Julian Wajnberg (Weinberg) (ur. 17 kwietnia 1890 w Łodzi, zm. 1960 tamże) – inżynier elektryk, pracownik Elektrowni Łódzkiej przed wojną i po wojnie, więzień getta łódzkiego.
Życiorys Syn Izraela Wolfa (ok. 1855–1917) i Natalii (Nachy Ruchli) (1861–?) z d. Sieradzka.
Po uzyskaniu matury studiował na wydziale matematycznym Sorbony, a następnie na Uniwersytecie w Nancy, gdzie w 1910 uzyskał dyplom inżyniera elektryka. Po rocznej praktyce i wygraniu konkursu ofert rozpoczął pracę w Elektrowni Łódzkiej przy budowie sieci kablowej miasta. Od 1919 pracował przy uruchamianiu zdewastowanej przez Niemców elektrowni i niektórych fabryk, a następnie zajmował się planowaniem inwestycji sieci i turbogeneratorów rozbudowywanej w okresie międzywojennym Elektrowni Łódzkiej. W 1937 obchodził jubileusz 25-lecia pracy w elektrowni, o czym informowała prasa łódzka. W latach 30. XX wieku był zastępcą kierownika Wydziału III – Sieci Miejskiej.
Mieszkał przy ul. Piotrkowskiej 212. Był członkiem rzeczywistym Stowarzyszenia Techników w Łodzi oraz współwłaścicielem firmy Weinberg Bracia mieszczącej się przy ul. Rozwadowskiej (obecnie ul. Ludwika Zamenhofa) 11. Należał (od 25 lutego 1936) do Stowarzyszenia Humanitarnego „Montefiore - B'nei B'rith”.
Na początku 1940 przymusowo przesiedlony do getta łódzkiego. Zamieszkał tam przy ul. B. Limanowskiego 40. 1 marca 1940 objął stanowisko kierownika Wydziału Elektrotechnicznego w administracji getta prowadzonej przez Chaima Mordechaja Rumkowskiego. 11 kwietnia 1941 wszedł w skład Rady Centralnej Komisji Fachowej dla Przemysłu i Pracy a z jej upoważnienia odpowiadał za niezawodność dostaw prądu w getcie. Od 1943 roku był także członkiem Komisji Przeciwpożarowej. Przy likwidacji getta w sierpniu 1944 uniknął wywiezienia do obozu zagłady Auschwitz-Birkenau ukrywając się skutecznie na terenie getta aż do dnia wyzwolenia Łodzi 19 stycznia 1945.
Po wojnie pracował jako zastępca dyrektora ds. technicznych Elektrowni Łódzkiej.
W małżeństwie z Reginą (Rywką) z Lubińskich (ur. 22 marca 1894) miał synów bliźniaków: Juliana i Jerzego (ur. 1 marca 1925) oraz córkę Joannę (ur. 8 czerwca 1930).
Pochowany na cmentarzu komunalnym na Dołach w Łodzi przy ul. Smutnej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Mieszkańcy getta łódzkiego Kategoria:Pochowani na cmentarzu Doły w Łodzi Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1950 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Nancy Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady