Inwazja łowców ciał (ang. Invasion of the Body Snatchers) – amerykański horror fantastycznonaukowy z 1978 roku w reżyserii Philipa Kaufmana na podstawie scenariusza . W rolach głównych wystąpili: Donald Sutherland, Brooke Adams, Jeff Goldblum, Leonard Nimoy, Veronica Cartwright oraz Art Hindle.

Obraz jest remakiem Inwazji porywaczy ciał z 1956 roku, a zarazem drugą adaptacją powieści Jacka Finneya pt. Inwazja porywaczy ciał (1954). Film przedstawia historię pracowników publicznej służby zdrowia w San Francisco, Matthew Bennella (Sutherland) i Elizabeth Driscoll (Adams), którzy dostrzegają dziwną zmianę zachowania wśród mieszkańców tego miasta. Część osób z okolicy, w tym chłopak Elizabeth nagle stała się całkowicie nieczuła. Wkrótce bohaterowie odkrywają, że w San Francisco pojawili się przybysze z innej planety, którzy zastępują istniejących ludzi pozbawionymi emocji duplikatami. Matthew i Elizabeth wspólnie ze swoimi przyjaciółmi starają się powstrzymać Obcych, którzy rozprzestrzeniają się dzięki tajemniczym roślinom z kosmosu.

Kiedy reżyser rozpoczął pracę nad remakiem filmu Dona Siegla, zdecydował się zmienić miejsce akcji z małego miasteczka na San Francisco i w odróżnieniu od pierwowzoru nakręcić film w kolorze, zachowując jednocześnie styl filmu noir oryginału. Za charakterystyczne efekty dźwiękowe do filmu odpowiadał wielokrotnie nagradzany Ben Burtt.

Choć Inwazja łowców ciał za czasów premiery zebrała mieszane recenzje ze strony krytyków, z czasem zaczęła być uznawana za jeden z najlepszych remake’ów w historii kina oraz klasykę gatunku.

Fabuła Akcja filmu rozgrywa się w San Francisco, gdzie lądują tajemnicze zarodki z kosmosu, z których wyrastają kwiaty. Pracowniczka publicznej służby zdrowia Elizabeth Driscoll (Brooke Adams), wracając z pracy zrywa jeden z takich kwiatów, zanosi do domu i pokazuje go swojemu chłopakowi Geoffreyowi (Art Hindle), wraz z którym mieszka. Następnego dnia rano Elizabeth spostrzega, że jej partner nagle stał się nieczuły i chłodny. Wkrótce mówi ona o tym swojemu koledze z pracy i przyjacielowi, Matthew Bennellowi (Donald Sutherland), zapewniając go, że Geoffrey nie jest tym samym człowiekiem, którym był. Zaniepokojona kobieta zaczyna śledzić swojego chłopaka i odkrywa, że spotyka się on nieznajomymi ludźmi. Matthew chcąc jej pomóc, odsyła ją do psychiatry – doktora Kibnera (Leonard Nimoy), przy czym postanawia osobiście zawieźć ją do lekarza. Po drodze na maskę samochodu Bennella wpada spanikowany człowiek, który histerycznie ostrzega pasażerów, że są oni w niebezpieczeństwie. Chwilę później ten sam mężczyzna biegnie ulicą, uciekając przed grupą ludzi i zostaje śmiertelnie potrącony przez samochód.

Matthew i Elizabeth zjawiają się na uroczystej premierze książki lekarza, gdzie spotykają kolegę Bennella, Jacka Belliceca (Jeff Goldblum) oraz samego Kibnera. Elizabeth zwierza się doktorowi na temat nagłej zmiany zachowania swojego chłopaka, jednak Kibner odpowiada jej, że jest to efekt zaniedbywania związku. Tymczasem coraz więcej mieszkańców miasta twierdzi, że ich bliscy w rzeczywistości nimi nie są, a jedynie wyglądają jak oni. Wieczorem doktor radzi Bennellowi, aby odwiózł Elizabeth do domu. Matthew tak też czyni, natomiast Jack wraca do błotnego spa, które prowadzi wraz ze swoją żoną Nancy (Veronica Cartwright). Gdy Jack idzie się zdrzemnąć, Nancy zauważa nieopodal dziwne ciało przypominające Jacka. Nancy budzi swojego męża, po czym oboje wzywają Bennella, by pomógł im zbadać to, co znaleźli. Matthew zobaczywszy ciało nabiera podejrzeń. Każe Bellicecom wezwać na pomoc doktora Kibnera, po czym sam jedzie do domu Elizabeth. Kiedy dociera na miejsce po cichu włamuje się do środka i niepostrzeżenie przekrada się do sypialni. Tam zastaje śpiącą Elizabeth, a obok formujący się duplikat jej ciała. Mężczyzna dyskretnie zabiera Elizabeth, wywożąc ją do Jacka i Nancy, a następnie alarmuje policję. Kibner, który przybył do Belliceców twierdzi, że nie ma tu żadnego ciała. Po dotarciu służb do domu Elizabeth okazuje się, że jej sobowtór również zniknął.

