Paweł Lech Zagumny (ur. 18 października 1977 w Jaśle) – polski siatkarz grający na pozycji rozgrywającego, w latach 1996–2014 reprezentant kraju.
Od sezonu 2023/2024 prezes Cerradu Enea Czarnych Radom, zrezygnował z tej funkcji 9 grudnia 2024.
Wychowanek MKS MDK Warszawa, następnie zawodnik AZS Politechnika Warszawska. Profesjonalną karierę rozpoczął w 1995 w Czarnych Radom, skąd po dwóch sezonach przeszedł do Morza Szczecin. W 2000 wyjechał do Włoch, gdzie przez trzy lata grał w pierwszoligowym Edilbasso Padwa. W latach 2003–2009 grał w AZS Olsztyn, w 2010 występował w Panathinaikosu Ateny, po czym został graczem ZAKSY Kędzierzyn-Koźle. W sezonie 2015/2016 został zawodnikiem AZS Politechnika Warszawska.
Jest jedynym polskim siatkarzem, który zagrał na czterech turniejach olimpijskich (1996, 2004, 2008 i 2012). Na mistrzostwach świata 2006 wywalczył z reprezentacją srebrny medal, a ponadto otrzymał tytuł najlepszego rozgrywającego imprezy. Trzy lata później na mistrzostwach Europy zdobył z reprezentacją tytuł mistrza Europy i otrzymał tytuł najlepszego rozgrywającego imprezy. Zdobył też srebrny medal podczas Pucharu Świata 2011 i złoty medal Ligi Światowej 2012. Na mistrzostwach świata 2014 zdobył z reprezentacją tytuł mistrza świata, pierwszy od 40 lat w polskiej siatkówce. Po tym turnieju ogłosił zakończenie występów w reprezentacji Polski w której występował 20 lat. 11 września 2016 w katowickim Spodku podczas towarzyskiego meczu Gwiazdy Polskiej Siatkówki kontra Gwiazdy Światowej Siatkówki uroczyście zakończył karierę reprezentacyjną.
Życie prywatne i edukacja Urodził się 18 października 1977. Jest synem Lecha Zagumnego i Hanny z domu Dybcio, którzy również byli siatkarzami (ojciec występował na pozycji rozgrywającego i grał m.in. w zespole Legii Warszawa, z którym m.in. trzykrotnie zdobył mistrzostwo Polski (1967, 1969, 1970), a matka również reprezentowała barwy Legii), a następnie zostali szkoleniowcami. Ma siostrę, Agnieszkę.
19 lipca 2003 ożenił się z Oliwią Brochocką, która także trenowała siatkówkę. Mają dwoje dzieci: Wiktorię (ur. 6 września 2004) i Mikołaja (ur. 4 maja 2010). Córka w wieku 10 lat rozpoczęła treningi siatkówki w klubie Metro Warszawa, 11 września 2016 wzięła udział w pożegnaniu Zagumnego z reprezentacją Polski – zastąpiła ojca w polu serwisowym; gra na boisku jako rozgrywająca, ukończyła klasę sportową w Publicznej Szkole Podstawowej nr 19 w Kędzierzynie-Koźlu, skąd trafiła do Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Szczyrku i następnie do juniorskiej drużyny Enea Energetyk Poznań, a od sezonu 2023/2024 uczy się i rozgrywa mecze w amerykańskiej lidze uniwersyteckiej na Uniwersytecie Old Dominion.
Przez trzy lata uczył się w sportowym Liceum Ogólnokształcącym im. Generała Andersa w Warszawie. W czasie gry w Czarnych Radom zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. Tytusa Chałubińskiego. W radomskiej szkole należał do klasy o profilu z rozszerzonym językiem angielskim. Podczas gry w AZS-ie Olsztyn studiował stosunki międzynarodowe na studiach licencjackich oraz historię na studiach magisterskich na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie. W 2020 został absolwentem studiów podyplomowych Executive MBA w Collegium Humanum w Warszawie.
Kariera w piłce siatkowej Kariera klubowa MKS MDK Warszawa i AZS Politechnika Warszawska Przygodę z piłką siatkową rozpoczął w MKS MDK Warszawa. Pierwsze kroki siatkarskie stawiał pod okiem szkoleniowca Andrzeja Marcinkowskiego skąd trafił do grupy szkolonej przez Krzysztofa Zimnickiego, a w 1994 rozpoczął treningi w grupie trenera Wojciecha Góry. Reprezentując barwy tego warszawskiego zespołu sięgnął po swoje pierwsze trofea – w 1994 wywalczył mistrzostwo kraju w kategorii juniorów młodszych i uzyskał tytuł najlepszego rozgrywającego tych rozgrywek. W następnym roku wraz z klubem uplasował się na drugim miejscu w turnieju o miano juniorskiego mistrza Polski, a w 1996 zdobył tytuł mistrza Polski w tej kategorii wiekowej. Na tej imprezie został wyróżniony za największą indywidualność rozgrywek.
