thumb|2d – Mapa Irlandii na pierwszym irlandzkim znaczku pocztowym
Znaczki pocztowe w Irlandii wydaje operator pocztowy Irlandii. Kiedy w 1840 roku wprowadzono pierwsze znaczki pocztowe, operatorem było Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii, w latach 1922–1937 zaś – Wolne Państwo Irlandzkie. Znaczków tych, których każde kolejne wydanie było brytyjskie, używano w Irlandii aż do objęcia władzy przez rząd Irlandii w 1922 roku. Począwszy od 17 lutego 1922 roku na istniejących brytyjskich znaczkach nadrukowywano irlandzki tekst, zapewniając w ten sposób znaczki obiegowe do czasu, kiedy udostępniono oddzielne irlandzkie wydania. Następnie nowo utworzone ministerstwo poczt i telegrafów wyprodukowało stałą serię znaczków obiegowych z krajowymi rysunkami. Znaczki te wydano 6 grudnia 1922 roku. Pierwsze z nich posiadały nominał 2d i przedstawiały mapę Irlandii (włączając Irlandię Północną, która pozostała częścią Zjednoczonego Królestwa). Od tamtego momentu wydano siedem serii znaczków obiegowych o różnych wzorach i nominałach.
Były to główne wydania przeznaczone do codziennego użytku. Znaczki okolicznościowe pojawiły się po raz pierwszy w 1929 roku. Teraz ukazują się rocznie kilka razy i upamiętniają między innymi ważne wydarzenia i rocznice, życie w Irlandii i jej kulturę oraz sławnych Irlandczyków. Niektóre znaczki obiegowe i okolicznościowe wydano w formie nie tylko zwyczajowego arkusza, ale także dodatkowo – arkusika, zeszyciku i rolki. Znaczki dopłaty i poczty lotniczej dopełniają wydania znaczków dwóch kolejnych irlandzkich instytucji wydających znaczki. Używano dwóch rodzajów znaków wodnych, jednak wydania z nadrukiem posiadały znaki brytyjskich znaczków dostarczanych przez Pocztę Brytyjską.
Oifig an Phoist, Poczta Irlandzka, była wydziałem ministerstwa poczt i telegrafów, który aż do 1984 roku wydawał wszystkie irlandzkie znaczki. Po podziale ministerstwa na dwie półpaństwowe instytucje w 1984 roku operator An Post przejął wszystkie usługi pocztowe w Irlandii, w tym wydawanie znaczków.
Tło historyczne Brytyjskie znaczki używane w Irlandii thumb|upright|Numerowy stempel ręczny 70, identyfikujący urząd pocztowy w Boyle, na czerwonym znaczku o nominale jednego pensa z 1850 roku W celu identyfikacji znaczków używanych w Irlandii między 1840 a 1922 rokiem należy zidentyfikować stempel pocztowy na znaczku jako należący do miasta w Irlandii. Znaczki z tego okresu określa się mianem znaczków brytyjskich używanych w Irlandii.
Od 1840 do 1844 roku znaczki o nominale 1p, w kolorze czarnym, przedstawiające podobiznę królowej Wiktorii, tzw. Penny Black, i inne wydane znaczki stemplowano datownikiem z wzorem krzyża maltańskiego. Nie ma na nich ani tekstu, ani numeru, który pomógłby w identyfikacji datowników jako irlandzkich, jednak niektóre znaki krzyży maltańskich można przypisać konkretnym irlandzkim miastom takim jak: Belfast, Eyrecourt, Cork, Hollymount, Limerick i Mullingar. Od 1844 roku umieszczano tekst lub numer identyfikujący miasto adresata. Datowniki obu rodzajów łatwiej zidentyfikować, jeżeli znaczek nadal znajduje się na całości pocztowej, ponieważ w ten sposób stempel jest w pełni widoczny. Jednakże identyfikacja miasta jest możliwa, nawet jeśli znaczek nie jest umieszczony na kopercie, o ile widać na nim wystarczającą część stempla.
Urzędy wydające znaczki Pomiędzy 1922 a 1983 rokiem Oifig an Phoist wydawała wszystkie znaczki w dwudziestu sześciu hrabstwach Irlandii. W tym czasie zlecała druk znaczków lub wykonanie na nich nadruku spółkom takim jak: Dollard, Thom, Irish Government Printers, Waterlow and Sons (Londyn), De La Rue and Co., Bradbury Wilkinson and Co., Ltd., (Londyn), Harrison and Sons Ltd., (Londyn) i Irish Security Stamp Printing Ltd..
Od 1984 roku An Post wydaje wszystkie irlandzkie znaczki. Choć Irish Security Stamp Printing Ltd. drukuje większość z nich, niewielką liczbę drukują również: Harrison and Sons Ltd., (Londyn), Questa, Walsall Security Printing, Prinset Pty Ltd. (Australia) i SNP Cambec (Sprintpak, Australia).
Prekursorzy W kręgach kolekcjonerskich terminu „prekursor” używa się zazwyczaj w stosunku do znaczków używanych w okresie, zanim dany region lub obszar wyda własne znaczki. Jednakże w irlandzkich materiałach źródłowych, np. w Podręczniku do filatelistyki irlandzkiej (Handbook of Irish Philately), terminem tym określa się polityczne bądź propagandowe nalepki. Choć niektóre z nich przypominały znaczki, nie posiadały jednak stanu prawnego i nie używano ich w Irlandii.
Irlandzcy weterani wojny secesyjnej wyprodukowali w Nowym Jorku znaczki o czterech nominałach – 1c, 3c, 24c (ciemnozielony) i 24c (bladofioletowy) – znanych jako wydanie fenianów z lat 1865–67. Kolonialny rysunek z 1893 roku uznaje się za nieoficjalny esej i klasyfikuje jako fałszywy.
thumb|1907 Nalepka propagandowa Sinn Féin z 1907 roku, przedstawiająca krzyż celtycki |100px|right
Pomiędzy 1907 a 1916 rokiem Sinn Féin, jedna z ówczesnych organizacji nacjonalistycznych, wydała nalepki propagandowe symbolizujące status narodowy Irlandii. Przepisy Poczty zabraniały używania ich jako znaczków. Pierwszy rysunek przedstawiał krzyż celtycki, podobny do znajdującego się na dwóch znaczkach obiegowych z 1923 roku, następny – sylwetkę kobiety z harfą w owalnej ramie. W 1912 roku pojawiły się nalepki z napisem Imperial Union, na których znajdował się większy rysunek harfy i kobiecej sylwetki. Uważa się, że nalepki te, wyrażające uczucia związkowców, wydrukowano w Manchesterze jako formę riposty na nalepki Sinn Féin. Po tym jak parlament przyznał Irlandii autonomię, irlandzka organizacja republikańska wydała w 1916 roku nalepki przedstawiające portrety trzech bohaterów nacjonalistycznych, zwanych Męczennikami z Manchesteru, na tle flagi Irlandii. Falsyfikaty tych nalepek występują powszechnie. Po powstaniu wielkanocnym w 1916 roku amerykańscy sympatycy wydrukowali osiem nalepek z napisem ERIE PUIST, przedstawiających wizerunki siedmiu wybitnych przywódców i jedną z rysunkiem harfy i koniczyny. Błąd w pisowni wyrazu ÉIRE mógł powstać w wyniku pośpiesznych przygotowań.
Irlandzka Armia Republikańska, która podczas irlandzkiej wojny domowej miała władzę nad większą częścią południowego obszaru kraju, w związku z brakiem znaczków wydała nalepki o nominale 1d, 2d i 6d. Wydrukowane w Corku nalepki miały zostać wystawione na sprzedaż w sierpniu 1922 roku, lecz tymczasem armia Wolnego Państwa Irlandzkiego wylądowała w pobliżu Corku i IRA przed odwrotem podpaliła własne koszary, niszcząc tym samym większość nalepek.
Eseje thumb|250px|Trzy dwubarwne eseje Hely Ltd.
1 lutego 1922 roku minister poczt i telegrafów Wolnego Państwa Irlandzkiego zaprosił przedsiębiorstwa w Londynie i Dublinie do przedstawienia projektów stałego wydania znaczków obiegowych. Do marca swoje eseje przedłożyły poniższe spółki i drukarnie: Dollard Printing House Ltd., Hely Ltd., Perkins Bacon & Co. i O’Loughlin, Murphy & Boland.
Znaczki pocztowe Nadruki W 1922 roku, zanim pierwsze specjalnie zaprojektowane znaczki obiegowe były gotowe, wykonano nadruk na ówczesnych znaczkach z podobizną króla Jerzego V, co stanowiło tymczasowe rozwiązanie. Znaczki bez nadruku były wydawane i używane w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii między 1912 a 1922 rokiem. Do 1936 roku w Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kontynuowano ich używanie. Trzy drukarnie posiadały kontrakt na tworzenie nadruków. Były to: Dollard Printing House Ltd., Alex. Thom & Co Ltd. i Harrison & Sons. W czerwcu 1925 roku drukarnia rządowa w Zamku Dublińskim uzyskała kontrakt i ukończyła nadruki. W 1937 roku wydano ostateczną wersję znaczków o wysokim nominale.
thumb|175px|Trzy wersowy nadruk z napisem Saorstát Éireann (Wolne Państwo Irlandzkie) 1922 na znaczku z podobizną króla Jerzego V o nominale dwóch szylingów i sześciu pensów
W związku z wieloma możliwościami tworzenia nadruku, zbieranie i identyfikowanie znaczków z nadrukiem może być ciężkim zadaniem. Feldman stwierdził, że „skomplikowany plating, cieniowanie, kolory nadruku i dokładne pomiary często zniechęcają nawet najbardziej entuzjastycznych kolekcjonerów”. Na tym temacie skupiają się trzy książki lub też rozdziały katalogów, (Freeman & Stubbs, Munk i Meredith) wydawane co pięć lat. Pozycja Meredith uznawana jest za niezrównaną.
