Widmowiec wielki (Vampyrum spectrum) – gatunek ssaka z podrodziny liścionosów (Phyllostominae) w obrębie rodziny liścionosowatych (Phyllostomidae).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego nazwał w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz, nadając mu nazwę Vespertilio spectrum. Holotyp pochodził z Surinamu (w oryginalnym opisie Linneusz wskazał ). Jedyny przedstawiciel rodzaju widmowiec (Vampyrum), który nazwał w 1815 roku francusko-amerykański przyrodnik Constantine Samuel Rafinesque.
W 1917 roku amerykański zoolog Edward Alphonso Goldman zaproponował podgatunek nelsoni, ale jego rozróżnienie zostało zakwestionowane w kilku badaniach. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy.
Etymologia Vampyrum: „wampir”. spectrum: „zjawa, widmo”, od specere „patrzeć na”.
Zasięg występowania Widmowiec wielki występuje w południowym Meksyku (od południowej części stanu Veracruz, przez stany Oaxaca, Chiapas i południową część półwyspu Jukatan) na południe przez Amerykę Środkową do Kolumbii, Wenezueli, Trynidadu, Gujany, Ekwadoru, wschodniego Peru, północnej Boliwii, brazylijskiego dorzecza rzeki Amazonka i południowo-środkowej Brazylii aż po południowy Pantanal w Mato Grosso do Sul. Jedna obserwacja z Jamajki może być błędna, bo widmowiec wielki nie należy do fauny nietoperzy tej wyspy.
Morfologia Długość ciała 125–158 mm, ogona brak, długość ucha 39–49 mm, długość tylnej stopy 32–38 mm, długość przedramienia 98–110 mm; rozpiętość skrzydeł 70–100 cm; masa ciała 126–190 g. Wzór zębowy: I C P M = 34. Kariotyp wynosi 2n = 30 i FN = 56; chromosom X jest submetacentryczny, natomiast chromosom Y jest akrocentryczny.
Ekologia Tryb życia Widmowiec wielki uważany był dawniej za krwiopijcę, jak mniejsze nietoperze z podrodziny wampirów, ze względu na wielkość groźnego dla ludzi. W rzeczywistości jest to drapieżnik, który poluje na gryzonie, ptaki i inne nietoperze. Potrafi bardzo zręcznie biegać na czterech kończynach. Poluje, czatując np. na mysz, po czym zadaje jej jeden śmiertelny cios w głowę, miażdżąc ją, lub skręca kark ofiary.
Rozmnażanie Okres godowy tych nietoperzy przypada na czerwiec. Samice są bardzo troskliwymi matkami, ponieważ nieustannie liżą swoje młode i pod koniec okresu ssania karmią swoje młode przeżutymi kawałkami mięsa myszy.
Uwagi
Przypisy Nazwy zwyczajowe za:
Bibliografia
Kategoria:Liścionosowate Kategoria:Ssaki Ameryki Północnej Kategoria:Ssaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza