Zbigniew Walczyk (ur. 16 czerwca 1960 w Ostrowcu Świętokrzyskim) – polski polityk, związkowiec, działacz opozycji w PRL.

Początki działalności Zbigniew Walczyk urodził się 16 czerwca 1960 r. w Ostrowcu Świętokrzyskim. W 1980 r., po ukończeniu szkoły zawodowej, rozpoczął naukę w technikum. Jednocześnie, w 1981 r. podjął pracę na stanowisku ślusarza w Hucie im. M. Nowotki w Ostrowcu Świętokrzyskim. Od 1980 r. był szeregowym członkiem NSZZ „Solidarność”. W 1981 r. wstąpił do Konfederacji Polski Niepodległej.

W dniach 13–15 grudnia 1981 r. wziął czynny udział w strajku w Hucie im. M. Nowotki. Po zakończeniu strajku nie był represjonowanypor. .

Działalność w opozycji Komitet Ocalenia Związku i pobyt w więzieniu Wczesną wiosną 1982 r. Zbigniew Walczyk, Leszek Olszewski, Jarosław Salita, Andrzej Żółciński, Krzysztof Partyka oraz Ryszard Sobala podjęli konspiracyjną działalność, polegającą na produkcji i kolportażu ulotek o treści antykomunistycznej oraz wydawaniu podziemnego pisma „Biuletyn Wojenny”. Grupa na spotkaniu 10 kwietnia 1982 r. sformalizowała się, przyjmując nazwę Komitet Ocalenia Związku.

5 maja 1982 r. Zbigniew Walczyk został wraz z pozostałymi członkami Komitetu aresztowany, a następnie skazany wyrokiem Sądu Warszawskiego Okręgu Wojskowego na 3,5 roku pozbawienia wolnościJarosław Salita został aresztowany podczas odbywania służby wojskowej. Osadzony w Zakładzie Karnym w Hrubieszowie, wziął udział kilku głodówkach i akcjach protestacyjnych. Z więzienia został zwolniony na mocy amnestii w sierpniu 1983 r.

Po wyjściu z więzienia Zbigniew Walczyk ponownie podjął pracę w Hucie im. M. Nowotki. Jednocześnie wznowił działalność konspiracyjną, nawiązując kontakt z pozostającymi na wolności działaczami podziemnej „Solidarności”.

Grupa „Reduty”

W 1985 r. Zbigniew Walczyk zawiązał wraz z Danutą Wilczyńską, Ludwikiem Kropielnickim, Danutą Stec oraz Anną Chadałą (późniejszą żoną) grupę konspiracyjną, wydającą (lata 1985-1987) podziemne czasopismo „Reduta”. Równocześnie stanął na czele kadrowej Tymczasowej Komisji Miejskiej NSZZ „Solidarność”, zostając jednym z przywódców podziemnej „Solidarności” w Ostrowcu Świętokrzyskim. W okresie działalności podziemnej wpółorganizował sieć kolportażu „bibuły” na terenie Ostrowca Świętokrzyskiego, nawiązując kontakty m.in. z działaczami z Ursusa, Skarżyska Kamiennej, Radomia oraz Warszawy. Był lokalnym koordynatorem ogólnopolskiej akcji bojkotu wyborów do Sejmu PRL 13 października 1985 r. Współpracował z opozycyjnie nastawionym duchowieństwem katolickim (m.in. ks. Wacław Mazur, ks. Marian Misiak), współinicjując Msze Święte za Ojczyznę w kościele pw. św. Michała Archanioła w Ostrowcu Świętokrzyskim oraz zakładając przykościelny Ruch TrzeźwościowyZ. Walczyk, Działalność podziemnej „Solidarności” w Ostrowcu Świętokrzyskim 1982 - 1989. Referat wygłoszony na konferencji „Ziemia Świętokrzyska i jej drogi do niepodległości 1939-1989 w dniu 26 kwietnia 2008 r. w Ostrowcu Świętokrzyskim (mps), W: Archiwum Ostrowieckiego Stowarzyszenia Historycznego „Solidarność i Pamięć”.

Hutnicza „Solidarność” W 1986 r. Zbigniew Walczyk wraz z grupą byłych działaczy „Solidarności” (Andrzej Kozieł, Ludwik Kropielnicki, Włodzimierz Sajda) powołał Tymczasową Komisję Zakładową NSZZ „Solidarność” Huty „Ostrowiec”, zostając jej przewodniczącymZ. Walczyk, NSZZ „Solidarność” Huty Ostrowiec 1986-1989. Referat wygłoszony na konferencji „Lata nadziei, lata walki. NSZZ „Solidarność” Regionu Świętokrzyskiego 1980–1989” w dniu 6 października 2008 w Ostrowcu Świętokrzyskim (mps), W: Archiwum Ostrowieckiego Stowarzyszenia Historycznego „Solidarność i Pamięć”. Z ramienia podziemnej „Solidarności” w Ostrowcu Świętokrzyskim wszedł, wraz z Ludwikiem Kropielnickim, w skład Tymczasowej Rady „Solidarności” Regionu Świętokrzyskiego.