Wkrótce Jack, Nancy i Elizabeth próbują przekonać Kibnera, że ciała, które odnaleziono były kopiami Jacka i Elizabeth oraz że Geoffrey jest takim właśnie duplikatem. Doktor uznaje jednak ich opowieści za coś niedorzecznego. Gdy Kibner wychodzi grupa bohaterów dochodzi do wniosku, że sobowtóry to w rzeczywistości przybysze z kosmosu oraz że te wszechobecne, nieznane rośliny muszą mieć z nimi związek. Matthew wielokrotnie usiłuje ostrzec telefonicznie władze, jednak za każdym razem jest odprawiany z kwitkiem. Elizabeth, Jack i Nancy zostają na noc u Bennella. Gdy bohaterowie zasypiają, w ogrodzie pod domem wyrastają kokony, a z kokonów ich sobowtóry. Nancy wstaje i zobaczywszy co się dzieje natychmiast budzi też pozostałych. Matthew dzwoni na policję i informuje ją o sytuacji z kokonami. Chwilę później w stronę posesji Bennella biegnie cały tłum. Matthew niszczy motyką nieukształtowane w pełni sobowtóry w ogrodzie, po czym razem z przyjaciółmi rozpoczyna ucieczkę przed Obcymi.

Strąkowi ludzie ścigają bohaterów przez miasto, komunikując się ze sobą dziwnym krzykiem. Jack postanawia się poświęcić i odwrócić uwagę Obcych, biegnąc w innym kierunku, przy czym Nancy rusza za nim. Matthew i Elizabeth natomiast udaje się ukryć w departamencie zdrowia. Przez okno widzą jak mnóstwo sobowtórów chodzi ulicami ze strąkami roślin, nie kryjąc się z tym. Okazuje się, że zdecydowana większość populacji miasta to już duplikaty. Jako że do procesu kopiowania ciała dochodzi tylko w czasie snu, Matthew i Elizabeth zażywają środek pobudzający. Po chwili do pomieszczenia wchodzi grupa Obcych, w tym sobowtór Jacka, Geoffreya i doktor Kibner, który w końcu ujawnia, że również jest duplikatem. Ten ostatni wstrzykuje Bennellowi i Elizabeth środek nasenny, zapewniając oboje, że ich wspomnienia pozostaną nienaruszone, a obudzą się w lepszym, pozbawionym zbędnych uczuć świecie. Dwojgu bohaterów udaje się zabić sobowtóra Jacka, a Kibnera zamknąć w chłodni. Następnie Matthew i Elizabeth uciekają, po drodze natrafiając na Nancy. Ta zdradza im, że strąkowych ludzi można oszukać, udając jednego z nich poprzez niewyrażanie emocji.

We troje ruszają ulicą, ukrywając uczucia, jednak gdy na drodze pojawia się zmutowany pies, Elizabeth reaguje wrzaskiem przerażenia. Wtedy rzesza Obcych wskazuje palcami na zdemaskowaną kobietę, emitując specyficzny krzyk. Choć Nancy udaje się wtopić w tłum, pozostali dwoje zmuszeni są do ucieczki. Kiedy Matthew wraz z Elizabeth w końcu znikają z oczu sobowtórów ukrywają się w krzakach, gdzie słyszą muzykę z pobliskiego statku. Ponieważ Elizabeth skręciła kostkę, Bennell zostawia ją na chwilę, by sprawdzić czy mogą uciec statkiem. Okazuje się jednak, że jest on wypełniony strąkami roślin. Gdy Matthew wraca Elizabeth już śpi. Bennell obejmuje ją, lecz w tym momencie ciało Elizabeth obraca się w pył, a obok wstaje jej duplikat. Zrozpaczony Matthew ucieka przed sobowtórem swojej przyjaciółki do pobliskiego magazynu, gdzie przygotowywane są rośliny do transportu. Bennellowi udaje się wzniecić pożar i spalić cały budynek, zabijając wielu Obcych. Zaraz po tym Matthew ucieka z płonącego magazynu i ukrywa się pod pomostem. Wszyscy goniący go strąkowi ludzie, mijają jego kryjówkę, z wyjątkiem jednego mężczyzny, który pomiędzy deskami pomostu świeci latarką w poszukiwaniu ocalałego człowieka.

Następnego dnia Matthew przychodzi do pracy i nie wyrażając emocji wykonuje swoje obowiązki, przy czym wśród strąkowych ludzi dostrzega duplikat Elizabeth. Gdy wraca z pracy zostaje zaczepiony przez Nancy, która podchodzi do niego i wita się z uśmiechem. Ten jednak, ku jej przerażeniu wskazuje na nią palcem, wydając z siebie charakterystyczny dla duplikatów krzyk.

