Marģeris Zariņš (ur. 24 maja 1910 w Jaunpiebalga, zm. 27 lutego 1993 w Rydze) – łotewski kompozytor i pisarz.
Jego styl kompozytorski charakteryzuje polistylistyka, w ramach której nawiązuje do muzyki średniowiecznej, renesansowej i barokowej. Ponadto w jego twórczości dają znać o sobie dyskretne poszukiwania w zakresie radykalizacji języka dźwiękowego poprzez preparację tradycyjnych instrumentów (niekonwencjonalne sposoby artykulacji) oraz wprowadzanie elementów muzyki konkretnej.
Muzyka instrumentalna Partita w barokowym stylu - 1963 Concerto grosso na klawesyn, fortepian i orkiestrę Concerto innocente na organy i orkiestrę - 1969
Opery „Uz jauno krasu” (pol. Ku nowym rubieżom) - 1953 Zaļās dzirnavas (pol. Zielony młyn) - 1958 Nabagu opera (pol. Opera żebracza) - 1965 Opera uz laukuma (pol. Opera na placu) - 1969 Svētā Maurīcija brīnumdarbi (pol. Cud św. Maurycego) - 1974
Bibliografia Lesław Czapliński „Jāzeps Vītols, pionier muzyki łotewskiej ” w: MUZYKA21 10/2011 Lesław Czapliński „Alfrēds Kalniņš: klasyk opery łotewskiej i jego imiennicy” w: MUZYKA 21 1/2009
Kategoria:Łotewscy kompozytorzy Kategoria:Łotewscy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1993 Kategoria:Kompozytorzy XX wieku