Otto Liebmann (ur. 25 lutego 1840 w Lwówku Śląskim, zm. 14 stycznia 1912 w Jenie) – niemiecki filozof.
Życiorys Liebmann był od 1872 profesorem w Strasburgu a od 1882 roku w Jenie. Był jednym z prekursorów neokantyzmu. W swojej słynnej książce Kant und die Epigonen broni filozofii Kanta przeciwko jej kontynuatorom takim jak Fichte, Schelling, Hegel, Fries, Herbart i Schopenhauer. Był ojcem matematyka Heinricha Liebmanna.
Poglądy Liebmann postuluje rozwój nowej metafizyki, którą określa mianem metafizyki krytycznej. Krytyczne podejście w metafizyce polega na akceptacji hipotetycznego statusu rzeczy samych w sobie i próbie wyprowadzenia z tego stanu rzeczy konsekwencji filozoficznych, pozostając przy tym w granicach ludzkiego rozumu. Wszystko, co wykracza poza doświadczenie, metafizyka może potraktować tylko jako hipotetyczne przypuszczenia, które wymagają sprawdzianu pod względem ich wiarygodności, gdyż nawet metafizyczne twierdzenia mogą mieć różną wartość.
Dzieła Kant und die Epigonen (1865; Nachdrucke: 1912 und 1991) Über den individuellen Beweis für die Freiheit des Willen (1866) Über den objektiven Anblick (1869) Zur Analysis der Wirklichkeit (1876) Über philosophischen Tradition (1883) Die Klimax der Theorien (1884) Gedanken und Tatsachen, 2 Bände (1882-1904) Immanuel Kant (1904)
Przypisy
Kategoria:Niemieccy neokantyści Kategoria:Filozofowie niemieckojęzyczni Kategoria:Filozofowie nowożytni Kategoria:Niemieccy filozofowie XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1840 Kategoria:Zmarli w 1912 Kategoria:Ludzie urodzeni w Lwówku Śląskim