Po ukończeniu wieku juniora przeniósł się do AZS Politechnika Warszawska. W barwach tego klubu rozpoczął grę w kategorii seniorów. Trenował w warszawskiej drużynie, kiedy szkoleniowcem zespołu był jego ojciec. Na pozycji rozgrywającego zadebiutował w wieku 15 lat. Podczas jego gry w zespole drużyna awansowała do Serii B (wówczas 3. poziom ligowy).
Czarni Radom (1995–1997) W 1995 przeniósł się do drużyny WKS Czarnych Radom. Trafił do klubu, kiedy ten po wywalczeniu trzeciego miejsca w ekstraklasie przechodził problemy kadrowe w związku z odejściem ze składu pięciu podstawowych graczy. Ponieważ Andrzej Skorupa, wtedy zawodnik radomskiej drużyny, doznał kontuzji, działacze WKS-u postanowili negocjować o Zagumnego. Polski Związek Piłki Siatkowej zablokował transfery polskich reprezentantów juniorów, którzy przygotowywali się do rozgrywek mistrzostw Europy. Zagumny przyjechał do Radomia z rodzicami, zmienił szkołę i miejsce zamieszkania. Ojciec Zagumnego poinformował, że o wszystkich zadecydowała odległość między Radomiem a Warszawą.
Zagumny tego samego dnia udał się na pierwszy trening z zespołem. Został najwyższym graczem Czarnych. W barwach radomskiego zespołu zadebiutował razem z Krzysztofem Stańcem i Wojciechem Pietralskim. Radomianie w klasyfikacji generalnej Serii A uplasowali się na szóstej pozycji.
Przed kolejnymi rozgrywkami kadra drużyny została zmieniona. Działacze klubu udali się do Warszawy, by ustalić stawki, za jaką warszawski MDK odstąpił Czarnym gracza. We wrześniu, przed inauguracją sezonu, Zagumny postanowił pozostać w Radomiu. Wystąpił w prawie wszystkich meczach sezonu, oprócz jednego, w którym ustąpił miejsce w podstawowej szóstce Jakubowi Bednarukowi. W międzyczasie o zawodnika starał się AZS Yawal Częstochowa. Po dwóch latach gry w Wojskowym Klubie Sportowym wyjechał do Szczecina, by reprezentować barwy miejscowego Morza.
Bosman Morze Szczecin (1997–2000) Przed sezonem 1997/98 Paweł Zagumny podpisał kontrakt z Bosmanem Morzem Szczecin. W 1998 roku z zespołem wywalczył srebrny medal mistrzostw kraju, ustępując 1. miejsce Mostostalowi-Azoty Kędzierzyn-Koźle. W rozgrywkach pucharu krajowego szczecinianie nie awansowali do etapu finałowego. Rok później również nie doszli do finałów Pucharu Polski, natomiast jego zdobywcą została poprzednia drużyna Zagumnego, Czarni Radom. W klasyfikacji generalnej ekstraklasy Morze uplasowało się na czwartej pozycji za Stilonem Gorzów Wielkopolski. W sezonie 1999/2000 wywalczyło szóstą lokatę.
Edilbasso Padwa (2000–2003) W sezonie 2000/01 rozpoczął występy we włoskiej Serie A w barwach Edilbasso Padwa. Już w pierwszym meczu wystąpił w „pierwszej szóstce”, a jego zespół zwyciężył 3:0 Bossini Wlf Montichiari. Następne trzy spotkania zakończyły się porażkami Edilbasso Padwa, jednakże Paweł Zagumny w każdym meczu był podstawowym rozgrywającym. W następnej kolejce odnieśli drugie zwycięstwo w sezonie, pokonując La Cascina Taranto 3:2. W szóstej rundzie spotkań odnieśli kolejne zwycięstwo, zwyciężając Conad Volley Forlì 3:0. W następnych trzech meczach Edilbasso Padwa zanotowała trzy porażki. Po 9 spotkaniach drużyna Zagumnego zajmowała ósme miejsce w tabeli. W ostatnich czterech kolejkach wygrali dwa spotkania i zanotowali dwie porażki. Na półmetku fazy zasadniczej Edilbasso Padwa plasowała się na dziewiątej pozycji. Zagumny wystąpił we wszystkich trzynastu meczach. Rundę rewanżową rozpoczęli od pięciu porażek, spadając na 10. miejsce w tabeli. Pierwsze zwycięstwo odnieśli w szóstej kolejce, pokonując Conad Volley Forlì 3:1. Następnie po raz kolejny przegrali trzy mecze z rzędu, by w dziesiątej kolejce odnieść drugie zwycięstwo w rundzie rewanżowej, zwyciężając 3:2 Asystel Milano. W ostatnich trzech spotkaniach odnieśli jedno zwycięstwo – 3:2 nad Casa Modena. Rundę zasadniczą ukończyli na 12. miejscu i nie zakwalifikowali się do play-offów. Zagumny wystąpił we wszystkich meczach rundy rewanżowej.