Obsada Donald Sutherland jako Matthew Bennell Brooke Adams jako Elizabeth Driscoll Jeff Goldblum jako Jack Bellicec Veronica Cartwright jako Nancy Bellicec Leonard Nimoy jako dr David Kibner Art Hindle jako dr Geoffrey Howell jako Ted Hendley jako Boccardo David Fisher jako pan Gianni jako szef kuchni jako detektyw jako Katherine Don Siegel jako kierowca taksówki Kevin McCarthy jako uciekinier

Produkcja mały|200px|Philip Kaufman, reżyser filmu Philip Kaufman zanim zekranizował Inwazję porywaczy ciał był fanem adaptacji z 1956 roku, określając ją jako „przedłużenie świetnego słuchowiska”, choć przeczytał powieść dopiero po tym jak zgodził się nakręcić film. Reżyser z okazji czterdziestolecia filmu zdradził, że gdy miał stworzyć własną interpretację dzieła Finneya pomyślał: „Cóż, to nie musi być remake jako taki. Może to być nowa wizja, będąca wariacją na ten temat”. Pierwszą zmianą, na którą się zdecydował było nakręcenie filmu w kolorze; drugą – zmiana lokalizacji na duże miasto, przy czym wybór padł na San Francisco: „Czy mogłoby to się wydarzyć w mieście, które kocham najbardziej? Mieście z najbardziej zaawansowanymi, progresywnymi terapiami, polityką i tak dalej? Co by było gdyby w miejscu takim jak to wylądowały strąki i rozprzestrzeniły się?”

Operator Michael Chapman pracował z Kaufmanem nad tym, aby uchwycić klimat filmu noir oryginału, oglądając przed produkcją kilka klasyków tego gatunku. Kaufman i Chapman zapożyczyli ze starych filmów m.in. kadry, w których światło ustępuje cieniowi oraz ujęcia z sugestywnych kątów. Zastosowano ponadto określone odcienie kolorów, by wskazać, że niektórzy bohaterowie są teraz duplikatami.

Ben Burtt znany ze stworzenia udźwiękowienia do filmu Gwiezdne wojny (1977) opracował nastrojowe efekty dźwiękowe do Inwazji łowców ciał. Naturalne dźwięki, które mieszają się z bardziej industrialnymi odgłosami miasta, ustępują tym ostatnim w miarę rozwoju akcji filmu. Należą do nich zgrzyty śmieciarek, czyli powszechny dźwięk miejski, który z czasem robi się przerażający, gdy staje się wiadome, że większość tego, co zgniatają, to szczątki ludzkich ciał. Burtt zaprojektował również krzyk, który strąkowi ludzie wydają, gdy widzą ocalałego człowieka; dźwięk, który według Kaufmana złożony jest z wielu elementów, w tym ryku świni. Oprócz tego dźwiękowiec wykorzystał odgłos bicia serca swojego wówczas nienarodzonego dziecka w scenie wyrastania duplikatów w kokonach.

W filmie rolę cameo zagrał Kevin McCarthy – odtwórca głównej roli Milesa Bennella w oryginalnej wersji Inwazji porywaczy ciał. W filmie Kaufmana pojawił się jako mężczyzna, który ucieka przed duplikatami i wpada na maskę samochodu Bennella, rozpaczliwie krzycząc: „Oni nadchodzą!”. Epizod ten jest nawiązaniem do zakończenia pierwotnej adaptacji, gdzie bohater McCarthy′ego próbuje ostrzec ludzi przejeżdżających samochodami przed niebezpieczeństwem ze strony Obcych. mały|Ostatnią scenę filmu nakręcono pod ratuszem San Francisco City Hall|269x269px W filmie wystąpił też Don Siegel – reżyser pierwszej ekranizacji, który wcielił się w taksówkarza wiozącego Matthew i Elizabeth na lotnisko. Zarówno Siegel, jak i McCarthy wpłynęli na ostateczny kształt zakończenia filmu Kaufmana. Zanim je nakręcono Kaufman zwrócił się do Siegla o poradę. Reżyser dyskutował z Sieglem i McCarthy’m w biurze Siegla, przy czym temat rozmowy w końcu zszedł na zakończenie filmu z 1956 roku, które uznali za „mało oryginalne”. Po napisaniu zakończenia swojej adaptacji, Kaufman utrzymał je w tajemnicy przed wszystkimi członkami obsady i ekipy filmowej, z wyjątkiem scenarzysty i producenta . Donald Sutherland dowiedział się o zakończeniu ze zwrotem akcji dopiero dzień przed nakręceniem sceny, natomiast Veronica Cartwright w trakcie jej filmowania:

Dyrektorowie studia z kolei poznali zakończenie dopiero oglądając wersję montażową w domu George'a Lucasa.

Odbiór Recepcja krytyczna