right|240px|thumb|Nagrobek Andrzeja Kuśniewicza na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, Warszawa, 30 lipca 2006 Andrzej Kuśniewicz (ur. 30 listopada 1904 w Kowenicach koło Sambora, zm. 14 maja 1993 w Warszawie) – polski prozaik, eseista, poeta, redaktor „Miesięcznika Literackiego”.

Życiorys Studiował na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych (1929-1931), a następnie prawo i nauki polityczne na Uniwersytecie Jagiellońskim (od 1931-1935). Magisterium uzyskał w 1935Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Tom czwarty. K, wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1996, s. 501-502. W latach 1925–1928 podróżował po Europie jako przedstawiciel firmy samochodowej. Od 1936 pracował w służbie dyplomatycznej w Czechosłowacji i we Francji, gdzie zastała go wojna. W latach 1940–1943 pracował w Biurze Opieki nad Polakami i był działaczem francuskiego ruchu oporu. W czasie wojny został aresztowany przez gestapo i więziony w obozach we Fresnes, w Neue Bremm pod Saarbrücken i Mauthausen (od kwietnia 1944). W 1943 został członkiem Francuskiej Partii Komunistycznej.

Po wojnie pracował w ambasadzie polskiej w Paryżu. Od 1947 do 1949 kierował Konsulatem Generalnym RP w Lille. W styczniu 1946 wstąpił do PPR, a w 1948 został członkiem PZPR. W 1950 odsunięty od pracy w dyplomacji i wyrzucony z partii pod zarzutem współpracy z kontrwywiadem francuskim. W 1953 Komisja Kontroli Partyjnej przychyliła się do jego wielokrotnie ponawianych próśb i przywróciła mu prawa członka partii.

Większa część jego twórczości związana jest z Galicją.

Dzięki przekładowi Krzysztofa Jeżewskiego na francuski powieść Król obojga Sycylii otrzymała w 1978 Prix Séguier de littérature étrangère.

Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, w 1991 roku został laureatem nagrody literackiej polskiego PEN Clubu im. J. Parandowskiego. Był członkiem Związku Literatów Polskich.

Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera D-1b-12)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.

Życie prywatne Jego pierwsza żona, Maria Ukniewska (1907–1962) była pisarką, druga – Anna Lechicka-Kuśniewicz (1918–2002) – satyrykiem (m.in. w redakcji „Szpilek”). Przez pewien czas mieszkał na osiedlu Salwator w KrakowieTadeusz Trzaska, Z Krakowa, „Suplement : czasopismo Autorów Polskich", 1998 nr 3.

Współpraca ze Służbą Bezpieczeństwa PRL Od 1953 wykorzystywany był przez bezpiekę do rozpracowywania środowisk emigracyjnych. W 1960 zarejestrowany jako kontakt poufny Służby Bezpieczeństwa o kryptonimie Andrzej (IPN BU 00328/349). Był autorem pisanych dla SB charakterystyk m.in. Jerzego Andrzejewskiego i Ireny Jurgielewiczowej. Według oceny SB jego donosy były konkretne, obiektywne, posiadały wartość operacyjną. Po wydarzeniach marca 1968 denuncjował swoich kolegów pisarzy i dziennikarzy pochodzenia żydowskiego, którzy planowali emigrację z PRLJoanna Siedlecka Andrzej Kuśniewicz, pisarz i agent w świetle dokumentów IPN Rzeczpospolita 7-9 kwietnia 2007.

Odznaczenia 21 lipca 1977 roku odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II. klasyNowiny, nr 165 (8951), 22-23-24 lipca 1977, s. 2.. W dniu Narodowego Święta Odrodzenia Polski w 1974 roku otrzymał nagrodę państwową I. stopniaDziennik Polski r. XXX, nr 165 (9446), s. 2.. W 1987 została mu nadana Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony dla Kultury Narodowej”Odznaczenia dla polskich twórców kultury /w/ "Życie Warszawy", nr 230, 2 października 1987, s. 2.. W czerwcu 1989 otrzymał nagrodę "Trybuny Ludu" I stopnia za osiągnięcia w kształtowaniu i upowszechnianiu humanistycznych wartości kulturyNagrody "Trybuny Ludu" 1989, "Trybuna Ludu", nr 148, 26 czerwca 1989, s. 3..

Zbiory wierszy 1956 – Słowa o nienawiści (poemat) 1959 – Diabłu ogarek 1962 – Czas prywatny 1975 – Piraterie (wybór wierszy)

Proza 1961 – Korupcja – opis działalności konspiracyjnej w okupowanej przez hitlerowców Francji 1963 – Eroica 1964 – W drodze do Koryntu 1970 – Król Obojga Sycylii (proza reprezentująca nurt galicyjski) 1971 – Strefy (proza reprezentująca nurt galicyjski) 1973 – Stan nieważkości 1975 – Trzecie królestwo (opis realiów RFN) 1977 – Lekcja martwego języka (proza reprezentująca nurt galicyjski) 1980 – Witraż (rozrachunek z międzywojniem w Europie) 1985 – Mieszaniny obyczajowe (kryptopamiętnik) 1987 – Nawrócenie 1992 – Puzzle pamięci

Eseje 1980 – Moja historia literatury

Filmy 1979 – Lekcja martwego języka – reż. i scen. Janusz Majewski

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Członkowie Francuskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Kategoria:Członkowie Związku Literatów Polskich (Polska Rzeczpospolita Ludowa) Kategoria:Laureaci Nagrody im. Parandowskiego Kategoria:Laureaci nagrody „Trybuny Ludu” Kategoria:Ludzie związani z Lille Kategoria:Ludzie związani z Salwatorem (Kraków) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Odznaką Nagrody Państwowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Osoby pozbawione członkostwa w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Pisarze związani z Krakowem Kategoria:Pisarze związani z Paryżem Kategoria:Pisarze związani z Warszawą Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy prozaicy XX wieku Kategoria:Tajni współpracownicy Służby Bezpieczeństwa PRL Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Urzędnicy konsularni Polski Ludowej we Francji Kategoria:Zmarli w 1993