W 1987 r., po konflikcie z Danutą Wilczyńską (która zaangażowała się w działalność KPN), doprowadził do rozpadu grupy „Reduty” i rozpoczął wydawanie podziemnego pisma „Solidarność”. Gazeta ukazywała się do momentu legalizacji związku w 1989 rZ. Walczyk, NSZZ „Solidarność” Huty Ostrowiec 1986-1989. Referat wygłoszony na konferencji „Lata nadziei, lata walki. NSZZ „Solidarność” Regionu Świętokrzyskiego 1980 - 1989” w dniu 6 października 2008 w Ostrowcu Świętokrzyskim (mps), W: Archiwum Ostrowieckiego Stowarzyszenia Historycznego „Solidarność i Pamięć”.

Na fali przemian politycznych w PRL, latem 1988 r. Zbigniew Walczyk przekształcił Tymczasową Komisję Zakładową NSZZ „Solidarność” Huty „Ostrowiec” w Komisję Organizacyjną. We wrześniu 1988 r. podjął pierwszą w województwie kieleckim, nieudaną próbę rejestracji Komisji i budowy legalnych struktur związkowych, spotykając się z represjami ze strony SB.

W 1988 r. zainicjował powołanie Okręgowego Komitetu Robotniczego Polskiej Partii Socjalistycznej w Ostrowcu Świętokrzyskim, oddelegowując do działalności partyjnej swego najbliższego współpracownika Zdzisława Zugaja. Zadaniem PPS, zdominowanej przez działaczy NSZZ „Solidarność”, miało być osłabienie skali poparcia dla PZPR wśród osób o lewicowych przekonaniachszerzej na ten temat: .

Na przestrzeni lat 1984-1986 Zbigniew Walczyk był inwigilowany i wielokrotnie zatrzymany przez MO i SB. Do 31 sierpnia 1989 r. był rozpracowywany przez Rejonowy Urząd Spraw Wewnętrznych w Ostrowcu Świętokrzyskim w ramach sprawy operacyjnego rozpoznania.

Wybory „czerwcowe” W 1989 r. Zbigniew Walczyk został przewodniczącym jawnie funkcjonującej Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” Huty Ostrowiec (dawna Huta im. M. Nowotki) – jednej z najliczniejszych struktur związkowych w skali kraju.

Pomimo niechętnego stosunku do Okrągłego Stołu, wiosną 1989 r. Walczyk uczestniczył w tworzeniu Miejskiego Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w Ostrowcu Świętokrzyskim. Stojąc na czele NSZZ „Solidarność” w Hucie Ostrowiec, wziął aktywny udział w kampanii wyborczej, popierając kandydata Komitetu Obywatelskiego Adama Miturępor. .

W III RP Polityk

We wrześniu 1989 r., po konflikcie wewnątrzzwiązkowym, Zbigniew Walczyk zrezygnował z przewodniczenia Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” Huty Ostrowiec. W 1990 r. podjął własną działalność gospodarczą. W latach 1991–1993 był przewodniczącym Porozumienia Centrum w Ostrowcu Świętokrzyskim. W tym okresie zaangażował się w kampanię polityczną przeciw części byłych działaczy opozycji na czele z Prezydentem Miasta Ostrowca Świętokrzyskiego Lechem Janiszewskim; krytykował ich ugodową - jego zdaniem - postawę względem środowisk postkomunistycznych . Po wystąpieniu z PC (po konflikcie z Jarosławem Kaczyńskim) został członkiem Forum Patriotycznego Polski Walczącej, a następnie Ruchu Odbudowy Polski. Pod koniec lat 90. zrezygnował z działalności politycznej.

Działacz społeczno-kulturalny Od 2006 r. Zbigniew Walczyk jest członkiem Stowarzyszenia Wolnego Słowa. W latach 2006–2010 był prezesem Stowarzyszenia Działaczy NSZZ „Solidarność” 1980–1989 w Ostrowcu Świętokrzyskim. W 2009 r. był członkiem założycielem Ostrowieckiego Stowarzyszenia Historycznego „Solidarność i Pamięć”. Pozostaje jednym z animatorów aktywności społeczno-kulturalnej byłych członków „Solidarności”, inicjatorem działalności oświatowej, wystąpił jako prelegent na kilku konferencjach naukowych.

W 2006 r. Zbigniew Walczyk został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, przyznanym za działalność opozycyjną w latach 1981-1989.

Życie prywatne Żonaty z Anną (z domu Chadała). Ma córkę Magdalenę – studentkę italianistyki.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Paweł Gotowiecki, Żołnierz niedokończonej rewolucji, "Gazeta Polska" nr 47 z 19 listopada 2008

Kategoria:Członkowie podziemnych struktur Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” Kategoria:Ludzie urodzeni w Ostrowcu Świętokrzyskim Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej (1987–1990) Kategoria:Politycy Porozumienia Centrum Kategoria:Politycy Ruchu Odbudowy Polski Kategoria:Urodzeni w 1960 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1957–1989