Sezon 2001/02 drużyna Zagumnego rozpoczęła od dwóch porażek – 3:2 z Lube Banca Macerata i 3:1 z Maxicono Parma. W trzeciej kolejce odniosła pierwsze zwycięstwo, pokonując Yahoo! Italia Ferrara 3:1. Kolejne dwa spotkania zakończyły się ponownie przegranymi Edilbasso Padwa. Po pięciu kolejkach zajmowali 10. miejsce w tabeli. W następnych trzech kolejkach trzykrotnie triumfowali, zwyciężając kolejno zespoły Borgocanale Taranto, Roma Volley i Icom Latina. W ostatnich pięciu spotkaniach wygrali tylko raz, pokonując w dwunastej kolejce Sira Cucine Ancona 3:0. Na półmetku rundy zasadniczej Edilbasso Padwa zajmowała dziesiąte miejsce. Paweł Zagumny wystąpił we wszystkich trzynastu spotkaniach i każde z nich rozpoczynał w wyjściowej szóstce. W rundzie rewanżowej Zagumny także grał we wszystkich meczach, jednakże jego zespół przegrał wszystkie trzynaście spotkań, nie zdobywając ani jednego punktu w tej rundzie, i ukończył rozgrywki Serie A na 13. miejscu z dorobkiem siedemnastu punktów, wyprzedzając jedynie drużynę Roma Volley.
Przed sezonem 2002/03 zespół Zagumnego zyskał nowego sponsora i zmienił nazwę na Edilbasso & Partner Padwa. W pierwszych ośmiu kolejkach nie wygrali żadnego spotkania. W efekcie plasowali się na ostatnim, 14. miejscu z dorobkiem jednego punktu. Zdobyli go w ósmej kolejce, przegrywając 3:2 spotkanie z Canadiens Werona. Paweł nie wystąpił jedynie w meczu drugiej kolejki z Lube Banca Macerata, przegranym przez jego zespół 0:3. W 9. kolejce odnieśli pierwsze zwycięstwo w sezonie, zwyciężając Pet Company Perugia 3:0. Kolejny sukces odnieśli w jedenastej kolejce, pokonując 3:1 zespół Copra Ventaglio Piacenza. W ostatnich dwóch meczach pierwszej rundy wygrali jedno spotkanie. W 13. kolejce pokonali Bossini Gabeca Montichiari 3:0. Na półmetku fazy zasadniczej zajmowali 12. miejsce w tabeli z dorobkiem jedenastu punktów. Zagumny wystąpił we wszystkich z ostatnich pięciu spotkań. Rundę rewanżową rozpoczęli od dwóch porażek 0:3 – z Sisleyem Treviso i Lube Banca Macerata. W trzeciej kolejce zdobyli swój pierwszy punkt w rundzie rewanżowej, przegrywając 3:2 spotkanie z Asystelem Milano. Pierwsze zwycięstwo w tej rundzie odnieśli w piątym meczu, pokonując Itas Grundig Trentino 3:2. Następny sukces zanotowali w ósmej kolejce, zwyciężając Candiens Werona 3:2. W następnych czterech spotkaniach odnieśli cztery zwycięstwa, wygrywając mecze z Pet Company Perugia, Estense Carife Ferrara, Coprą Ventaglio Piacenza i Sirą Cucine Ancona. W ostatniej kolejce zdobyli jeden punkt, ulegając 3:2 zespołowi Bossini Gabeca Montichiari. Fazę zasadniczą ukończyli na 11. miejscu, mając 28 punktów na koncie. Paweł Zagumny ponownie wystąpił we wszystkich meczach rundy rewanżowej. AZS Olsztyn (2003–2009) thumb|Zagumny w barwach AZS-u w sezonie 2005/2006