Molos czarny (Molossus rufus) – gatunek ssaka z podrodziny molosów (Molossinae) w obrębie rodziny molosowatych (Molossidae).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1805 roku francuski przyrodnik Étienne Geoffroy Saint-Hilaire nadając mu nazwę Molossus rufus. Holotyp pochodził z Kajenny, w Gujanie Francuskiej.
We wcześniejszych ujęciach w obrębie Molossus rufus umieszczano M. nigricans i M. fluminensis, ale ostatnie analizy genetyczne podniosły oba taksony do rangi odrębnych gatunków. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Molossus: Molossos „Molosy”; κύων Μολοσσος cuōn Molossos rodzaj psów pasterskich wykorzystywanych do obrony stad przed wilkami. rufus: „czerwony, rumiany, rudy”.
Zasięg występowania Molos czarny występuje w Ameryce Południowej na południe do środkowej Brazylii i Boliwii; także na wyspie Trynidad.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 73–107 mm, długość ogona 40–57 mm, długość ucha 14–19 mm, długość tylnej stopy 8–16 mm, długość przedramienia 46–55 mm; masa ciała 21–45 g.
Ekologia Tryb życia Molos czarny występuje w lasach, buszu i sawannach. Ma gęstą sierść z krótkimi, jedwabistymi włosami. Poluje, łowiąc tyle owadów, ile tylko potrafi złapać. Gromadzi je w obszernej kieszeni skórnej pod brodą. Swoje zdobycze zjada dopiero po powrocie do miejsca noclegu. Taki zwyczaj chroni w dużej mierze przed drapieżnikami, którzy nie mają zbyt wielu okazji, by móc go złapać.
Rozmnażanie W lecie samica wydaje na świat 1 lub 2 młode.
Uwagi
Przypisy Nazwy zwyczajowe:
Kategoria:Molosowate Kategoria:Ssaki Ameryki Północnej Kategoria:Ssaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1805 roku