Trzecia bitwa pod RamląSmail R. C., Crusading Warfare, 1097–1193, Wydawnictwo Uniwersytetu Cambridge, 1995, s.35 (w historiografii znanej też jako Ar-RamlaLeśniewski Sławomir, Jerozolima 1099, Bellona, 2007, s.167) – starcie zbrojne, które miało miejsce 27 sierpnia 1107 roku pomiędzy siłami Królestwa Jerozolimskiego i Fatymidów z Egiptu. Przyczyną bitwy, podobnie jak dwóch wcześniejszych starć (I Bitwa pod Ramlą i II Bitwa pod Ramlą) rozegranych w 1101 i 1102 rok, były nieustające najazdy muzułmanów na ziemie łacinników i ich wasali, dokonywane z Askalonu – twierdzy Fatymidów w PalestynieRunciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych: Królestwo Jerozolimskie i frankijski wschód 1100-1187, tom 2, Książnica, 2009, s.20. Obydwie armie spotkały się pod Ramlą, która leżała na drodze z Askalonu do Jerozolimy.
Na czele połączonych sił łacinników stał król jerozolimski, Baldwin I. W przeciwieństwie do dwóch poprzednich bitew z 1101 i 1102 roku, tym razem miał przed sobą nie tylko Fatymidów, ale również Turków z Damaszku, wspomagających siły egipskie oddziałami konnych łuczników. To właśnie oni zaczęli bitwę, ostrzeliwując szeregi krzyżowców. Ci odpowiedzieli frontalnym atakiem na oddziały egipskie. Walki trwały niemal cały dzień i były dalekie od rozstrzygnięcia, dopóki Baldwinowi nie udało się rozbić sił tureckich, które próbowały okrążyć jego hufce. Ucieczka Turków z pola walki pozwoliła skupić wszystkie siły na Egipcjanach, którzy po szarży prowadzonej osobiście przez króla Jerozolimy, rzuciły się do ucieczki. Mimo klęski, Egipcjanie nadal dokonywali najazdów na tereny znajdujące się pod kontrolą łacinników, często docierając nawet pod mury Jerozolimy.
Przypisy
Kategoria:Bitwy krzyżowców Kategoria:Bitwy w XII wieku Kategoria:Wydarzenia 1105