Grigol Robakidze (gruz. გრიგოლ რობაქიძე; ur. 28 października 1882 roku we wsi Swiri w rejonie Kutaisi, zm. 19 listopada 1962 roku w Genewie) – gruziński filolog i literaturoznawca, poeta i pisarz, wykładowca akademicki, emigracyjny działacz narodowy.
Życiorys Młodość i wykształcenie W 1895 roku ukończył gimnazjum w Kutaisi, zaś w 1901 roku miejscowe seminarium duchowne. Następnie rozpoczął studia prawnicze na uniwersytecie w Tartu, ale po kilku miesiącach wydalono go z powodu nie płacenia. W 1902 roku wyjechał do Niemiec, gdzie w 1906 roku ukończył studia filozoficzne na uniwersytecie w Lipsku. W 1908 roku powrócił do Gruzji.
Kariera zawodowa Prowadził publiczne wykłady dotyczące gruzińskiej i niemieckiej literatury. W latach 1910–1914 ponownie studiował prawo na uniwersytecie w Tartu, ale naukę przerwał wybuch I wojny światowej. W 1915 roku założył w Gruzji grupę poetycką "Cisperkancelebi" (dosł. błękitne rogi), która dążyła do odrodzenia gruzińskiej poezji i bazowała na symboliźmie. W 1917 roku jako przewodniczący Związku Pisarzy Gruzińskich Robakidze przebywał kilka miesięcy na froncie kaukaskim w Karsie.
Po proklamowaniu Demokratycznej Republiki Gruzji pod koniec maja 1918 roku pracował w zarządzie spraw państwowych, zajmując się redakcją aktów prawnych wydawanych przez rząd Noego Żordanii. Jednocześnie prowadził zajęcia z rosyjskiej filozofii i poezji na kursach kobiecych w Tyflisie. Został docentem katedry literatury gruzińskiej uniwersytetu w Tyflisie. Od 1919 roku prowadził też wykłady z romantyzmu niemieckiego na uniwersytecie w Baku. W tym czasie wydał swoją pierwszą książkę pt. "Portriety", opowiadającą o rosyjskich pisarzach i filozofach, jak Piotr Czaadajew, Michaił Lermontow, czy Wasilij Rozanow. W 1919 roku wziął ponadto udział w konferencji w Wersalu jako sekretarz delegacji gruzińskiej. Po zajęciu Gruzji przez wojska bolszewickie w lutym/marcu 1921 roku, pozostał w kraju. Do 1925 roku kierował oddziałem sztuki Komisariatu Oświaty. Pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Wszechgruzińskiego Związku Pisarzy. Podjął działania zmierzające do uratowania od zniszczenia cerkwi Kaszweti w Tyflisie. W gruzińskim teatrze państwowym im. Rustawelego w Tyflisie wystawiano jego sztuki teatralne "Londa", "Malsztrem" i "Lamara". Sztuka "Lamara", napisana w chewsureckim dialekcie języka gruzińskiego, została w czerwcu 1930 roku uroczyście wystawiona w Moskwie na specjalnym pokazie dla Józefa Stalina.
W 1926 roku w czasopiśmie "Mnatobi" została opublikowana pierwsza powieść Robakidzego pt. "Gwelis perangi". W marcu 1931 roku, rozczarowany sowieckim reżimem, wyjechał do Niemiec. W 1933 roku ukazała się jego kolejna powieść pt. "Die gemordete Seele.". W latach 30. wydano jego następne książki (m.in. "Kaukasische Novellen", "Megi: Ein georgisches Mädchen", "Der Ruf der Göttin", "Dämon und Mythos. Essays", "Die Hüter des Grals"). W 1939 roku ukazała się książka poświęcona Adolfowi Hiterowi pt. "Adolf Hitler von einem fremden Dichter gesehen", zaś w 1941 roku poświęcona Benito Mussoliniemu pt. "Mussolini, der Sonnengezeichnete". Prawie cały okres wojny spędził w Berlinie. W 1941 roku wszedł w skład Komitetu Niepodległości Gruzji, zaś w 1942 roku Unii Gruzińskich Tradycjonalistów. Wspierał formowanie spośród jeńców wojennych-czerwonoarmistów Legionu Gruzińskiego na służbie niemieckiej. W kwietniu 1945 roku udało mu się przedostać do Szwajcarii, gdzie kontynuował karierę literacką, ale już bez sukcesów.
Linki zewnętrzne Biografia Grigola Robakidzego (jęz. rosyjski) Kolejna biografia Grigola Robakidzego (jęz. rosyjski)
Bibliografia Karlo Inasaridze, Grigol Robakidze, 1984
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Lipsku Kategoria:Gruzińscy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Gruzińscy pisarze Kategoria:Nauczyciele akademiccy Tbiliskiego Uniwersytetu Państwowego Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1962