Seniorat Salony| Latin occupation in the Greek Lands- County of Salona. – jedno z feudalnych władztw łacinników na terenie Cesarstwa bizantyjskiego. Powstało w wyniku podboju terenów wokół Salony (współczesna Amfisa) w środkowej Grecji przez uczestników IV krucjaty w 1205 roku.
Historia Wśród terenów podbitych przez króla Tessaloniki, Bonifacego z Montferratu, w czasie jego kampanii w południowej Grecji była Salona, miasto położone w okolicach antycznej Amffisy, nieopodal Delf. Pierwotnie Saloną rządzili dostojnicy z tytułem barona. Pierwszym z nich był Tomasz d’Autremoncourt, który wybudował zamek na bazie fortyfikacji starożytnego akropolu. Twierdza ta istnieje do dziś i jest jednym z najlepiej zachowanych świadectw obecności łacinników w Grecji. Nazwa „Salona” która do dzisiaj funkcjonuje w codziennym użyciu mieszkańców regionu, mimo urzędowego nadania miastu nazwy antycznej Amfissy, pochodzi prawdopodobnie od Królestwa Tessaloniki. Tomasz I szybko rozciągnął swoje władztwo na pobliski port w Galaxidi, dzięki czemu wzrosło znaczenie i zamożność Salony i to do tego stopnia że dwóch ostatnich władców z rodziny Autremoncourt biło monety z własnym wizerunkiemMiller William, The Latins in the Levant, a History of Frankish Greece (1204–1566), E.P. Dutton and Company, 1908.. W okolicach 1210 roku Salona tymczasowo znalazła się pod panowaniem despoty Epiru, Michała I Angelosa. Jakiś czas potem tereny te przejęło księstwo Achai a później było lennem Aten. Zależność od księstwa Achai trwała do 1311 roku, kiedy to Tomasz III d’Autremoncourt został zabity w bitwie przeciwko Katalończykom, pod Orchomenos.
Od 1318 roku Salona była rządzona przez katalońską rodzinę Fadrique, której członkowie nosili tytuł hrabiowski. W czasie panowania Katalończyków mianowano kasztelana, który osiadł w twierdzy i odpowiedzialny był za jej obronę i sprawność miejscowego wojska. W Salonie obowiązywało wówczas katalońskie prawo, oparte na prawach Barcelony. Prawdopodobnie język kataloński był wówczas językiem urzędowym. W 1327 roku do hrabstwa przyłączono Loidoriki i Vitrinitzę, które później uzyskały status osobnych ziem i posiadały własnego kasztelana.
W maju 1380 roku Salona została zdobyta przez Kompanię Nawarską i do 1394 roku była rządzona przez bizantyńską hrabinę Helenę Kantakuzenę. W 1394 roku hrabstwo znalazło się pod kontrolą tureckiego sułtana Bajazyda I, a następnie despoty Morei, Teodora I Paleologa. Teodor nie posiadał jednak ani sił ani środków by utrzymać Salonę i w 1403 odsprzedał je szpitalnikom. Ostatecznie, w 1410 roku cały region znalazł się pod panowaniem Osmanów.
Władcy Tomasz I d’Autremencourt (1205–1210) Tomasz II d’Autremencourt (1212–1258) Wilhelm d’Autremencourt (1258–1294) Tomasz III d’Autremencourt (1294–1311) Roger Deslaur (1311–1312) potem bezpośrednie rządy katalońskie Alfonso Fadrique (1318–1338) Pedro I Fadrique (1338–1350) Jakub Fadrique (ok. 1355–1365) Ludwik Fadrique (1365–1380) podbój przez Kompanie Nawarską 1380 Maria Fadrique (1382–1394), córka Ludwika, regencja matki Heleny Asen Kantauzeny pierwsze panowanie osmańskie (1394–1402) panowanie bizantyńskie (1402–1404) panowanie szpitalników (1404–1410) drugi podbój osmański (1410)
Przypisy
Bibliografia John V. Fine, The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest, Wydawnictwo Uniwersytetu Michigan, 1994. William Miller, The Latins in the Levant, a History of Frankish Greece (1204–1566), New York: E.P. Dutton and Company 1908. | Latin occupation in the Greek Lands- County of Salona.
Kategoria:Bizancjum Kategoria:Średniowieczna Grecja Kategoria:Państwa krzyżowe