednocześnie pocieszenie osób pogrążonych w smutku oraz przypomnienie, co Biblia mówi o śmierci i nadziei zmartwychwstania. W czasie uroczystości zwykle śpiewa się jedną lub kilka pieśni religijnych, a kończy modlitwą do Boga. Świadkowie Jehowy nie wierzą w nieśmiertelność duszy, dlatego też odrzucają wszelkie praktyki wynikające z tego poglądu. Nie oddają czci duchom zmarłych oraz wystrzegają się wszelkich ceremonii, urządzanych z myślą o zjednaniu przychylności zmarłych przodków, w tym świętowania, gdy pogrzeb kończy się stypą. Wystrzegają się m.in. nocnego czuwania przy zwłokach, składania ofiar płynnych, przemawiania do zmarłych i kierowania do nich próśb, organizowania uroczystych rocznic pogrzebu, noszenia żałoby oraz innych zwyczajów wynikających z wiary w nieśmiertelność duszy (np. Wszystkich Świętych, Zaduszki itp.)*. Nie pobierają opłat za przeprowadzenie uroczystości pogrzebowych.
Święto