Françoise d’Eaubonne (ur. 12 marca 1920, zm. 3 sierpnia 2005 w Paryżu) – francuska pisarka, eseistka i poetka; zapoczątkowała ruch ekofeministyczny.
Elementy biografii intelektualnej Trzecie dziecko chrześcijańskiego anarchisty Etienne d’Eaubonne oraz córki hiszpańskiego rewolucjonisty bliskiego karlizmowi Rosity Martinez Franco, Françoise spędziła swoje dzieciństwo w Tuluzie; jednym z elementów jej życia w tym okresie była choroba ojca, który ponosił konsekwencje gazów bojowych używanych w I wojnie światowej. Miała 16 lat, gdy wybuchła wojna w Hiszpanii, 19 lat gdy republikanie powrócili z wygnania. Niezatarte wrażenie pozostawiła na niej także II wojna światowa. W wieku 25 lat, Françoise była świadkiem powrotu do Paryża ocalonych z Zagłady Żydów. D’Eaubonne opisała okres wojenny w książce Chienne de Jeunesse, której brutalność była w 1966 zjawiskiem nieznanym.
W ten sposób ukształtowała się jej osobowość: stała się bojowniczką o m.in. zaprzestanie wojny w Algierii, jak i potem o abolicję kary śmierci. Lektura Drugiej płci autorstwa Simone de Beauvoir obudziła w niej potrzebę zaangażowania się w walkę o prawa kobiet. W latach 60. współtworzyła Ruch Wyzwolenia Kobiet (Mouvement de libération des femmes), natomiast w 1972, wraz z pisarzem i dziennikarzem Guyem Hocquenghemem, założyła Front homoseksualny działania rewolucyjnego (Front homosexuel d’action révolutionnaire).
W 1976 d’Eaubonne, matka dwojga dzieci, ogłosiła na łamach dziennika „Libération” swe małżeństwo z Pierre Sanna, będącym wtedy w więzieniu, skazanym za morderstwo, którego – według Françoise – nie popełnił.
Pisarka Jej pierwsza powieść otrzymała prestiżową nagrodę czytelników; d’Eaubonne jest jednocześnie autorką szeregu biografii, w których opowiada o związkach homoseksualnych (Rimbaud i Verlaine), o wyjątkowych kobietach (Madame de Staël). Jest, należy może rzec przede wszystkim, autorką wielu znaczących esejów; znana jest dziś na całym świecie jako twórczyni terminu ekofeminizm w 1974.
Powieści: Comme un vol de gerfauts, nagroda czytelników w 1947 Les Tricheurs, 1959 Jusqu'à la gauche, 1963 Je ne suis pas née pour mourir, 1982 Terrorist’s blues, 1987 Toutes les sirènes sont mortes, 1992 Floralies du désert, 1995 Biografie: Le cœur de Watteau, 1944 La vie passionnée d’Arthur Rimbaud, 1957 La vie passionnée de Verlaine, 1959 Une femme témoin de son siècle, Germaine de Staël, 1966 La couronne de sable, vie d’Isabelle Eberhardt, 1967 L'éventail de fer ou la vie de Qiu Jin, 1977 Moi, Kristine, reine de Suède, 1979 L’impératrice rouge: moi, Jiang King, veuve Mao, 1981 L’Amazone Sombre: vie d’Antoinette Lix, 1983 Louise Michel la Canaque, 1985 Une femme nommée Castor, 1986 Les scandaleuses, 1990
Eseje: Le complexe de Diane, érotisme ou féminisme, 1951 Y a-t-il encore des hommes?, 1964 Le féminisme ou la mort, 1974 Les femmes avant le patriarcat, 1976 Contre violence ou résistance à l'état, 1978 Histoire de l’art et lutte des sexes, 1978 Écologie, féminisme: révolution ou mutation?, 1978 S comme Sectes, 1982 La femme russe, 1988 Féminin et philosophie: une allergie historique, 1997 La liseuse et la lyre, 1997 Le sexocide des sorcières, 1999 L'évangile de Véronique, 2003
Wiersze: Colonnes de l’âme, 1942 Démons et merveilles, 1951 Ni lieu, ni mètre, 1981
Linki zewnętrzne „What Could an Ecofeminist Society Be?”, autorstwa Françoise d’Eaubonne (po ang., format.pdf)
Kategoria:Francuscy pisarze XX wieku Kategoria:Francuzi odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2005