Wykonano dwa różne nadruki – przed oficjalnym ogłoszeniem 6 grudnia 1922 roku niepodległości państwa i po. Znaczki z napisem Rialtas Sealadach na hÉireann (Rząd Tymczasowy Irlandii) wydano początkowo 17 lutego 1922 roku. Dollard wykonał nadruki na ośmiu znaczkach o niskim nominale i na trzech o wysokim, natomiast Thom na czterech. Nadruk składa się z czterech wyrazów Rialtas Sealadach na hÉireann i daty 1922, ułożonych w pięć wersów szeryfowego tekstu. Znaczki bez nadruku były ważne w Irlandii do 31 marca 1922 roku.
Nadruki Saorstát Éireann (Wolne Państwo Irlandzkie) wprowadzono 11 grudnia 1922 roku. Wykorzystując pismo bezszeryfowe, Thom, Harrison i drukarnia rządowa wykonali trzywersowy nadruk. W 1934 roku pojawiły się, wykonane przez Waterlow & Sons, rytowane znaczki z podobizną króla Jerzego V o wartości nominalnej: 2/6 (dwa szylingi i sześć pensów), 5/- (pięć szylingów) i 10/- (dziesięć szylingów). Aby móc ich używać w Irlandii, w 1937 roku wykonano na nich nadruk. Była to ostatnia seria znaczków posiadająca nadruk.
Nazwa państwa Na znaczkach nazwę państwa zawsze pisze się w języku irlandzkim, rzadko natomiast także w angielskim. Nadruki głosiły początkowo Rialtas Sealadach na hÉireann (Rząd Tymczasowy Irlandii), później Saorstát Éireann (Wolne Państwo Irlandzkie). Na wszystkich kolejnych wydaniach znaczków pojawiała się nazwa Éire (Irlandia), choć stała się ona oficjalną nazwą państwa, dopiero gdy konstytucja z 1937 roku nabrała mocy. Wyjątek stanowią wydania z 1949 i 1950 roku opisane POBLAĊT NA hÉIREANN lub Poblacht na h-Éireann (Republika Irlandii). W Ustawie o Republice Irlandii (Republic of Ireland Act), która weszła w życie w kwietniu 1949 roku, zwrotu tego używa się jako oficjalnego opisu państwa. Jednak sama nazwa państwa pozostała niezmieniona. Fianna Fáil pokonała ustępujący rząd w wyborach z 1951 roku. Porzuciła użycie opisu, powracając do stosowania nazwy na znaczkach i w innych miejscach. Początkowo napis miał czcionkę Gaelic; od 1952 do 1979 roku, na wielu znaczkach nazwa państwa była napisana czcionką Roman i z wielkich liter. Częsta była też pisownia z pominięciem akcentu nad pierwszym „E”, czyli EIRE zamiast ÉIRE.
Znaczki obiegowe Pierwsza seria znaczków obiegowych (o niskiej wartości nominalnej) z lat 1922–23|thumb|right
Od 1922 roku wypuszczono siedem serii irlandzkich znaczków obiegowych. Zmianom podlegały wzory i znaki wodne (których stosowania w końcu zaprzestano). Przekształcenia systemu monetarnego – wprowadzenie w 1971 roku dziesiętnego systemu monetarnego, a w 2002 euro – znalazły swe odzwierciedlenie również na znaczkach.
Pierwsze dwanaście znaczków o niskiej wartości nominalnej do jednego szylinga wydano między 1922 a 1923 rokiem. Znaczki o wysokiej wartości (2/6, 5/- i 10/-) pojawiły się dopiero 8 września 1937 roku. Na rysunkach znajdowały się: miecz Nuady, mapa Irlandii, krzyż celtycki, herby czterech prowincji i św. Patryk. Gdy w 1968 roku wprowadzono nowe wzory, znane jako wzory Gerla i wykorzystujące motywy irlandzkiej sztuki, zaprzestano stosowania znaków wodnych i dodatkowych wartości nominalnych. Wartość serii Gerla określano początkowo w funtach szterlingach, a następnie w dziesiętnym systemie monetarnym. Oba wydania posiadały znaki wodne. Ostatecznie znaczki pojawiały się już bez znaków wodnych.